ANG WALL STREET SAGA

KABANATA 1

SINO ANG SUMUSULAT NG DOKUMENTONG ITO?

Ang dokumentong ito ay hindi isinulat mula sa pananaw ng isang bangkero, isang fund manager, isang analyst ng hedge fund, o isang consultant.

Nagmumula ito sa ibang daan.

Sa loob ng labingwalong taon ay nagtrabaho ako sa loob ng Gillette, at higit dalawang dekada pa pagkatapos niyon ang ginugol ko sa pamumuno ng mga negosyo sa iba’t ibang bansa, kultura, pera, sistemang pampulitika, at kapaligirang pang-ekonomiya.

Ang mga karanasang iyon ang nagbigay sa akin ng kalapitan sa mga merkado nang hindi ako hinihingan ng pagsamba sa wikang karaniwang ginagamit ng mga merkado upang ilarawan ang kanilang sarili.

Ang makabagong mundo ng pananalapi ay may pambihirang kakayahang sumukat.

Kaya nitong kalkulahin ang kita, ang mga margin, ang cash flow, ang enterprise value, ang market share, at daan-daan pang ibang tagapagpahiwatig.

Mahalaga ang mga sukat na iyon.

Hindi maaaring mawala ang mga ito.

Gayunman, sa buong buhay-propesyonal na ginugol ko sa pagmamasid sa mga organisasyon at sa pag-uugali ng tao, paulit-ulit akong nakatagpo ng mga puwersang nakaiimpluwensiya sa mga resulta habang halos hindi nakikita sa loob ng pormal na mga sistema ng pag-uulat.

Hindi lumilitaw ang tiwala sa balance sheet.

Hindi lumilitaw ang pagkatao sa quarterly guidance.

Walang kategorya sa accounting ang alaala ng institusyon.

Hindi maipapasok nang may katumpakan sa isang spreadsheet ang pagkakakilanlan.

Gayunman, paulit-ulit na naiimpluwensiyahan ng mga elementong ito ang mga desisyon, ang katapatan, ang tibay, ang pagganap, at ang pananatiling buhay.

Kaya ang layunin ng aklat na ito ay hindi hamunin ang pananalapi.

Ito ay suriin ang teritoryong umiiral sa tabi ng pananalapi.

Inilalarawan ng mga merkado ang realidad sa pamamagitan ng mga numero.

Nararanasan ng mga tao ang realidad sa pamamagitan ng kahulugan.

Natututo ang matatagumpay na institusyon na unawain ang dalawa.

Ang Wall Street Saga ay nagmula sa isang simpleng obserbasyon:

ang pinakamahahalagang nagtutulak ng pagtitiis ay kadalasang nakikita lamang pagkaraan ng maraming taon.

Nag-iipon at lumalago ang mga gawi.

Nag-iipon at lumalago ang tiwala.

Nag-iipon at lumalago ang reputasyon.

Nag-iipon at lumalago ang mga ugnayan.

Matagal bago maging nasusukat ang mga epektong ito, naiimpluwensiyahan na nila ang mga resulta sa ilalim ng ibabaw.

Ipinakikilala ng manuskritong ito ang konsepto ng Semantikong Kapital.

Nabibilang ang kapital na pinansiyal.

Ang semantikong kapital ay kailangang obserbahan.

Lumilitaw ito sa pamamagitan ng naipong kredibilidad, pagkakilala, pagkakaugnay-ugnay, pagpapatuloy, at tiwala.

Ito ang pagkakaiba ng pagiging kilala at ng pagiging pinaniniwalaan.

Ng pagiging nakikita at ng pagkakaroon ng kabuluhan.

Ng atensiyon at ng impluwensiya.

Bago ko ipaliwanag ang mga ideyang ito, gusto ko munang ipaliwanag kung saan sila nagmula.

Hindi mula sa teorya.

Mula sa karanasan.

Isang partikular na gabi sa Romania ang nagpabago magpakailanman sa paraan ng pag-iisip ko tungkol sa mga numero.

Ang Gabi sa Brașov

Isang tag-araw, nakatira ako sa Brașov.

Ako ang CEO ng isang Romanian na kompanya ng staffing na itinayo ko mula sa wala.

Mahigit dalawandaan at limampung manggagawang Romanian ang nailagay namin sa iba’t ibang bansa sa Europa.

Ang kompanya ay bahagi ng mas malaking grupo na may mga gawaing konstruksiyon at isang bagong tatag na dibisyon para sa kaligtasan sa trabaho.

Isang hapon, pumasok sa opisina ko ang aking finance manager na si Raluca.

Halatang nag-aalala siya.

Kulang ang aming cash.

Dapat nang bayaran ang mga buwis.

Kailangang pasuwelduhin ang mga empleyado.

Kulang kami nang humigit-kumulang siyam na libong euro.

Para sa karamihan ng mga manager, malinaw sana ang problema.

Kakulangan ng pera.

Para sa akin, iba ang hitsura ng problema.

Mga taon bago noon, ang tinatawag kong “Inang Gillette” ay nagturo sa akin ng isang aral na mananatili sa akin sa buong karera ko.

Huwag mong gugulin ang oras mo sa pag-aaral ng problema.

Pag-aralan mo ang solusyon.

Mukhang maliit ang pagkakaiba.

Hindi.

Inilalarawan ng mga problema ang realidad.

Binabago ng mga solusyon ang realidad.

Kaya hindi ko ginugol ang hapon sa pagtitig sa numero.

Nagsimula akong maghanap ng pagkakita.

Ang Hindi Nakikita ng mga Numero

Nang gabing iyon, nakatanggap ako ng impormasyong nagpapahiwatig na may kakaibang nangyayari sa loob ng isa sa aming mga operasyon.

Nawawala ang bakal.

Hindi nang malaki.

Hindi nang hayagan.

Unti-unti.

May mga kahinaan ang proseso ng pagtanggap.

Dumarating ang mga materyales.

Ibinababa ang mga karga.

Pero may ilang pallet na hindi kailanman naitala nang maayos.

Naipon sa paglipas ng panahon ang maliliit na pagkakaiba.

Ang tila walang halaga ay nagkakaroon ng kahulugan sa pamamagitan ng pag-uulit.

Habang sinusuri ko ang sitwasyon, nagsimula kong maunawaan na hindi ang kakulangang siyam na libong euro ang kuwento.

Ang kuwento ay ang sistema.

Mabilis na nagbabago ang Romania noon, pero maraming kultural na gawing minana mula sa nakaraang panahong pampulitika ang buhay pa rin.

Nagbago na ang mga batas.

Mas mabagal nagbago ang pag-uugali.

Wala akong interes na humatol sa mga tao.

Ang interes ko ay unawain ang mga mekanismo.

Nang gabing iyon, ikinulong ko ang sarili ko sa opisina.

Hindi ako natulog.

Binuo kong muli ang mga ruta, ang mga talaan, ang galaw ng mga materyales, at ang mga hindi pagkakatugma sa operasyon.

Constanța.

Bacău.

Ploiesti.

Lumitaw ang mga padron.

At madalas, mas maraming katotohanan ang ibinubunyag ng mga padron kaysa sa mga indibidwal na pangyayari.

Hindi ko sinusubukang tukuyin ang mga kriminal.

Sinusubukan kong unawain ang realidad.

Pagsikat ng araw, may ulat na ako.

Walang paratang.

Walang pangalan.

Mga katotohanan lamang.

Mga galaw.

Mga ruta.

Mga pagkakaiba.

Mga kalagayan.

Mga padron.

Ang Pulong

Kinaumagahan, kinausap ko si Raluca.

Tinanong niya ang tungkol sa nawawalang pera.

Mahinahon akong sumagot.

Bago matapos ang araw, sabi ko sa kanya, darating ang bank transfer.

Nagulat siya sa tiwala ko sa sarili.

Mas nagulat pa siya sa katiyakan ko.

Ilang oras pagkatapos, dumalo ako sa isang management briefing.

Nasa silid hindi lamang ang lokal na pamunuan kundi pati ang Global COO, isang Italyanong ehekutibo mula sa Turin.

Ipinamigay ang mga kopya ng aking ulat.

Bago pag-usapan ang anumang detalye ng operasyon, nagbigay ako ng maikling pahayag.

Hindi kami pulis.

Hindi kami awtoridad ng hukuman.

Kaya ang susunod ay impormasyon, hindi paratang.

Mahalaga ang pagkakaibang iyon.

Ang layunin ng pamumuno ay hindi parusa.

Ang layunin ng pamumuno ay pagkakita.

Hindi nagsimula ang ulat sa pagnanakaw.

Nagsimula ito sa kultura.

Mga pamilya.

Mga panggigipit na pang-ekonomiya.

Realidad ng lipunan.

Mga minanang pag-uugali.

Saka pa lamang nito sinuri ang logistics, ang mga kontrol, ang imbentaryo, ang mga pamamaraan ng pagtanggap, at ang galaw ng mga materyales.

Dahil ang mga numerong walang konteksto ay nagkukuwento lamang ng bahagi ng kuwento.

Naging pambihirang tahimik ang silid.

Wala nang nakatuon sa siyam na libong euro.

Lumipat ang usapan sa mas malalim na lugar.

Hindi na cash ang paksa.

Ang paksa ay pagkakita.

Ang Paanyaya sa Tennis

Nang matapos ang pulong, may nangyaring hindi inaasahan.

Hindi nagtanong ang Global COO tungkol sa mga lugi.

Hindi siya nagtanong tungkol sa mga paratang.

Hindi siya nagtanong tungkol sa kasong legal.

Sa halip, tinanong niya ako ng isang simpleng tanong:

“Sasama ka ba sa akin sa doubles tennis nang alas-sais?”

Pumayag ako.

Pagkaraan ng mga taon, naunawaan ko ang kahulugan ng paanyayang iyon.

Ang kinalabasan ng pulong ay hindi katiyakan.

Ito ay tiwala.

Bihirang sumunod ang mga tao sa mga numero.

Sumusunod sila sa kredibilidad.

Sumusunod sila sa kakayahan.

Sumusunod sila sa mga taong nagpapakita ng kahandaang harapin ang realidad sa halip na ipagtanggol ang anyo.

Mas marami ang itinuro sa akin ng hapong iyon tungkol sa pamumuno kaysa sa maraming pormal na kurso sa management.

Ang Invoice na Labindalawang Libong Euro

Pagbalik ko sa opisina, naghihintay si Raluca.

Sa pagkakataong ito, nakangiti siya.

Noong hapon, naglabas siya ng invoice na nagkakahalaga ng labindalawang libong euro.

Higit na mahalaga, naipadala na niya ang isang kopya sa bangkong Italo-Romanian.

Pumayag ang bangko na iabante ang pondo.

Mababayaran ang mga buwis.

Mababayaran ang mga suweldo.

Naglaho ang krisis.

Dalawampu’t apat na oras bago noon, kulang kami ng siyam na libong euro.

Ngayon, may labindalawang libong euro na.

Nanatili sa akin ang aral.

Ang lahat ay nakatuon sa kakulangan.

Ako ay nakatuon sa pagkakita.

Mabilis na naglaho ang kakulangan.

