SINE CERTO DOMICILIO

Est momentum in vita quorundam hominum quo geographia desinit esse tabula et fit experientia.

Usque ad illum diem mundus in libris exsistit.

In imaginibus photographicis.

In narrationibus aliorum.

In nuntiis televisificis.

Deinde, subito, desinit esse nuntius et fit via percurrenda.

Mihi lente accidit.

Nullum fuit mane singulare.

Nulla fuit vocatio telephonica epica.

Nullus fuit nuntius qui vitam in prius et posterius dividere posset.

Fuit simpliciter ianua quae aperta est.

Et post illam ianuam erat mundus.

Cum locum in quo crevisti relinquis, primum quod amittis est illusio tuum modum vivendi esse naturalem modum vivendi.

Concussio salutaris est.

Usque ad illud momentum credis id quod circa te vidisti esse rerum normam.

Deinde alio pervenis.

Et invenis alias normas exsistere.

Alios rhythmos.

Alia bona.

Alios metus.

Alias spes.

Et omnes eandem dignitatem habent atque tuae.

Initio observabam.

Auscultabam.

Intellegere conabar.

Quaeque natio videbatur aliam versionem eiusdem historiae humanae narrare.

Mutabantur linguae.

Mutabantur vultus.

Mutabantur consuetudines.

Sed quaestiones mirabiliter eaedem manebant.

Quomodo familia aedificatur?

Quomodo reverentia obtinetur?

Quomodo id quod amatur protegitur?

Quomodo futurum aditur?

Quaque vice quaestio tantum accentu differebat.

Numquam substantia.

Memini sensum admirationis quem experiebar ingrediens urbes quae usque ad pridie tantum in charta exsistebant.

Aeroportus.

Stationes.

Deversoria.

Conclavia conventuum.

Cauponae.

Viae.

Loca sine nomine quae capita vitae meae fiebant.

Multi putant iter facere idem esse ac locum mutare.

Non est verum.

Iter facere significat prospectum mutare.

Potes continentem transire nihil discens.

Aut potes unam viam transire et transformatus exire.

Pendet ex oculis quibus spectas.

Per annos putabam me esse qui mundum observarem.

Deinde inveni me a mundo observari.

Quaeque cultura speculi instar est.

Aliam imaginem eius quod es tibi reddit.

In quibusdam terris patientiam didici.

In aliis facultatem me accommodandi.

In aliis rursus disciplinam.

Quisque locus mihi tradebat doctrinam quam discendam esse nesciebam.

Et quaque vice intra me relinquebat aliquid quod antea non exsistebat.

Cum diu peregre vivitur, res mira accidit.

Verbum “domus” significationem mutat.

Non iam congruit cum domicilio.

Non iam congruit cum urbe.

Interdum ne cum natione quidem congruit.

Fit aliquid mobilius.

Profundius.

Difficilius definitu.

Domus fit id quod tecum portare potes.

Principia.

Memoriae.

Homines quos amas.

Fabulae quas narrare pergis.

Cetera omnia mutari possunt.

Satis diu in diversis terris vixi ut veritatem simplicem intellegerem.

Homines multo magis inter se similes sunt in iis quae timent.

Timent ne in oblivionem cadant.

Timent ne quos amant amittant.

Timent ne deficiant.

Timent dolorem.

Timent tempus.

In his metibus universalibus magna pars exsistentiae nostrae aedificatur.

Et eo ipso loco nascuntur etiam coniunctiones verissimae.

Non in differentiis.

In fragilitatibus communibus.

Quotiens nationem mutabam, aliquid relinquebam.

Amicos.

Consuetudines.

Certitudines.

Quaque vice aliquid aliud lucrabar.

Novos prospectus.

Novas necessitudines.

Novas quaestiones.

Summa finalis numquam erat pecuniaria.

Humana erat.

Quo plures anni transibant, eo magis intellegebam experientiam internationalem non consistere in sigillis libelli viatorii cumulandis.

Consistit in finibus interioribus dilatandis.

In eo ut minus rigidi fiamus.

Minus certi de propriis certitudinibus.

Curiosiores.

Paratiores ad audiendum.

Mundus saepe eum praemio afficit qui loquitur.

Vita autem eum praemio afficit qui audire scit.

Et diversas culturas audire est una ex efficacissimis educationis formis quae exsistunt.

Quodam tempore desii nationes numerare.

Desii volatus numerare.

Desii milia passuum peracta numerare.

Intellexi distantiam maximi momenti non esse geographicam.

Erat mentalis.

Distantia quae praeiudicium a comprehensione separat.

Ignorantiam a cognitione.

Metum a fiducia.

Quaeque experientia me adiuvabat ad eam minuendam.

Donec effecit ut aliquid intellegerem quod non praevideram.

Mundus non solum circa me mutabatur.

Intra me mutabatur.

Homo qui annis ante profectus erat iam non exsistebat.

Eius loco erat aliquis qui didicerat res ex diversis angulis spectare.

Aliquis minus cupidus causam obtinendi et magis cupidus intellegendi.

Aliquis minus attractus differentiis et attentior similitudinibus.

Tandem intellexi mutationem maximam non fuisse migrare de natione in nationem.

Fuerat migrare de visione angusta ad visionem ampliorem.

Quasi domicilium meum interius mutatum esset.

In perpetuum.

Idcirco hoc limen non de terris loquitur.

Non de tabulis loquitur.

Non de finibus loquitur.

De transformatione loquitur.

Quia venit momentum quo mundus non solum geographiam mutat.

Significationem mutat.

Et cum accidit, non iam tu es qui mundum quaeris.

Mundus est qui intra te vivere incipit.

Mundus domicilium mutaverat.

Et novum domicilium eram ego.