Skarbiec zwany Kościołem

Tantiemy z dwutysiącletniej książki

Dzwoni dziś do mnie Francesco, jedno z trojga moich włoskich dzieci. Mówi: wiesz, tato, teraz bardziej niż kiedykolwiek jesteś naprawdę spłukany. Bez dwóch zdań. Odpowiadam: dzień dobry, jak się masz. Mówię mu, że to prawdopodobnie najlepszy sposób, by zacząć rozmowę telefoniczną. I że przez trzydzieści trzy lata najwyraźniej nie poświęciłem dość czasu, by nauczyć go, jak się rozmawia z drugim człowiekiem. Właśnie przeczytałem, że synowie są mocno związani z matkami. Czynnik X pochodzi od niej. A jeśli chodzi o inteligencję, nie ma o czym dyskutować. Nie zawodzi oczekiwań. Nieodwracalny w przekazie. Tego, co jest naturalną genetyką, nie da się zmienić. Pociechą było mieć córkę. I choć nie mieliśmy powodu do siebie dzwonić, bo mieszkaliśmy w tym samym domu, powiedziała mi tego samego dnia, że nasze rozmowy ją poruszają i że nie potrafi zrozumieć, skąd bierze się ten emocjonalny, empatyczny wpływ. Uśmiechnąłem się do niej. To wystarczyło. Była moją córką. Żadne wyjaśnienia nie były potrzebne. Pewne fakty panują nad wszystkim innym. I wtedy przypomniałem sobie, że napisałem książkę zatytułowaną TELEFON JEZUSA. Wycofałem ją z publikacji po tym, jak znalazłem ją w wątku czatu na Amazonie, gdzie ktoś pytał, ile, u diabła, powinna kosztować książka zrobiona przez sztuczną inteligencję. Myślał o swojej własnej. Napisanej mniej więcej dwa tysiące lat temu. Sprzedała się w miliardach egzemplarzy, a jego tantiemy stały się wieczne, przechowywane w skarbcu zwanym Kościołem katolickim.

Który ktoś chciał przemianować na: AMAZURCH. Najzabawniejsze jest to. Wewnątrz każdej myśli, jaką mamy, jest kawałek nas, którego nigdy nikomu nie przedstawiliśmy. Ludzie, którzy widzą nas z zewnątrz, zatrzymują się na chwilę, patrzą na nas i zawsze docierają w to samo miejsce. Kim, u diabła, jest ten facet. Nando © 2026 Ferdinando Frega — Nando the Scribe. Wszelkie prawa zastrzeżone.