Nanatili ang pagkakita.

Ang pagkakaibang iyon ay magiging isa sa mga pundasyon ng aking pag-iisip.

Karamihan sa mga manager ay nagiging bilanggo ng mga numero.

Pinag-aaralan ng mahuhusay na lider ang mga sistemang lumilikha ng mga numerong iyon.

Ang balance sheet ay nag-uulat ng mga sintomas.

Ang pag-uugali ng tao ang lumilikha ng mga sanhi.

Ang Tanong ni Raluca

Bago umalis, may itinanong sa akin si Raluca.

“Paano mo ito nagawa?”

“Paano iyon naging posible?”

Ngumiti ako.

Saka ko siya kinuwentuhan.

Nang ipanganak ako, sinabi ng isang matandang nars sa aking ina na ang anak niya ay lubhang mapalad.

Pagkaraan ng mga taon, inulit sa akin ng aking ina ang kuwentong iyon.

Sa edad na dalawampu, binalikan ko pa ang mismong nars na iyon upang patunayan ito.

Kinumpirma niya ito.

Hinintay ni Raluca ang paliwanag.

Saka ko sinabi:

“Mahal ko, sa buong buhay ko, naging mapalad ako.”

“Hindi dahil sa pera.”

“Hindi dahil sa suwerte.”

“Dahil lagi akong nakakakilala ng mabubuting babae.”

At itinuro ko siya.

Mga babaeng nagbibigay-pansin.

Mga babaeng nagmamasid.

Mga babaeng nagbababala sa akin kapag may mali.

Mga babaeng sineseryoso ang pananagutan.

Mga babaeng tumutulong na lumitaw ang realidad bago pa ito ibunyag ng mga ulat.

Noong nakaraang hapon, isang problema ang dinala niya sa akin.

Nang sumunod na hapon, tumutulong na siyang lumikha ng solusyon.

Pagkaraan ng mga taon, kapag inaalala ko ang araw na iyon sa Brașov, hindi ko maalala ang eksaktong halaga ng buwis.

Hindi ko maalala ang bawat detalye ng operasyon.

Naaalala ko si Raluca.

Naaalala ko ang tiwala.

Naaalala ko ang pagkakita.

At naaalala ko ang isang aral na kalaunan ay naging isa sa mga pundasyon ng manuskritong ito.

Ang Unang Prinsipyo

Nag-ulat ng kakulangan ang balance sheet.

Ipinaliwanag ito ng pag-uugali ng tao.

Nalutas ito ng pagmamasid.

Itinuro sa akin ng gabing iyon sa Brașov na ang mga numero ay kadalasang huling kabanata ng isang kuwento.

Ang mga tao ang sumusulat ng mga naunang kabanata.

Mula sa pagkaunawang iyon isinilang ang Wall Street Saga.

Hindi mula sa pananalapi.

Hindi mula sa accounting.

Hindi mula sa valuation.

Kundi mula sa isang simpleng tanong:

Ano ang lumilikha ng mga numero bago pa lumitaw ang mga numero?

Ang lahat ng susunod ay isang pagtatangkang sagutin ang tanong na iyon.

---

KABANATA 2

ANG BAG

Ang Unang Merkado

Ang unang merkado ay hindi ang Wall Street.

Ang unang merkado ay hindi ang Chicago Mercantile Exchange.

Ang unang merkado ay hindi ang London, Frankfurt, Hong Kong, o Singapore.

Ang unang merkado ay ang tao.

Bago pa nagkaroon ng mga palitan, nagpapalitan na ang mga tao. Bago pa nagkaroon ng pananalapi, nakikipagtawaran na ang mga tao. Bago pa nagkaroon ng accounting, nagtatakda na ang mga tao ng halaga.

Kaya ang pinagmulan ng bawat sistemang pinansiyal ay matutunton pabalik sa isang simple at sinaunang realidad: may isang taong may hawak ng isang bagay, may isa pang taong nagnanais nito, at sinusubukan ng dalawa na magkasundo kung ano ang dapat na kahulugan ng palitan.

Dito nagsisimula ang Bag.

Hindi sa pera.

Hindi sa investment banking.

Hindi sa derivatives, interest rate, balance sheet, o mga modelo ng valuation.

Nagsisimula ito sa halaga mismo.

Ang Dalawang Bag

Noong bata ako, natutunan ko ang isang obserbasyong mananatili sa akin habambuhay.

Sa anyo, maaaring magkapareho ang dalawang bag.

Parehong materyal.

Parehong hugis.

Parehong bigat.

Parehong pangalan.

Gayunman, maaaring lubos na magkaiba ang kanilang kahulugan.

Ang isang bag ay maaaring may lamang mga numero.

Ang isa pa ay maaaring may lamang pera.

Hindi nagbabago ang wika.

Ang laman ang nagpapabago sa lahat.

Mukhang walang kuwenta ang pagkakaibang iyon hanggang sa pumasok ka sa mundo ng mga institusyon.

Araw-araw, ginagawa ng mga korporasyon ang parehong pagkakamali.

Ipinagkakamali nila ang lalagyan sa laman.

Sinusukat nila ang mga istruktura habang nakakalimutan ang mga layunin.

Sinusuri nila ang mga sistema habang binabalewala ang mga kahulugan.

Sa mga pamilihang pinansiyal, kadalasang nakikita ang lalagyan.

Kadalasang hindi nakikita ang laman.

Ang nakikitang bag ay nagiging annual report.

Ang hindi nakikitang bag ay nagiging tiwala.

Sa huli, napapatunayang mas mahalaga ang hindi nakikitang bag.

Ang Merkado sa Ilalim ng Merkado

Madalas magsalita ang mga financial analyst tungkol sa mga merkado na para bang ang mga ito ay obhetibong mekanismong pinamamahalaan lamang ng lohika.

Mas masalimuot ang realidad.

Ang bawat merkado ay nakapatong sa isang mas malalim na merkado.

Sa ilalim ng bawat produkto ay may pangangailangan ng tao.

Sa ilalim ng bawat pagbili ay may motibasyon.

Sa ilalim ng bawat pamumuhunan ay may inaasahan.

Sa ilalim ng bawat inaasahan ay may kuwento.

Hindi bumibili ng mga produkto ang mga tao.

Bumibili sila ng mga solusyon.

Bumibili sila ng mga pagkakakilanlan.

Bumibili sila ng kapanatagan.

Bumibili sila ng pagiging kabilang.

Bumibili sila ng pagpapatuloy.

At kung minsan, bumibili sila ng pag-asa.

Kaya ang mga numerong nakikita sa mga screen ng trading ay hindi ang merkado mismo.

Mga sintomas ang mga ito ng gawaing nangyayari sa ilalim ng ibabaw.

Ang tunay na merkado ay nananatiling pag-uugali ng tao.

Ang Ekonomiya ng Kahulugan

Kahanga-hanga ang husay ng mga sistemang pinansiyal sa pagtatakda ng mga presyo.

Hindi sila gaanong mahusay sa pagtatakda ng kahulugan.

Masasabi sa atin ng merkado kung magkano ang isang ari-arian.

Nahihirapan itong ipaliwanag kung bakit ito ninanais ng mga tao.

Kayang kalkulahin ng merkado ang kita.

Hindi nito madaling makalkula ang pagmamahal.

Kayang tantiyahin ng merkado ang konsumo.

Nahihirapan itong tantiyahin ang katapatan.

Gayunman, nananatiling buhay ang mga organisasyon dahil sa mga hindi nakikitang puwersang ito.

Hindi lubusang maihihiwalay ang pag-uugali ng mga mamimili sa mga kahulugang ikinakabit nila sa mga produkto, institusyon, brand, karanasan, at ugnayan.

Nauuna ang kahulugan sa halaga.

Sumusunod ang halaga sa kahulugan.

Mahalaga ang pagkakasunod.

Ang Talagang Binibili ng mga Mamumuhunan

Madalas ilarawan ng mga mamumuhunan ang kanilang sarili bilang mga mamimili ng ari-arian.

Sa praktika, bumibili sila ng mga palagay tungkol sa hinaharap.

Ang sertipiko ng sapi ay hindi lamang pagmamay-ari.

Ito ay paniniwala.

Ito ay kumpiyansa.

Ito ay inaasahan.

Ito ay tiwalang nakatuon sa isang kinalabasan sa hinaharap na hindi pa dumarating.

Binabago ng obserbasyong ito ang kahulugan ng mga capital market.

Ang mga merkado ay hindi lamang mga mekanismo para ipamahagi ang pera.

Mga mekanismo ang mga ito para isaayos ang sama-samang paniniwala.

Ang presyo ng isang ari-arian ay nagiging nakikitang pagpapahayag ng mga hindi nakikitang inaasahan.

Kapag lumalakas ang mga inaasahan, tumataas ang mga presyo.

Kapag gumuguho ang mga inaasahan, sumusunod ang mga presyo.

Ang mas malalim na merkado ay laging nananatiling sikolohikal.

Ang Aral ng Bag

Ang Bag ay kumakatawan sa unang prinsipyo ng Wall Street Saga.

Huwag kailanman ipagkamali ang lalagyan sa laman nito.

Huwag kailanman ipagkamali ang numero sa kahulugan nito.

Huwag kailanman ipagkamali ang istruktura sa layunin.

Huwag kailanman ipagkamali ang pagiging nakikita sa kahalagahan.

Natural na nakatuon ang mundo ng pananalapi sa mga nakikitang sukatan dahil nasusukat ang mga sukatan.

Gayunman, ang ilan sa mga pinakamaimpluwensiyang puwersa sa anumang institusyon ay nananatiling mahirap bilangin.

Tiwala.

Alaala.

Pagkilala.

Pagkakakilanlan.

Gawi.

Kahulugan.

Bihirang lumitaw ang mga elementong ito sa mga quarterly presentation.

Gayunman, sila ang nagpapasya kung mananatiling buhay ang mga institusyon nang sapat na katagalan upang makagawa ng mga presentasyong iyon.

Kaya ang Bag ay kapwa simula at babala.

Simple ang simula:

ang lahat ng merkado ay nagmumula sa pag-uugali ng tao.

Kasingsimple ang babala:

kapag nahumaling ang mga organisasyon sa pagsukat ng bag, nanganganib silang makalimutan kung ano ang nasa loob nito.

At kapag nangyari iyon, maaaring patuloy na lumaki ang mga numero habang tahimik na naglalaho ang kahulugan.

---

KABANATA 3

ANG DRESS CODE

Mga Uniporme, Pagsunod sa Hulma, at ang Presyo ng Pagiging Kabilang

Laging mahal ng mundo ng pananalapi ang mga uniporme.

May mga unipormeng nakikita.

May mga hindi nakikita.

Madaling makilala ang nakikitang uniporme.

Isang madilim na amerikana.

Isang pares ng makintab na sapatos.

Isang maingat na piniling relo.

Isang kurbatang pinili upang ipahayag ang kaseryosohan.

Isang paraan ng pagsasalita na idinisenyo upang ipahayag ang kakayahan.

Pamilyar ang mga senyas na ito dahil binubuo ito ng bawat institusyon.

