OPA BIC अधिग्रहण – SHERATON

मी अगदी वेळेवर पोहोचलो.

ती तिथे नव्हती.

मग माझा फोन वाजला.

Chanel होती. तिने माफी मागितली. ती टॅक्सीत होती, अजून रस्त्यावरच, आणि फक्त पाच मिनिटे उशीर होणार होता.

काही मिनिटांनी मी तिला हॉटेलमध्ये शिरताना पाहिले.

लांब सोनेरी केस. उंच. डौलदार. ज्याला ओळख करून देण्याची गरजच नसते, असे अस्तित्व.

ती स्वागतकक्षाकडे गेली, चेक-इन केले, आपले सामान ठेवले आणि मग माझ्या दिशेने चालत आली.

“श्री. Frega, नमस्कार. मी Chanel. तुम्ही कोण आहात हे आधीच माहीत असण्याचा फायदा मला आहे. तुमच्या वेबसाइटवरचा व्हिडिओ आणि तुमचा फोटो यांनी खोट्या अपेक्षा निर्माण केल्या नाहीत. आणि हेही खरे की तुम्ही कोणतेही फिल्टर वापरले नाहीत. जाहिरातीत दाखवले तसेच तुम्ही खरोखर दिसता.”

“धन्यवाद, मॅडम. कृपया बसा. मी आपल्यासाठी कॉफी किंवा आणखी काही पेय मागवू का? सावकाश घ्या. मला कसलीही घाई नाही, आणि एका स्त्रीच्या सहवासात सभ्य पुरुषाने कसे वागावे, हे मला माहीत आहे.”

“नको, धन्यवाद. मी विमानतळावरच कॉफी घेतली. खरे तर आज मी एक नवीन सुगंध लावला आहे. तुम्हाला आवडेल अशी आशा आहे.”

त्या सुगंधाने माझे लक्ष वेधून घेतले.

“त्याचे नाव काय?” मी विचारले. “माझ्या इंद्रियांसाठी तो पूर्णपणे नवीन आहे.”

ती हसली.

“बरं, त्याचे नाव एक जुने फ्रेंच अभिजात नाव आहे. ते एका अगदी साध्या प्रश्नाचे उत्तर देते: मैदानावर पाऊलही न ठेवता एखाद्या इटालियनला कसे हरवायचे?”

मी थेट तिच्या डोळ्यांत पाहिले.

तिच्या डौलापलीकडे ती विलक्षण बुद्धिमान होती. एवढ्यानेच संभाषण पुढे चालू ठेवण्याची माझी तयारी वाढली. जवळजवळ लगेचच एक तीव्र सहानुभूती निर्माण झाली.

तिने आपल्या भेटीचा उद्देश समजावायला सुरुवात केली, पण बोलताना ती ज्या प्रकारे हालचाल करत होती, त्यामुळे माझे लक्ष विचलित होत होते. तिच्या ते लक्षात आले. मधूनमधून ती थांबायची आणि सगळे स्पष्ट आहे का, असे विचारायची.

स्पष्ट, पण एका मर्यादेपर्यंतच.

तिचे अस्तित्व असे होते की लक्ष एकाग्र करणे कठीण जाते.

मग तिने असे काही सांगितले ज्याने भेटीची दिशाच पूर्णपणे बदलली.

“आज BIC France चे पाच वरिष्ठ अधिकारी माझ्यासोबत आले आहेत. त्यांना तुम्हाला भेटायचे आहे. खरे संभाषण तिथून सुरू होते.”

माझे लक्ष लगेच विषयावर परत आले.

तिने त्यांना पुढे येण्याची खूण केली. शेवटी, त्यांना भेटायला मी होकार दिला होता.

काही क्षणांतच आम्ही सात जण चार सोफ्यांनी वेढलेल्या एका टेबलाभोवती जमलो होतो.

सुरुवातीला मला वाटले की हा काहीतरी गैरसमज आहे.

माझ्याशी एका भेटीसाठी लोक फ्रान्सहून इतक्या दूर का येतील?

त्यांच्यातील सर्वांत ज्येष्ठ व्यक्तीने आपली ओळख करून दिली.

“माझे नाव M……..A. मी सध्या BIC France चा CEO आहे.”

त्यांना काय हवे आहे, याची मला अजूनही कल्पना नव्हती.

मी सर्वांना आपली ओळख करून द्यायला सांगितले.

चित्र अगदी लवकर स्पष्ट झाले.

BIC चे संपूर्ण नेतृत्व मंडळ माझ्यासमोर उभे होते.

भेटीचे कारण होते मी ऑनलाइन सुरू केलेली संपादकीय अधिग्रहण ऑफर.

त्यांनी ती गांभीर्याने घेतली होती.

खरे तर, स्वतःच्याच भविष्याबद्दल प्रश्न विचारू लागण्याइतकी गांभीर्याने. नव्या संघटनेत त्यांना नवी जागा मिळेल का? त्यांना दुसरीकडे नोकरी शोधावी लागेल का?

आणि कसे कोण जाणे, हा संपर्क Chanel च्या माध्यमातून जुळवला गेला होता, जी बहुतेक वेळ गप्प राहून हावभावांतून संवाद साधत होती. दुर्लक्ष करणे अशक्य असे अस्तित्व.

मी समजावले की मी केवळ एक लेखक आहे, त्याहून अधिक काही नाही.

कोणीही माझ्यावर विश्वास ठेवला नाही.

उत्तर एकमुखी होते.

“Gillette मधील कोणी बोलते, तेव्हा आमचे भागधारकसुद्धा शांतपणे ऐकतात. सुरुवात खुद्द Bic कुटुंबापासून.”

मी थोडा विराम मागितला आणि पुढे काय बोलायचे ते ठरवण्यासाठी कॉफीचे निमित्त केले.

परिस्थिती असामान्य होती.

तरीही पहिल्यांदाच मला एका गोष्टीची खात्री पटली: वचनांपेक्षा कथन कितीतरी अधिक उलथापालथ घडवते.

आणि ते मला आत्ता कुठे समजू लागले होते.