GILLETTE, FREGA, NA L’ORÉAL

Jioni moja hotelini, nilikuwa ndiyo kwanza nimerudi kutoka kwenye mizunguko yangu ya ziara na mauzo, na baba yangu naye alikuwa amefanya vivyo hivyo — tulitumia hoteli ileile ili tukae pamoja kidogo, ilitokea kama wiki moja kila baada ya miezi minne.

Mezani petu akaja mwenzetu mmoja mchangamfu aitwaye Giorgio, afisa mauzo wa L’Oréal aliyekuwa amechukua jukumu la kupanga usambazaji katika maduka makubwa ya rejareja — walikuwa wakihama kutoka maduka ya manukato kuelekea supamaketi, huku soko lao la kihistoria likibaki pale walipokuwa na nguvu: bidhaa na vipodozi vya Corolle.

Alikuwa ametoka hospitalini hivi karibuni, baada ya kuugua ugonjwa wa Crohn. Alikuwa kijana, miaka arobaini na mitano, lakini ungeweza kuona kwamba hakuwa na nguvu za kutosha.

Aliniuliza njia yangu ya siku iliyofuata ilikuwa ipi, na kama ningeweza kumtambulisha kwa wateja wangu, nimwepushie ramani za mitaa na kuharakisha kazi yake — tungejaribu tuone.

Baba yangu hakusema hata neno, akabaki kimya, jambo lililomaanisha kwamba ameridhia — la sivyo angesema: “Nando, sikiliza, tunahitaji kuzungumza,” ambayo ilikuwa njia yake ya kusema, unafanya balaa gani wewe.

Mimi na Giorgio tukawa marafiki, na tulizunguka pamoja kwenye ziara za wateja kwa karibu miaka miwili, ingawa haikuzidi kamwe wiki moja kwa mwezi.

Mwaka ’88, Gillette ilipoamua kuunda vitengo viwili vya bidhaa — Shaving na Personal Care — nilitambua zaidi kwamba kuuza bidhaa za usafi wa mwili ilikuwa kazi ngumu zaidi. Kisha mwaka ’89 nilirudi Shaving, naye akawa msaada mkubwa kwangu — nilijifunza mengi kutoka kwa L’Oréal, ingawa hatukuwahi kuuza bidhaa zinazoshindana.

Baada ya miaka miwili ya kuwa pamoja na Giorgio, mengi yalitokea, lakini nakumbuka mambo mawili tu yaliyokuwa na maana hasa:

Mteja mmoja wa jumla, kijana mwenye shahada, alitupokea ofisini kwake akasema: “Nimewaita nyote wawili kwa sababu nahitaji bidhaa zenu.” Giorgio akasimama, akaelekea mlangoni kwenda kuliangalia bango la nje, na yule kijana, kwa mshangao, akauliza kuna nini. Akarudi ndani, akitabasamu: “Nilihisi kama tumekosea mahali — kwamba badala ya ofisi ya mteja, tumeingia makao makuu ya polisi.” Hilo lilizua kicheko kirefu, na baadaye kila mtu alilisikia, wakawa wanatabasamu kila walipotuona.

Kisha siku moja, mtu fulani kutoka Milano alinipigia simu, akiniomba kwa adabu nisizunguke tena na mwenzangu wa L’Oréal, kwa sababu kitengo cha Personal Care cha Gillette hakikuwa kikiuza shampuu, na kosa lilikuwa la Frega — kwa kuuza L’Oréal. Hahahahaha.

Siku moja tulikwenda na Giorgio kumwona mfanyabiashara wa jumla wa vyakula. Nilipomwambia aniite Frega na kwamba nawakilisha Gillette, alinipokea kwa mikono miwili — alikuwa akinisubiri. Zamu ya Giorgio ilipofika, akasema anafanya kazi L’Oréal, yule mfanyabiashara akamsihi arudi wakati mwingine, kwa kuwa ndiyo kwanza alikuwa amepakua malori mawili ya mafuta. Giorgio akamjibu papo hapo: “Mafuta ya mbegu, au ya zeituni?” Mteja akasema: “Usijali, nitanunua aina zote mbili. Rudi nami nitaweka oda — nitakusaidia. Frega hahitaji msaada.”

Alikufa angali kijana, akiwa na miaka hamsini na miwili. Na ili kumshukuru, nilimpa binti yangu jina lake — Giorgia — ili kumbukumbu yake ibaki nami milele.

Ciao, Giorgio.