Binabawasan nila ang kawalang-katiyakan.

Pinadadali nila ang pagkilala.

Itinatatag nila ang pagiging kasapi.

Mas makapangyarihan ang hindi nakikitang uniporme.

Binubuo ito ng mga aprobadong opinyon.

Mga tinatanggap na palagay.

Pinahihintulutang wika.

Mga inaasahang ambisyon.

Mga pinagsasaluhang takot.

Bihirang isulat ang mga hindi nakikitang dress code.

Gayunman, nauunawaan ito ng lahat ng nasa loob ng silid.

Sa sandaling may lumabag dito, tumutugon ang sistema.

Bakit Lumilikha ng mga Uniporme ang mga Institusyon

Walang organisasyong nagsisimula nang may masamang balak.

Lumilitaw ang mga dress code dahil naghahanap ng kaayusan ang mga tao.

Binabawasan ng kaayusan ang panganib.

Pinabubuti ng kaayusan ang koordinasyon.

Ginagawang mapamamahalaan ng kaayusan ang malalaking sistema.

Hindi gagana ang isang pandaigdigang korporasyon kung bawat indibidwal ay magpapasyang mag-imbento ng bagong mga patakaran tuwing umaga.

Kaya nauunawaan ang pagkakaroon ng mga pamantayan.

Lumilitaw ang problema kapag nagiging mga katotohanang hindi mapag-aalinlanganan ang mga pamantayan.

Sa sandaling iyon, napagkakamalang karunungan ang pagsunod sa hulma.

Napagkakamalang talino ang pagsang-ayon.

Napagkakamalang pamumuno ang pagsunod.

Ang orihinal na nagsilbi sa kahusayan ay unti-unting nagsisimulang sumupil sa pagmamasid.

Tumitigil ang institusyon sa pagtatanong:

“Totoo ba ito?”

At nagsisimulang magtanong:

“Katanggap-tanggap ba ito?”

Mukhang maliit ang pagkakaiba.

Napakalaki ng mga bunga nito.

Ang Ekonomiya ng Pagiging Kabilang

Sa huli, ang Dress Code ay tungkol sa pagiging kabilang.

May malalim na pagnanais ang tao na mapabilang sa mga grupo.

Mas matanda ang pagnanais na ito kaysa sa komersiyo.

Mas matanda kaysa sa pananalapi.

Mas matanda kaysa sa pulitika.

Sa halos buong kasaysayan ng tao, ang pagkakatiwalag sa isang grupo ay lumikha ng tunay na panganib.

Pinatataas ng pagiging kabilang ang pagkakataong mabuhay.

Aktibo pa rin ang likas na hilig na iyon.

Kaya iniaangkop ng mga tao ang kanilang sarili upang bumagay sa mga kapaligiran.

Binabago nila ang wika.

Binabago nila ang pag-uugali.

Binabago nila ang anyo.

Binabago nila ang mga opinyon.

Kadalasan, nangyayari ang pag-aangkop na ito nang hindi namamalayan.

Naniniwala ang indibidwal na gumagawa siya ng malayang mga pagpili.

Gayunman, marami sa mga pagpiling iyon ay tugon sa mga inaasahan ng nakapaligid na sistema.

Mas madalas gantimpalaan ng merkado ang pagsunod sa hulma kaysa sa inaamin nito.

Hindi dahil laging tama ang pagsunod sa hulma.

Kundi dahil nahuhulaan ang pagsunod sa hulma.

At mas ligtas sa pakiramdam ang nahuhulaan kaysa sa kawalang-katiyakan.

Ang Halaga ng Permanenteng Pag-aangkop

Kapaki-pakinabang ang pag-aangkop.

Mapanganib ang permanenteng pag-aangkop.

Nagiging marupok ang isang institusyon kapag ang bawat kalahok ay nagsisimulang mag-optimize para sa pagtanggap sa halip na para sa katotohanan.

Nagiging hindi komportable ang mga tanong.

Nagiging hindi kanais-nais ang pagdududa.

Nagiging panganib sa karera ang tapat na pagtutol.

Unti-unting lumilikha ang organisasyon ng kapaligirang tila nagkakaisa ang lahat habang nananatiling hindi binibigkas ang mga tunay na alalahanin.

Mula sa labas, mukhang matatag ang sistema.

Mula sa loob, lalo itong nagiging nakadepende sa anyo.

Walang katapusang halimbawa ang ibinibigay ng kasaysayan.

Mga krisis sa pananalapi.

Mga pagbagsak ng korporasyon.

Mga pagkabigo sa estratehiya.

Marami ang nagsisimula sa matatalinong taong pribadong nakakilala sa mga problema pero sa publiko ay nanatiling tahimik.

Naunawaan nila ang presyo ng paglabag sa Dress Code.

At binayaran nila ang presyong iyon sa pananatiling tahimik.

Ang Kalamangan ng Tagalabas

May natatanging kalamangan ang mga tagalabas.

Mas kaunti ang kanilang taya sa mga tinatanggap na palagay.

Dahil hindi sila lubusang kabilang, napapansin nila ang mga detalyeng binabalewala ng mga nasa loob.

Ang bawat malaking pagbabago ay nagsisimula sa isang taong nagtatanong tungkol sa isang bagay na awtomatikong tinanggap ng ibang tao.

Nagtatanong ang tagalabas:

Bakit ganito ito ginagawa?

Bakit ito pinaniniwalaan?

Bakit ito itinuturing na imposible?

Kadalasang walang motibasyon ang nasa loob na itanong ang mga iyon.

Gumagana ang sistema.

Gumagana ang mga insentibo.

May mga gantimpala.

Ang distansiya ang lumilikha ng pagkakita.

Pagkakakilanlang Higit sa mga Uniporme

May katangian ang pinakamalalakas na indibidwal na madalas nahihirapang sukatin ng mga institusyon.

Pagkakakilanlan.

Iba ang pagkakakilanlan sa reputasyon.

Ang reputasyon ay ang iniisip ng iba.

Ang pagkakakilanlan ay ang natitira kapag naglaho ang pagsang-ayon mula sa labas.

Ang indibidwal na may matibay na pagkakakilanlan ay nakapapasok sa iba’t ibang kapaligiran nang hindi nagiging sikolohikal na nakadepende sa mga ito.

Maaari niyang isuot ang uniporme.

Maaari niyang maunawaan ang mga patakaran.

Maaari niyang igalang ang institusyon.

Pero hindi niya ipinagkakamali ang pag-aangkop sa pag-iral.

Nananatiling buhay ang kanyang pagkakilala sa sarili nang hiwalay sa silid.

Lumilikha ito ng pambihirang katatagan.

Dahil kapag nagbago ang mga pangyayari, hindi siya nawawalan ng direksiyon o ng layunin.

Nagbabago ang kasuotan.

Nananatili ang pagkakakilanlan.

Ang Tunay na Dress Code

Walang kinalaman sa pananamit ang pinakamalalim na dress code.

Tungkol ito sa tapang ng isip.

Ang kakayahang obserbahan ang realidad nang hindi agad binabago ang mga obserbasyon upang bigyang-kasiyahan ang mga inaasahan.

Ang kahandaang kilalanin ang ayaw makita ng iba.

Ang disiplinang panatilihin ang pagkakakilanlan habang nakikilahok sa loob ng masasalimuot na sistema.

Bihira ang ganitong anyo ng kalayaan.

Hindi dahil nangangailangan ito ng henyo.

Kundi dahil nangangailangan ito ng pagkailang.

Madali ang pagtanggap.

Mahirap ang pagmamasid.

Agad na ginagantimpalaan ang pagsunod sa hulma.

Ang malayang pag-iisip ay madalas ginagantimpalaan nang mas huli.

May mga taong hindi kailanman nakatatanggap ng pagkilala para rito.

Gayunman, halos bawat makabuluhang pagbabago ay nagsisimula sa isang taong handang makita ang realidad bago pa ito kilalanin ng karamihan.

Huling Pagninilay

Ang Dress Code ay hindi argumento laban sa mga institusyon.

Ito ay argumento laban sa pagkakamaling ituring na katotohanan ang pagiging kabilang.

Kailangan ng mga organisasyon ang mga pamantayan.

Kailangan ng mga merkado ang mga patakaran.

Kailangan ng mga sibilisasyon ang istruktura.

Ang hamon ay alalahanin kung bakit umiiral ang mga istrukturang iyon.

Hindi lumilikha ng kakayahan ang amerikana.

Hindi lumilikha ng karunungan ang titulo.

Hindi lumilikha ng pamumuno ang hirarkiya.

At hindi lumilikha ng katotohanan ang pagsunod sa hulma.

Ang layunin ng Dress Code ay dapat koordinasyon.

Sa sandaling maging pamalit ito sa pag-iisip, nagsisimula nitong pahinain ang mismong institusyong idinisenyo nitong protektahan.

Iyan ang aral.

Mahalaga ang mga uniporme.

Mas mahalaga ang pagkakakilanlan.

---

KABANATA 4

LOOB O LABAS

Pagpasok, mga Hadlang, at ang Arkitektura ng Pagkakataon

Napakaraming oras ang ginugugol ng mundo ng pananalapi sa pag-uusap tungkol sa pera.

Pinag-uusapan nito ang kapital.

Pinag-uusapan nito ang valuation.

Pinag-uusapan nito ang utang.

Pinag-uusapan nito ang kita.

Gayunman, ang isa sa pinakamakapangyarihang salik sa mga gawain ng tao ay nakatatanggap ng kakatwang kakaunting pansin.

Ang pagpasok.

Ang kuwento ng sibilisasyon ay hindi lamang kuwento ng yaman.

Ito ay kuwento ng pagpasok.

Sino ang makapapasok.

Sino ang kailangang maghintay.

Sino ang may hawak ng impormasyon.

Sino ang huli nang nakatatanggap ng impormasyon.

Sino ang inaanyayahan.

Sino ang nananatili sa labas ng silid.

Kadalasang ang tanong ng pagpasok ang nagpapasya ng mga resulta matagal bago maging nakikita ang pera.

Kaya ang Loob o Labas ay may sentral na puwesto sa loob ng Wall Street Saga.

Dahil ang bawat institusyon, sa huli, ay isang sistema ng mga pinto.

May mga bukas.

May mga sarado.

May mga nakikita.

May mga tila hindi man lang umiiral.

Ang Nakatagong Salapi

Ang pera ay isang salapi.

Ang pagpasok ay isa ring salapi.

Ang pagkakaiba ay karaniwang gumagana ang pagpasok bago pa pumasok ang pera sa usapan.

Maaaring may kapital ang isang tao pero walang daan papasok.

Ang isa pang tao ay maaaring kakaunti ang kapital pero may pambihirang daan papasok.

Ang ikalawang indibidwal ang madalas nagkakaroon ng mas malaking impluwensiya.

Ang pagpasok ang nagpapasya kung sino ang tumatanggap ng mga pagkakataon.

Ang pagpasok ang nagpapasya kung sino ang pumapasok sa usapan.

Ang pagpasok ang nagpapasya kung sino ang unang nakaaalam.

Ang pagpasok ang nagpapasya kung sino ang nakikilahok habang ang iba ay nanonood lamang.

Madalas iharap ng mundo ang yaman bilang pinakamataas na kalamangan.

Sa realidad, ang yaman at ang pagpasok ay hindi laging iisang bagay.

Kung minsan, ang pagpasok ang lumilikha ng yaman.

Kung minsan, hindi nabibili ng yaman ang pagpasok.

Mahalaga ang pagkakaiba.

Ang Pinto

Bawat mahalagang institusyon ay may mga pinto.

May mga pintong pisikal.

Mga punong-tanggapan ng korporasyon.

Mga boardroom.

Mga tanggapan ng pamahalaan.

Mga unibersidad.

Mga pribadong club.

Mga komite ng pamumuhunan.

May mga pintong intelektuwal.

Kaalaman.

Edukasyon.

Karanasan.

Espesyalisadong wika.

Teknikal na kakayahan.

May mga pintong nakasalalay sa ugnayan.

Tiwala.

Mga rekomendasyon.

Mga pagpapakilala.

Kredibilidad.

Reputasyon.

Ang kawili-wiling tanong ay hindi kung aling mga pinto ang umiiral.

Ang kawili-wiling tanong ay kung sino ang kumokontrol sa mga ito.

Dahil ang indibidwal na kumokontrol sa pagpasok ay madalas may mas malaking impluwensiya kaysa sa indibidwal na may hawak ng nakikitang titulo.

Impormasyon bilang Pagpasok

Mukhang tumatakbo sa kapital ang mga merkado.

Sa praktika, madalas silang tumatakbo sa impormasyon.

Hindi lihim na impormasyon.

Hindi ilegal na impormasyon.

Impormasyon lamang na mas maagang nakuha, mas tumpak na binigyang-kahulugan, o mas malinaw na naunawaan.

Ang desisyong ginawa ngayon ay maaaring nakasalalay sa impormasyong natanggap kahapon.

Nagiging imposible ang parehong desisyon kung sa susunod na buwan pa darating ang impormasyong iyon.

Binabago ng tiyempo ang halaga.

Ipinaliliwanag ng kahalagahan ng tiyempo kung bakit nananatiling pundamental ang pagpasok.

Ang maunawaan ang isang sitwasyon bago ang karamihan ay isang kalamangan.

Ang maunawaan ito pagkatapos ng karamihan ay isang ulat.

Ang pagkakaibang iyon ang naghihiwalay sa pakikilahok at sa pagmamasid.

Loob

Ang pagiging nasa loob ay higit sa pisikal na presensiya.

Ibig sabihin nito ay nauunawaan mo ang wika ng sistema.

Bawat propesyon ay may sariling wika.

Bawat institusyon ay may mga palagay.

Bawat organisasyon ay may mga hindi nakikitang patakaran.

Ang mga nakauunawa sa mga ito ay kumikilos nang mahusay.

Ang mga hindi nakauunawa ay nakararanas ng sagabal.

Kaya ang pagiging nasa loob ay kumakatawan sa pagkapamilyar.

Nauunawaan mo kung paano ginagawa ang mga desisyon.

Nauunawaan mo ang mga insentibo.

Nauunawaan mo ang sinasabi ng mga tao.

Nauunawaan mo rin ang iniiwasang sabihin ng mga tao.

Bihirang lumitaw ang ganitong kaalaman sa mga manwal.

Lumilitaw ito sa pamamagitan ng karanasan.

Labas

May mga disbentaha ang posisyon sa labas.

May mga lakas din ito.

Nakikita ng mga nasa loob ang mga detalye.

Madalas nakikita ng mga tagalabas ang mga padron.

Nagiging pamilyar ang mga nasa loob sa mga palagay.

Mas may kakayahan ang mga tagalabas na tanungin ang mga ito.

Nagkakaroon ng kahusayan ang mga nasa loob.

Napapanatili ng mga tagalabas ang pananaw.

Kailangan ng pinakamalulusog na institusyon ang dalawang pananaw.

Ang sistemang binubuo lamang ng mga nasa loob ay unti-unting nabubulag sa sarili nito.

Ang sistemang binubuo lamang ng mga tagalabas ay kulang sa pagkakaugnay-ugnay sa operasyon.

Lumilitaw ang karunungan mula sa pagpapanatili ng diyalogo sa pagitan ng dalawang posisyon.

Pagtatayo ng mga Pinto

Karamihan sa mga tao ay ginugugol ang kanilang buhay sa paghihintay na makapasok.

Mas kaunti ang nagtatayo ng daan papasok.

Binabago ng pagkakaibang ito ang lahat.

Ang indibidwal na naghihintay ng pahintulot ay nananatiling nakadepende sa umiiral na mga istruktura.

Ang indibidwal na nagtatayo ng mga pinto ay lumilikha ng mga alternatibo.

Sinusunod ng bawat malaking inobasyon ang padron na ito.

May nakatatagpo ng isang saradong sistema.

Sa halip na habambuhay na humingi ng pagpasok, lumilikha siya ng ibang pasukan.

Mukhang halata ang resulta kapag binalikan.

Sa simula, kadalasan itong mukhang hindi makatwiran.

Ang kakayahang magtayo ng mga pinto sa halip na kumatok lamang sa mga ito ay isa sa pinakamahahalagang estratehikong kasanayan sa anumang larangan.

Ang Pananaw ng May-ari

Madalas mag-isip ang mga empleyado batay sa mga posisyon.

Nag-iisip ang mga manager batay sa mga departamento.

Nag-iisip ang mga mamumuhunan batay sa mga ari-arian.

Iba ang pag-iisip ng mga may-ari.

Nag-iisip ang mga may-ari batay sa mga sistema.

Nauunawaan nila na ang pinakamalaking estratehikong kalamangan ay madalas lumilitaw hindi sa pagkakaroon ng mas maraming yaman kaysa sa mga kakumpitensiya kundi sa pagdidisenyo ng mga daanang hindi maaabot ng mga kakumpitensiya.

Pinag-aaralan ng may-ari ang mga pinto.

Pinag-aaralan ng may-ari ang mga bottleneck.

Pinag-aaralan ng may-ari ang daloy ng impormasyon, tiwala, at pagkakataon.

Mula sa pananaw na ito, nagbabago ang tanong.

Hindi na:

“Paano ako papasok?”

Kundi:

“Paano ako lilikha ng bagong pasukan?”

Lubusang binabago ng tanong na iyon ang estratehiya.

Huling Pagninilay

Walang tigil na nagsasalita ang mundo tungkol sa pera dahil madaling bilangin ang pera.

Mas mahirap sukatin ang pagpasok.

Gayunman, madalas na ang pagpasok ang nagpapasya ng mga resulta bago pa maging mahalaga ang pera.

Ang pinakamalalim na kalamangan ay hindi laging pagmamay-ari.

Ito ay pagkakita.

Ang kakayahang makita ang mga pagkakataon, ugnayan, impormasyon, at daanang nananatiling nakatago sa iba.

Ito ang aral ng Loob o Labas.

Ang sibilisasyon ay hindi lamang kalipunan ng mga merkado.

Ito ay kalipunan ng mga pinto.

May mga taong ginugugol ang buhay sa pagtitig sa mga kandado.

Ang iba ay ginugugol ang buhay sa paghahanap ng mga susi.

Iilan lamang ang nagpapasyang magtayo ng mga bagong pinto.

At ang mga indibidwal na iyon ang madalas nagpapabago sa arkitektura ng buong gusali.

---

KABANATA 5

ANG ONE-DOLLAR PROTOCOL

Pagkilala, Ugnayan, at ang Halagang Higit sa Presyo

Itinatayo ang makabagong mga ekonomiya sa mga transaksiyon.

Araw-araw, bilyun-bilyong palitan ang nangyayari sa pagitan ng mga mamimili at nagbebenta, mga employer at empleyado, mga institusyon at indibidwal.

Ang wika ng mga palitang ito ay ang presyo.

Pinahihintulutan ng presyo ang koordinasyon.

Pinahihintulutan ng presyo ang paghahambing.

Pinahihintulutan ng presyo ang kahusayan.

Kung walang presyo, mahihirapang gumana ang malalaking merkado.

Gayunman, may isang tanong na bihirang itanong ng mga sistemang pinansiyal:

Ano ang nangyayari kapag ang halaga ay lumampas sa presyo?

Nagsisimula ang One-Dollar Protocol sa tanong na iyon.

Hindi ito teorya tungkol sa pera.

Ito ay teorya tungkol sa pagkilala.

Ang Pagkakaiba ng Bayad at Pagkilala

Natatapos ang karamihan ng mga transaksiyon kapag nagpalit-kamay ang pera.

Kumpleto na ang ugnayan.

Naglalaho ang obligasyon.

Tapos na ang palitan.

Iba ang paraan ng pagkilala.

Lumalampas ang pagkilala sa transaksiyon.

Kinikilala ng pagkilala ang pag-iral ng ibang tao.

Sinasabi nito:

“Nakikita kita.”

“Nauunawaan ko ang kahulugan ng palitang ito.”

“Mahalaga ang ugnayang ito nang higit sa halagang pinansiyal na nakakabit dito.”

Mukhang maliit ang pagkakaiba.

Malaki ang mga bunga nito.

Ang bayad ay nagsasara ng isang account.

Ang pagkilala ay nagsisimula ng isang ugnayan.

Kung Bakit Mas Gusto ng mga Merkado ang mga Numero

Natural na mas gusto ng mga merkado ang mga nasusukat na salik.

Kita.

Tubo.

Paglago.

Market share.

Mga ari-arian.

Mga pananagutan.

Kapaki-pakinabang ang mga tagapagpahiwatig na ito dahil maipapahayag ang mga ito nang may katumpakan.

Lumalaban ang pagkilala sa katumpakan.

Hindi masusukat nang perpekto ang tiwala.

Hindi masusukat nang perpekto ang paggalang.

Hindi masusukat nang perpekto ang pagmamahal.

Hindi masusukat nang perpekto ang alaala.

Gayunman, iniaayos ng mga tao ang malaking bahagi ng kanilang buhay sa paligid ng mismong mga puwersang ito.

Maaaring makalimutan ng isang tao ang isang transaksiyon.

Bihira niyang makalimutan ang tunay na pagkilala.

Nananatili ang alaala dahil tumatama ang karanasan sa pagkakakilanlan sa halip na sa accounting.

Ito ang teritoryong ginagalugad ng One-Dollar Protocol.

Ang Simbolikong Palitan

Puno ng simbolikong palitan ang mga sibilisasyon.

Isang pakikipagkamay.

Isang pirma.

Isang regalo.

Isang liham.

Isang medalya.

Isang pamanang bagay ng pamilya.

Isang litrato.

Kadalasang pangalawa lamang ang halagang pera.

Nagiging pangunahin ang halagang simboliko.

Ang mahalaga ay hindi ang bagay mismo.

Ang mahalaga ay kung ano ang kinakatawan ng bagay.

Madalas maliitin ng mundo ang mga simbolo dahil mukhang hindi makatwiran ang mga simbolo.

Gayunman, ang mga organisasyon, bansa, relihiyon, pamilya, at brand ay pawang nakasalalay sa mga simbolikong istruktura.

Alisin ang mga simbolo at magsisimulang humina ang istruktura.

Dala ng simbolo ang kahulugan.

Dala ng kahulugan ang pagpapatuloy.

Dala ng pagpapatuloy ang pagkakakilanlan.

Ang Regalong Binayaran ni Inang Gillette

Nang ipagbuntis ng asawa kong si Elisabetta ang aming kambal, ang gynecologist namin ay si Paolo Puglia.

Sinubaybayan ni Paolo ang buong pagbubuntis.

Sa paglipas ng panahon, naging pagkakaibigan ang isang propesyonal na ugnayan.

Noong una, kumbinsido siyang doktor ako.

Sa mga konsultasyon, tinatawag niya ako sa tabi niya at ipinaliliwanag ang mga pamamaraan, terminolohiya, at mga detalyeng klinikal.

Sa huli, kinailangan ko siyang pigilan.

Natawa ako at sinabi ko sa kanya:

“Paolo, nagbebenta ako ng mga talim ng labaha.”

“Anong doktor?”

Pareho kaming natawa.

Naglaho ang hindi pagkakaunawaan.

Nanatili ang pagkakaibigan.

Matagal bago pa ito kumpirmahin ng anumang eksaminasyon, iginiit ko nang kambal ang aming hinihintay.

Mas gusto ni Paolo na umasa sa ultrasound.

Isang araw, tinanong niya ako kung bakit ako sigurado.

Agad akong sumagot.

“Nagkaroon ng kambal ang lolo ko.”

“Nagkaroon ng kambal ang tatay ko.”

“Magkakaroon ako ng kambal.”

“Bukod pa riyan, sinanay ako ng Gillette nang maraming taon sa iisang promo:”

“Kumuha ng dalawa, magbayad ng isa.”

Ngumiti si Paolo.

Pagkatapos ay dumating ang araw ng ultrasound.

Isang beses niyang ginawa ang eksaminasyon.

Saka muli.

Saka sa ikatlong pagkakataon.

Sa wakas, tumingin siya sa akin at nagsabi:

“Putik, Nando.”

“Kambal nga.”

“Susmaryosep.”

Ipinanganak ang kambal.

Patuloy na tumanggi si Paolo na magpabayad.

Ilang ulit ko mang subukang bayaran ang utang, tumatanggi lang siya.

“Huwag kang mag-alala.”

“Ganito talaga ako.”

Siguro nga.

Pero ako, hindi.

Lagi akong nahihirapan sa mga utang na loob.

Kasabay nito, naglunsad ang Gillette ng isang komersiyal na inisyatiba upang mapabilis ang pagpasok ng Oral-B sa ilang piling retail account.

Isa sa mga kliyente ko, si Franco, ay may-ari ng labindalawang supermarket.

Naglaan ang area manager ko ng anim na libong euro na pondong pampromosyon para suportahan ang proyekto.

Ayaw ko sa ideya na basta na lang mag-abot ng pera.

Kapag madalas mong ginagantimpalaan ng cash ang isang pag-uugali, sa huli ay hindi na pinahahalagahan ng mga tao ang pag-uugali at hinihintay na lang nila ang susunod na bayad.

Kaya naghanap ako ng ibang solusyon.

Bagong kasal si Franco.

Bahagi ng aming portfolio ang Braun.

Nagmungkahi ako ng ibang operasyon.

Ang isang bahagi ng mga paninda ng Braun ay naiwan kay Franco.

Ang isa pang bahagi ay dumaan sa ibang ruta.

Isang courier ang direktang naghatid nito kay Paolo.

Ang nakakatawa, wala sa mga taong sangkot ang lubos na komportable sa kaayusang iyon.

Kumbinsido si Franco na ang isang bahagi ng operasyon ay kahit paano’y personal na pag-aari ko.

Hindi kailanman humingi ng anuman si Paolo.

At sinusubukan ko lamang bayaran ang isang utang na hindi kayang bayaran ng pera.

Sa huli, ito ang pinakakahanga-hangang detalye:

Wala akong binayaran.

Walang binayaran si Franco.

Walang binayaran si Paolo.

Si Inang Gillette ang nagbayad ng lahat.

Ang promo.

Ang mga produkto ng Braun.

Ang regalo sa kasal.

At hindi tuwiran, pati ang mga medikal na pagbisitang ayaw singilin ni Paolo.

Pagkaraan ng maraming taon, napapangiti pa rin ako kapag naiisip ko ito.

Opisyal, nagtala ang sistema ng accounting ng isang pamumuhunang pampromosyon.

Ang alaala ko ay nagtala ng isang bagay na lubos na naiiba.

Pasasalamat.

At hindi kailanman sumunod ang pasasalamat sa mga patakaran ng accounting.

Ang Problema ng Purong Transaksiyonal na Pag-iisip

Kapag nagiging transaksiyonal ang bawat pakikitungo, may mahalagang bagay na naglalaho.

Nagiging pansamantala ang ugnayan.

Nagiging panandalian ang abot-tanaw.

Nagiging maaaring tawaran ang lahat.

Nagiging mapapalitan ang lahat.

Maaaring mahusay ang resulta.

Bihira itong lumikha ng katapatan.

Nananatili ang mga tao dahil sa mga ugnayan.

Bumabalik ang mga kliyente dahil sa tiwala.

Nananatili ang mga empleyado dahil sa layunin.

Nananatiling buhay ang mga komunidad dahil sa pagkilala.

Nahihirapan ang mga purong transaksiyonal na sistema na lumikha ng mga kinalabasang ito.

Lumilikha sila ng gawain.

Lumilikha sila ng galaw.

Lumilikha sila ng palitan.

Pero madalas silang nahihirapang lumikha ng pagkakabigkis.

At ang pagkakabigkis ay isa sa pinakamakapangyarihang anyo ng pangmatagalang kapital.

Kung Bakit Mahalaga ang Isang Dolyar

Hindi nakatuon ang One-Dollar Protocol sa halaga ng pera.

Nakatuon ito sa kahulugan.

Sadyang maliit ang isang dolyar.

Limitado ang halagang pang-ekonomiya nito.

Maaaring walang hangganan ang halagang simboliko nito.

Inaalis ng simbolikong palitan ang yaman sa usapan.

Magkaiba ang realidad na pinansiyal ng bilyonaryo at ng manggagawa.

Gayunman, kapwa sila makalalahok sa iisang gawa ng pagkilala.

Kaya pinapantay ng protocol ang katayuan.

Inililipat nito ang pansin mula sa mga yaman tungo sa pagkilala.

Hindi:

“Magkano ang mayroon ka?”

Kundi:

“Kinikilala mo ba ang halaga ng ugnayang ito?”

Gumagana ang tanong na iyon sa ibang antas.

Ang Talaan ng Pagkilala

Nagpapanatili ang mga organisasyon ng mga balance sheet na pinansiyal.

Nagpapanatili ang mga tao ng mga hindi nakikitang balance sheet.

Naipong tiwala.

Mga pangakong tinupad.

Paggalang na ipinakita.

Pagiging maaasahang napatunayan.

Mga ugnayang iningatan.

Wala sa mga ito ang lumilitaw sa mga annual report.

Lahat ng ito ay nakaiimpluwensiya sa mga kinalabasan sa hinaharap.

Nauunawaan ng pinakamalalakas na institusyon ang dalawang sistema ng accounting.

Pinamamahalaan nila ang kapital na pinansiyal.

Pinamamahalaan din nila ang kapital ng ugnayan.

Ang pagbalewala sa alinmang panig ay lumilikha ng di-pagkakatimbang.

Maaaring kumita ang isang kompanya habang sabay na sinisira ang tiwala.

Maaaring makaipon ng yaman ang isang tao habang sabay na nawawalan ng mga ugnayan.

Maaaring manatiling positibo ang mga numero.

Maaaring gumuguho ang hindi nakikitang balance sheet.

Pagkilala bilang Estratehiya

Madalas iharap ang pagkilala bilang isang konseptong moral.

Isa rin itong konseptong estratehiko.

Sinusuportahan ng mga tao ang mga institusyong kumikilala sa kanila.

Lumalago ang mga komunidad sa paligid ng pinagsasaluhang pagkilala.

Nagiging matibay ang mga brand kapag may kahulugan ang mga ito nang higit sa gamit.

Hindi ito nangangahulugan ng pagmamanipula.

Hindi maaaring gawin nang walang hanggan ang tunay na pagkilala.

Sa huli, natutuklasan ng mga tao ang pag-uugaling artipisyal.

Ang pagkilalang lumilikha ng tiwala ay kailangang tunay.

Kapag tunay ito, nagiging kalamangang mapagkumpitensiya ito na nahihirapang gayahin ng mga kakumpitensiya.

Nakokopya ang mga produkto.

Mas mahirap kopyahin ang pagkilala.

Ang Ekonomiya ng Ugnayan

Patuloy na mangangailangan ng mga transaksiyon ang hinaharap.

Walang anuman sa kabanatang ito ang nagsasabi ng kabaligtaran.

Kailangan ng ekonomiya ang mga presyo.

Kailangan nito ang mga kontrata.

Kailangan nito ang mga merkado.

Gayunman, kasabay ng ekonomiya ng transaksiyon ay may isa pang sistema.

Ang ekonomiya ng ugnayan.

Sa sistemang ito, lumilitaw ang halaga sa pamamagitan ng tiwala, pagpapatuloy, reputasyon, alaala, at pagkilala.

Matagumpay na gumagana ang pinakamatitibay na institusyon sa dalawang ekonomiya.

Nauunawaan nila ang mga transaksiyon.

Nauunawaan din nila ang mga ugnayan.

Kapag binalewala ang isang dimensiyon, nagiging mahirap ang tibay.

Kapag sabay na gumagana ang dalawang dimensiyon, tumataas ang katatagan.

Higit sa Benta

Sa huli, hinahamon ng One-Dollar Protocol ang isang pamilyar na palagay.

Naniniwala ang maraming organisasyon na ang transaksiyon ang pangunahin nilang layunin.

Mahalaga ang transaksiyon.

Bihira itong maging huling layunin.

Ang mas malalim na layunin ay madalas ang ugnayang nalilikha pagkatapos.

Mabilis matapos ang isang benta.

Maaaring tumagal nang ilang dekada ang isang makabuluhang ugnayan.

Ipinaliliwanag ng pagkakaiba ng dalawa kung bakit naglalaho ang ilang institusyon habang ang iba ay nananatili sa loob ng maraming henerasyon.

Ang isa ay nakatuon lamang sa kita.

Ang isa pa ay sabay na nakatuon sa kita at sa ugnayan.

Mas maraming tiyaga ang kailangan ng ikalawang paraan.

Madalas itong lumilikha ng mas malaking tibay.

Huling Pagninilay

Ang One-Dollar Protocol ay hindi tungkol sa pera.

Ito ay tungkol sa pagkilala.

Iginigiit nito na ang ilan sa pinakamahahalagang palitan sa buhay ng tao ay hindi mauunawaan sa pamamagitan lamang ng presyo.

Maaaring gumana ang isang dolyar bilang salapi.

Maaari ring gumana ang isang dolyar bilang simbolo.

Ang una ay lumilikha ng transaksiyon.

Ang ikalawa ay lumilikha ng kahulugan.

Kailangan ng mga merkado ang mga transaksiyon.

Kailangan ng mga sibilisasyon ang kahulugan.

Kinikilala ng pinakamalalakas na institusyon ang kahalagahan ng dalawa.

Iyan ang aral ng One-Dollar Protocol.

Hindi sa walang halaga ang pera.

Kundi sa katotohanang ang pinakamatitibay na anyo ng halaga ay madalas nagsisimula kung saan tumitigil ang pera na maging sentral na paksa at ang pagkilala ng tao ang nagiging sentral.

Binibilang ng kapital ang halaga.

Nililikha ito ng pagkilala.

---

KABANATA 6

ANG FRANCHISE

Gawi, Pagpapatuloy, at ang Hindi Nakikitang Lansangan

Naniniwala ang karamihan sa mga mamumuhunan na namumuhunan sila sa mga produkto.

Hindi.

Hindi man lang buo.

Nakikita ang mga produkto.

Nakukunan ng litrato ang mga produkto.

Nabibilang ang mga produkto.

Naianunsiyo ang mga produkto.

Naihahambing ang mga produkto sa mga kakumpitensiyang produkto.

Dahil nakikita ang mga produkto, sila ang nangingibabaw sa usapan.

Gayunman, ang pagiging nakikita at ang kahalagahan ay hindi laging iisang bagay.

Simple ang sentral na argumento ng Ang Franchise:

Ang pinakamahalagang ari-arian ng isang matagumpay na institusyon ay madalas hindi ang produkto mismo.

Ito ay ang lansangan ng pag-uugali na nagpapahintulot sa produkto na paulit-ulit na maglakbay sa milyun-milyong buhay.

Ang Ilusyon ng Produkto

Puno ang kasaysayan ng mga produktong wala na ngayon.

Naglalaho ang mga teknolohiya.

Naglalaho ang mga format.

Naglalaho ang mga kategorya.

Naglalaho ang buong mga industriya.

Ang produktong nangingibabaw sa isang henerasyon ay madalas nagiging laos sa susunod.

Lumilikha ang realidad na ito ng isang hindi komportableng tanong.

Kung pansamantala ang mga produkto, ano talaga ang nananatili?

Bihirang matagpuan ang sagot sa loob ng produkto.

Natatagpuan ito sa loob ng pag-uugali.

Madalas maniwala ang mga organisasyon na mga bagay ang ibinebenta nila.

Sa realidad, nakikilahok sila sa mga gawi.

Maaaring magbago ang bagay.

Madalas nananatili ang gawi.

Ang kompanyang hindi nakauunawa sa pagkakaibang ito ay nagiging nakadepende sa iisang produkto.

Ang kompanyang nakauunawa rito ay nagkakaroon ng kakayahang muling likhain ang sarili.

Ang Desisyon sa Umaga

Isipin mo ang isang simpleng kilos.

May isang taong gumigising.

Sinusunod niya ang isang nakagawian.

Inaabot niya ang isang pamilyar na bagay.

Inuulit niya ang isang pamilyar na kilos.

Halos walang malay na pagsisikap ang kailangan ng desisyon.

Libu-libong katulad na kilos ang nangyayari araw-araw sa buong mundo.

Nararanasan ito ng indibidwal bilang mga personal na pagpili.

Nararanasan ito ng institusyon bilang demand.

Nararanasan ito ng mamumuhunan bilang kita.

Gayunman, sa ilalim ng tatlong pananaw ay may iisang puwersa:

ang gawi.

Ginagawang nahuhulaang pag-uugali ng gawi ang paminsan-minsang pag-uugali.

Lumilikha ng pagpapatuloy ang nahuhulaang pag-uugali.

Lumilikha ang pagpapatuloy ng pundasyong pinagtatayuan ng mga franchise.

Kung Bakit Mahalaga ang Gawi

Limitado ang atensiyon ng tao.

Kung bawat desisyon ay mangangailangan ng buong pagsusuri, magiging imposible ang pang-araw-araw na buhay.

Nilulutas ng gawi ang problemang ito.

Ginagawa nitong awtomatiko ang pag-uugali.

Binabawasan nito ang pagsisikap ng isip.

Lumilikha ito ng kahusayan.

Ang katangiang ito ang nagpapahalaga nang pambihira sa gawi.

Maaaring maingat na suriin ng isang mamimili ang isang pagbili sa unang pagkakataon.

Sa ikasandaang pag-uulit, madalas naglalaho na ang pagsusuri.

Nagiging awtomatiko ang kilos.

Sa sandaling iyon, may nakakamit na mahalagang bagay ang institusyon.

Hindi na ito umaasa lamang sa panghihikayat.

Nagiging bahagi ito ng nakagawian.

Ang nakagawian ay isa sa pinakamakapangyarihang anyo ng katatagan na maaabot ng anumang organisasyon.

Mula Produkto Tungo sa Sistema

Nakatuon sa mga produkto ang mahihinang organisasyon.

Nakatuon sa mga sistema ang malalakas na organisasyon.

Maaaring magtagumpay nang hindi sinasadya ang isang produkto.

Bihira itong mangyari sa isang sistema.

Kinakatawan ng modelong franchise ang paglipat mula sa pag-iisip na nakatuon sa produkto tungo sa pag-iisip na nakatuon sa sistema.

Iba ang mga tanong ng pag-iisip na nakatuon sa sistema.

Hindi:

“Gaano kahusay ang produktong ito?”

Kundi:

“Anong pag-uugali ang pinatitibay ng produktong ito?”

Hindi:

“Ilang yunit ang naibenta?”

Kundi:

“Gaano katibay ang padron na lumikha ng mga bentang iyon?”

Madalas mas marami ang ibinubunyag ng mga sagot kaysa sa mga panandaliang sukatan ng pagganap.

Ang Arkitektura ng Pag-uulit

Nagtatagumpay ang mga franchise dahil binabawasan nila ang kawalang-katiyakan.

Pumapasok ang isang kliyente sa isang pamilyar na kapaligiran.

Umaasa siya ng isang pamilyar na karanasan.

Inuulit ang karanasan.

Pinatitibay ang inaasahan.

Nagpapatuloy ang ikot.

Nagiging tiwala ang pagkakapare-pareho.

Nagiging pag-uulit ang tiwala.

Nagiging halaga ang pag-uulit.

Nagiging tibay ang halaga.

Mukhang simple ang proseso.

Pambihirang mahirap ang pagsasagawa nito.

Nangangailangan ng disiplina ang pagpapanatili ng pagkakapare-pareho sa loob ng maraming taon, sa iba’t ibang kultura, lugar, at kapaligirang pang-ekonomiya.

Nagiging bahagi ng franchise mismo ang disiplinang iyon.

Ang Kalamangan ng Mahabang Buhay

Maraming institusyon ang nakatuon sa paglago.

Mahalaga ang paglago.

Pero mahalaga rin ang tibay.

Ang mabilis lumaking sistemang kulang sa pagpapatuloy ay maaaring gumuho kapag nagbago ang mga kalagayan.

Nananatiling buhay ang isang matibay na sistema dahil nakaipon ito ng mga gawing sapat ang lakas upang labanan ang paggambala.

Nagiging kakampi ang panahon.

Bawat taon ay nagpapatibay sa pagkapamilyar.

Bawat taon ay nagpapalalim sa tiwala.

Bawat taon ay nagpapatibay sa alaala.

Ang mukhang hinog na mula sa labas ay maaaring sa totoo’y lalong lumalakas.

Nag-iipon ng lakas ang franchise nang tahimik.

Lumilitaw ang kapangyarihan nito sa pamamagitan ng pag-uulit sa halip na ng palabas.

Ang Mamimili at ang Mamumuhunan

Madalas magkaiba ang tingin ng mga mamimili at ng mga mamumuhunan sa iisang institusyon.

Direktang nararanasan ng mga mamimili ang franchise.

Hindi direktang nararanasan ito ng mga mamumuhunan.

Nakatatagpo ang mga mamimili ng mga nakagawian.

Nakatatagpo ang mga mamumuhunan ng mga numero.

Lumilikha ng pag-uugali ang mga mamimili.

Sinusuri ng mga mamumuhunan ang pag-uugali.

Madalas lumilitaw ang pinakamalalakas na pagkakataon sa pamumuhunan kapag nagtatagpo ang dalawang pananaw.

Kapag may malakas na pagganap na pinansiyal ang isang institusyon at malalim na nakaugat na mga padron ng pag-uugali, tumataas ang tibay.

Sinusuportahan ng kultura ang mga numero.

Sinusuportahan ng pag-uulit ang kultura.

Nagiging nagpapatibay-sa-sarili ang ugnayan.

Ang Tunay na Pamana

Maraming tao ang nag-aakalang pera ang pamana.

Kung minsan, totoo iyon.

Pero may minamana ang mga institusyon na kasinghalaga.

Mga padron.

Mga nakagawian.

Mga sistema.

Mga pamamaraan.

Mga inaasahan.

Naglalakbay ang mga elementong ito sa mga henerasyon.

Minamana ito ng mga empleyado.

Minamana ito ng mga kliyente.

Minamana ito ng mga komunidad.

Kaya nagiging mekanismo ang franchise para maipasa ang pag-uugali sa paglipas ng panahon.

Maaaring umunlad ang mga produkto.

Nananatili ang istruktura ng pag-uugali.

Ang istrukturang iyon ang nagiging tunay na pamana.

Higit sa mga Merkado

Lumalampas sa komersiyo ang prinsipyo ng franchise.

Gumagana ang mga pamilya sa pamamagitan ng mga gawi.

Gumagana ang mga komunidad sa pamamagitan ng mga gawi.

Gumagana ang mga bansa sa pamamagitan ng mga gawi.

Gumagana ang mga institusyon sa pamamagitan ng mga gawi.

Ang sibilisasyon ng tao mismo ay nakasalalay sa mga paulit-ulit na pag-uugaling naipapasa sa paglipas ng panahon.

Ibinibigay lamang ng mga merkado ang isa sa pinakamalinaw na patunay ng prinsipyo.

Kapag nakilala na, makikita ang padron kahit saan.

Nagbabago ang nakikitang istruktura.

Nananatiling kagulat-gulat na pare-pareho ang ubod ng pag-uugali.

Huling Pagninilay

Madalas pag-usapan ng mga mamumuhunan ang mga produkto dahil madaling makita ang mga produkto.

Mas pino ang mas malalim na realidad.

Naglalakbay ang mga produkto sa mga gawi.

Naglalakbay ang mga gawi sa pag-uulit.

Lumilikha ng pagpapatuloy ang pag-uulit.

Lumilikha ng tibay ang pagpapatuloy.

Lumilikha ng halaga ang tibay.

Kaya ang franchise ay hindi isang bagay.

Ito ay isang sistema.

Hindi isang produkto.

Isang padron.

Hindi isang sandali.

Isang pangmatagalang ugnayan ng pag-uugali ng tao at ng pagpapatuloy ng institusyon.

Iyan ang aral ng Ang Franchise.

Hindi lamang nagbebenta ng mga produkto ang pinakamalalakas na organisasyon.

Nagiging bahagi sila ng mga nakagawian.

At kapag naging bahagi na ng pang-araw-araw na buhay ang isang nakagawian, nagkakaroon ito ng isang uri ng pagkapermanente na hindi mabibili ng anumang kampanya sa advertising at hindi madaling magagaya ng anumang kakumpitensiya.

Lumilikha ng mga transaksiyon ang mga produkto.

Lumilikha ng mga franchise ang mga gawi.

Lumilikha ng pagtitiis ang mga franchise.

---

KABANATA 7

ANG KAPANGYARIHAN NG TIWALA

Ang Ari-ariang Hindi Lumilitaw Kahit Saan at Nakaiimpluwensiya sa Lahat

Ang tiwala ay isa sa pinakamahahalagang puwersa sa buhay pang-ekonomiya.

Isa rin ito sa pinakahindi nakikita.

Sinusukat ng mga pamilihang pinansiyal ang kita.

Sinusukat nila ang tubo.

Sinusukat nila ang mga ari-arian.

Sinusukat nila ang mga pananagutan.

Hindi lumilitaw kahit saan sa balance sheet ang tiwala.

Gayunman, lihim na nakasalalay rito ang bawat balance sheet.

Kung walang tiwala, bumabagal ang mga transaksiyon.

Kung walang tiwala, nagiging mas mahal ang mga kasunduan.

Kung walang tiwala, gumugugol ang mga institusyon ng palaki nang palaking oras sa pagprotekta sa sarili laban sa mismong mga taong gusto nilang makatulungan.

Simple ang kabalintunaan.

Mahirap kalkulahin ang tiwala.

Nagiging imposibleng balewalain ang kawalan nito.

Bago ang Kapital ay ang Tiwala

Maraming tao ang nag-aakalang ang kapital ang lumilikha ng tagumpay.

Sa realidad, madalas sumusunod ang kapital sa tiwala.

Nagpapautang ang nagpapautang dahil may tiwala.

Nag-o-order ang kliyente dahil may tiwala.

Naglalaan ng yaman ang mamumuhunan dahil may tiwala.

Sumasali sa isang organisasyon ang empleyado dahil may tiwala.

Alisin ang tiwala sa equation at nagiging mas mahirap ang bawat desisyon.

Nangangailangan ng dagdag na beripikasyon ang bawat kasunduan.

Nangangailangan ng dagdag na garantiya ang bawat pangako.

Nagiging mas mahal ang bawat pakikitungo.

Bihirang lumitaw sa mga ulat na pinansiyal ang tunay na halaga ng kawalan ng tiwala.

Lumilitaw ito sa mga pagkaantala.

Lumilitaw ito sa pag-aatubili.

Lumilitaw ito sa mga pagkakataong hindi kailanman hinabol.

Ang Hindi Nakikitang Kontrata

Ang bawat pormal na kontrata ay nakapatong sa isang impormal na kontrata.

Itinatakda ng pormal na kontrata ang mga obligasyon.

Itinatakda ng impormal na kontrata ang mga inaasahan.

Maaaring pumirma ang dalawang organisasyon sa magkaparehong dokumento.

Umuunlad ang isang ugnayan.

Bumabagsak ang isa.

Ang pagkakaiba ay madalas nasa tiwala.

Pinamamahalaan ng hindi nakikitang kontrata ang pag-uugali kapag kulang na ang nakasulat na wika.

Ito ang nagpapasya kung kusang nagtutulungan ang mga tao.

Ito ang nagpapasya kung nagiging hidwaan ang mga hindi pagkakasundo.

Ito ang nagpapasya kung ang kawalang-katiyakan ay lumilikha ng panic o ng tiyaga.

Nagiging operating system ang tiwala sa ilalim ng opisyal na kasunduan.

Ang Bilis ng Tiwala

Binabago ng tiwala ang bilis ng isang sistema.

Mabilis kumilos ang kapaligirang mataas ang tiwala.

Mas mabilis nagaganap ang mga desisyon.

Mas malayang umiikot ang impormasyon.

Mas kaunting pangangasiwa ang kailangan ng pagtutulungan.

Mas kaunting paglaban ang nakatatagpo ng inobasyon.

Iba ang kilos ng kapaligirang mababa ang tiwala.

Bawat kilos ay nangangailangan ng pag-apruba.

Bawat desisyon ay nangangailangan ng beripikasyon.

Bawat usapan ay lumilikha ng hinala.

Bumababa ang produktibidad.

Lumilipat ang lakas mula sa paglikha tungo sa pagprotekta.

Nananatiling aktibo ang organisasyon.

Bumabagal ang pag-unlad.

Kaya kumikilos ang tiwala bilang pampabilis.

Pinatataas ng presensiya nito ang bilis.

Pinatataas ng kawalan nito ang sagabal.

Kung Bakit Nag-iipon at Lumalago ang Tiwala

Kumikilos ang tiwala na parang interes.

Nag-iipon at lumalago ito sa pamamagitan ng pag-uulit.

Lumilikha ng kumpiyansa ang isang pangakong tinupad.

Lumilikha ng kredibilidad ang paulit-ulit na mga pangakong tinupad.

Lumilikha ng tiwala ang mga taon ng pare-parehong pag-uugali.

Unti-unti ang proseso.

Hindi ito napapansin ng karamihan habang nangyayari.

Saka isang araw, natutuklasan nilang pinagkakatiwalaan sila.

Matibay ang pakiramdam sa ugnayan.

Matibay ang pakiramdam sa institusyon.

Matatag ang pakiramdam sa reputasyon.

Ang mukhang biglaan ay karaniwang bunga ng mga taon ng pag-iipon.

Tahimik na lumalago ang tiwala.

Gaya ng gawi.

Gaya ng reputasyon.

Gaya ng alaala.

Ang pinakamalaking lakas nito ay nagmumula sa kakayahan nitong mag-ipon at lumago habang halos hindi nakikita.

Ang Ugnayan ng Tiwala at Kapangyarihan

Madalas hindi maunawaan nang tama ang kapangyarihan.

Maraming tao ang nag-uugnay sa kapangyarihan at sa awtoridad.

Mga titulo.

Mga badyet.

Kontrol.

Daan papasok.

Umiiral ang mga anyong ito ng kapangyarihan.

Hindi sila ang pinakamatibay.

Lumilikha ang tiwala ng mas malalim na anyo ng impluwensiya.

Kusang sumusunod ang mga tao sa mga indibidwal na pinagkakatiwalaan nila.

Kusang bumabalik ang mga kliyente sa mga organisasyong pinagkakatiwalaan nila.

Kusang sinusuportahan ng mga komunidad ang mga institusyong pinagkakatiwalaan nila.

Ang susing salita ay kusa.

Nakalilikha ng pagsunod ang awtoridad.

Lumilikha ng paninindigan ang tiwala.

Tumatagal ang pagsunod hangga’t may pangangasiwa.

Nananatili ang paninindigan kahit naglaho na ang pangangasiwa.

Ipinaliliwanag ng pagkakaibang ito kung bakit nananatili ang tiwala na isa sa pinakaestratehikong ari-ariang maaabot ng anumang institusyon.

Tiwala sa Panahon ng Krisis

Pinakanakikita ang halaga ng tiwala sa panahon ng kagipitan.

Kahit sino ay maaaring magmukhang tiwala sa sarili kapag paborable ang mga kalagayan.

Dumarating ang tunay na pagsubok sa panahon ng kawalang-katiyakan.

Tumatanggap ng tiyaga ang institusyong pinagkakatiwalaan.

Tumatanggap ng hinala ang institusyong hindi pinagkakatiwalaan.

Tumatanggap ng suporta ang lider na pinagkakatiwalaan.

Tumatanggap ng paglaban ang lider na hindi pinagkakatiwalaan.

Mas madaling nakaliligtas sa mga pagkakamali ang organisasyong pinagkakatiwalaan.

Ang organisasyong hindi pinagkakatiwalaan ay maaaring mapinsala kahit ng maliliit na pagkakamali.

Kumikilos ang tiwala bilang estratehikong reserbang naipon bago pa dumating ang krisis.

Kapag tumaas ang presyon, nagagamit ang reserba.

Natutuklasan lamang ng mga organisasyon kung namuhunan sila sa tiwala kapag kailangan na nilang mag-withdraw nito.

Ang Halaga ng Pagsira sa Tiwala

Ilang taon ang kailangan sa pagbuo ng tiwala.

Ilang minuto lamang ang maaaring kailanganin sa pagsira nito.

Ipinaliliwanag ng di-pagkakatimbang na ito kung bakit napakahalaga ng tiwala.

Kahawig ng proseso ang reputasyon.

Unti-unti ang pag-unlad.

Maaaring kaagad ang pinsala.

Ang isang gawa ng panlilinlang ay maaaring bumura sa mga taon ng naipong kredibilidad.

Ang isang pangakong sinira ay maaaring bumago sa buong ugnayan.

Ang aral ay hindi pagiging perpekto.

Walang institusyong perpekto.

Ang aral ay pagkakapare-pareho.

Nakaliligtas ang tiwala sa mga pagkakamali.

Nahihirapan itong makaligtas sa kawalan ng katapatan.

Mas madaling pinatatawad ng mga tao ang pagkakamali kaysa sa pagtataksil.

Tiwala at Pagkakakilanlan

Sa huli, nakasalalay ang tiwala sa pagkakakilanlan.

Nagtitiwala ang mga tao sa kumikilos nang pare-pareho.

Nagtitiwala ang mga tao sa nananatiling nakikilala.

Nagtitiwala ang mga tao sa nagpapakita ng pagpapatuloy sa paglipas ng panahon.

Nahihirapang panatilihin ang tiwala ng isang institusyong walang pagkakakilanlan.

Nahihirapang magbigay ng kumpiyansa ang isang taong walang pagkakakilanlan.

Huling Pagninilay

May pambihirang mga kasangkapan ang makabagong mundo para sukatin ang kapital.

Mas kaunti ang kasangkapan nito para sukatin ang tiwala.

Gayunman, nananatili ang tiwala na isa sa pinakamakapangyarihang puwersang humuhubog sa pag-uugali ng tao.

Naiimpluwensiyahan nito ang bawat transaksiyon.

Bawat institusyon.

Bawat ugnayan.

Bawat merkado.

Hindi ito maaaring gawin agad-agad.

Hindi ito mabibili nang direkta.

Hindi ito maipapataw ng awtoridad.

Kailangan itong pagsikapang makamit.

Dahan-dahan.

Nang pare-pareho.

Nang paulit-ulit.

Kaya kinakatawan ng tiwala ang isang natatanging anyo ng kapital.

Naililipat ang kapital na pinansiyal.

Kailangang ipunin ang tiwala.

At dahil kailangan itong ipunin, nagiging isa ito sa iilang ari-ariang hindi mapabibilis ang paglikha ng pera lamang.

Simple ang aral ng kabanatang ito:

Maaaring simulan ng kapital ang isang paglalakbay.

Ang tiwala ang nagpapasya kung gaano ito kalayo makararating.

---

KABANATA 8

ANG MEMORY CODE

Ang Hindi Nakikitang Sistema sa Likod ng Pagpapatuloy

Nahuhumaling sa impormasyon ang makabagong mundo.

Nangongolekta ng data ang mga organisasyon.

Nangongolekta ng data ang mga pamahalaan.

Nangongolekta ng data ang mga merkado.

Nangongolekta ng data ang mga indibidwal.

Mukhang halata ang palagay sa likod ng pag-uugaling ito:

kung mas maraming impormasyon ang hawak natin, mas matalino ang ating mga desisyon.

Gayunman, ang impormasyon ay hindi alaala.

At higit na mahalaga ang alaala.

Umiiral ang impormasyon sa imbakan.

Umiiral ang alaala sa pagkilos.

Naiaarkibo ang impormasyon.

Naiimpluwensiyahan ng alaala ang pag-uugali.

Pundamental ang pagkakaiba.

Karamihan sa mga institusyon ay may impormasyon.

Higit na kaunti ang may alaala.

Ginagalugad ng kabanatang ito ang pagkakaiba.

Dahil ang hinaharap ng bawat institusyon ay nakasalalay sa naaalala nito.

Ang Pagkakaiba ng Data at Alaala

Iniipon ang data.

Isinasama ang alaala.

Maaaring may limampung taon ng mga ulat ang isang kompanya.

Hindi iyon nangangahulugang may naaalala itong anuman.

Maaaring may napakalawak na arkibo ang isang pamahalaan.

Hindi iyon nangangahulugang nauunawaan nito ang sarili nitong kasaysayan.

Maaaring may libu-libong aklat ang isang indibidwal.

Hindi iyon nangangahulugang may kaalaman siya.

Ganoon din ang prinsipyo sa mga organisasyon.

Nagiging alaala ang impormasyon kapag naiimpluwensiyahan lamang nito ang mga desisyon sa hinaharap.

Kung hindi, nananatili itong nakaimbak na materyal.

Madalas pagkamalian ng mundo ng pananalapi ang dalawang konseptong ito.

Inaakala nitong ang pag-iipon ng impormasyon ay awtomatikong lumilikha ng pag-unawa.

Iba ang ipinahihiwatig ng karanasan.

Ang mga organisasyong nananatiling buhay ay bihirang ang mga nangongolekta ng pinakamaraming impormasyon.

Sila ang mga natututong gawing alaala ng institusyon ang impormasyon.

Alaala bilang Kalamangang Mapagkumpitensiya

Sa huli, humihina ang karamihan ng mga kalamangang mapagkumpitensiya.

Nagiging laos ang mga produkto.

Naluluma ang mga teknolohiya.

Nag-e-expire ang mga patent.

Nagbabago ang mga posisyon sa merkado.

Iba ang paggana ng alaala.

Nag-iipon at lumalago ang alaala.

Lumilikha ng karanasan ang bawat matagumpay na desisyon.

Lumilikha ng karanasan ang bawat kabiguan.

Lumilikha ng karanasan ang bawat krisis.

Lumilikha ng karanasan ang bawat pagbangon.

Ang organisasyong nag-iingat ng mga aral na ito ay nakaiipon ng isang hindi nakikitang kalamangan.

Hindi na nito kailangang paulit-ulit na tuklasin ang parehong mga katotohanan.

Sinisimulan nito ang bawat bagong hamon mula sa mas mataas na antas ng pag-unawa.

Mula sa labas, madalas itong tinatawag ng mga nagmamasid na karunungan.

Sa loob, karaniwan itong alaala.

Ang Problema ng Amnesia ng Institusyon

Maraming organisasyon ang dumaranas ng kalagayang bihirang pag-usapan.

Amnesia ng institusyon.

Umaalis ang mga tao.

Nagbabago ang pamunuan.

Muling inaayos ang mga team.

Pinapalitan ang mga sistema.

Dahan-dahang naglalaho ang kaalamang naipon sa loob ng mga dekada.

Nananatiling pisikal na naroroon ang organisasyon.

Gayunman, humihina ang alaala nito.

Maaaring hindi agad lumitaw ang mga bunga.

Lumilitaw ang mga ito kalaunan.

Bumabalik ang parehong mga pagkakamali.

Muling lumilitaw ang parehong mga panganib.

Kailangang muling matutunan ang parehong mga aral.

Naniniwala ang organisasyon na mga bagong problema ang hinaharap nito.

Kadalasan, mga lumang problema ang hinaharap nito na wala nang nakaaalala.

Kaya ang alaala ay hindi lamang pangkasaysayan.

Ito ay pang-operasyon.

Ang Kodigo ng Pamilya

Lumalampas sa mga korporasyon ang konsepto ng alaala.

Gumagana ang mga pamilya sa pamamagitan ng alaala.

Gumagana ang mga komunidad sa pamamagitan ng alaala.

Gumagana ang mga bansa sa pamamagitan ng alaala.

Ipinapasa ng buong mga sibilisasyon ang kaalaman mula sa isang henerasyon tungo sa susunod sa pamamagitan ng mga kuwento, ritwal, tradisyon, at edukasyon.

Kung walang alaala, nagiging imposible ang pagpapatuloy.

Magsisimula muli mula sa wala ang bawat henerasyon.

Lubhang babagal ang pag-unlad.

Ganoon din ang prinsipyo sa loob ng mga organisasyon.

Nakasalalay ang pananatiling buhay ng institusyon sa paglilipat ng kaalaman.

Kailangang maipasa ang kodigo.

Kung hindi, naglalaho ito.

Kaya ang Memory Code ay hindi tungkol sa pag-iingat ng nakaraan.

Ito ay tungkol sa paggawang posible ng hinaharap.

Kung Bakit Ibinubunyag ng mga Krisis ang Alaala

Pinakanakikita ang halaga ng alaala sa panahon ng kawalang-katiyakan.

Kapag nananatiling matatag ang mga kalagayan, halos anumang sistema ay gumagana.

Kapag dumating ang paggambala, nagiging mapagpasya ang alaala.

Nakikilala ng mga organisasyong may matibay na alaala ang mga padron.

Naaalala nila ang mga naunang krisis.

Naaalala nila ang mga tugong nagtagumpay.

Naaalala nila ang mga tugong nabigo.

Hindi inaalis ng kakayahang ito ang kawalang-katiyakan.

Binabawasan nito ang kalituhan.

May konteksto ang institusyon.

Maaaring bago ang pangyayari.

Nananatiling pamilyar ang mga prinsipyo.

Ginagawang pananaw ng alaala ang panic.

Ang Arkibong Tao

Nagiging arkibo ang bawat taong may karanasan.

Hindi dahil alam niya ang lahat.

Kundi dahil sapat ang naaalala niya.

Lumilikha ng mga padron ang karanasan.

Lumilikha ng paghuhusga ang mga padron.

Pinabubuti ng paghuhusga ang mga desisyon.

Ipinaliliwanag nito kung bakit bihirang lumitaw nang biglaan ang karunungan.

Unti-unti itong naiipon.

Ang taong nakaranas ng maraming kapaligiran, merkado, kultura, at krisis ay nakabubuo ng mas mayamang panloob na database.

Nagiging madadala ang arkibo.

Naglalakbay ito kasama niya.

Madalas maliitin ng mga organisasyon ang anyong ito ng kapital.

Napapansin nila ang mga posisyon.

Napapansin nila ang mga titulo.

Napapansin nila ang mga kredensiyal.

Hindi nila napapansin ang alaala.

Saka sila nagugulat kapag umalis ang mga taong may karanasan at nagbago ang pagganap.

Hindi kailanman lubos na naidokumento ang kaalaman.

Namuhay ito sa loob ng mga tao.

Alaala at Pagkakakilanlan

Nakasalalay ang pagkakakilanlan sa alaala.

Ang taong nakalimot sa kanyang kasaysayan ay nahihirapang unawain ang sarili.

Ang institusyong nakalimot sa kasaysayan nito ay nahihirapang unawain ang layunin nito.

Nagbibigay ng pagpapatuloy ang alaala.

Ipinaliliwanag nito kung bakit mahalaga ang ilang prinsipyo.

Ipinaliliwanag nito kung bakit ginawa ang ilang desisyon.

Ipinaliliwanag nito kung paano narating ng isang sistema ang kasalukuyang posisyon nito.

Kung walang alaala, nagiging marupok ang pagkakakilanlan.

Umiiral pa rin ang institusyon.

Gayunman, nawawala ang direksiyon nito.

Alam nito kung nasaan ito.

Hindi na nito naaalala kung bakit.

Isa ito sa pinakamalalaking panganib na hinaharap ng matatagumpay na organisasyon.

Lumilikha ng pagkasalimuot ang tagumpay.

Tinatakpan ng pagkasalimuot ang alaala.

Sa huli, nakalilimutan ng sistema kung ano ang lumikha ng tagumpay sa simula pa lamang.

Ang Estratehikong Halaga ng Pag-alala

Madalas nakatuon sa inobasyon ang makabagong management.

Mahalaga ang inobasyon.

Mahalaga rin ang alaala.

Ang inobasyong walang alaala ay nagiging eksperimentong walang direksiyon.

Ang alaalang walang inobasyon ay nagiging pag-iingat na walang paglago.

Pinananatili ng pinakamalalakas na institusyon ang dalawa.

Nakaaalala sila.

Umaangkop sila.

Iniingatan nila ang mga prinsipyo habang pinauunlad ang mga pamamaraan.

Lumilikha ng tibay ang balanseng ito.

Ang hinaharap ay hindi pag-aari lamang ng mga nag-iinobasyon.

Ni hindi rin ito pag-aari lamang ng mga tradisyonalista.

Pag-aari ito ng mga institusyong kayang alalahanin ang mahalaga habang binabago ang hindi na mahalaga.

Ang Kodigo

May kodigo ang bawat matibay na institusyon.

Hindi kinakailangang nakasulat.

Hindi kinakailangang pormal.

Isang kodigo ng mga palagay.

Isang kodigo ng mga prinsipyo.

Isang kodigo ng mga naipong aral.

Ang kodigo ng indibidwal ay nagiging pagkatao.

Ang kodigo ng institusyon ay nagiging kultura.

Ang kodigo ng sibilisasyon ay nagiging tradisyon.

Ang pagpapasa ng kodigong ito ang nagpapasya ng pagpapatuloy.

Kapag nakalimutan na ang kodigo, madalas sumusunod ang paghina.

Hindi kaagad.

Unti-unti.

Nananatili ang istruktura.

Kumukupas ang kahulugan.

Patuloy na gumagana ang organisasyon.

Gayunman, hindi na nito nauunawaan ang sarili.

Huling Pagninilay

Ipinagdiriwang ng makabagong mundo ang impormasyon.

Ipinagdiriwang ng Wall Street Saga ang alaala.

Ipinaliliwanag ng impormasyon kung ano ang nangyari.

Ipinaliliwanag ng alaala kung ano ang kahulugan ng karanasang iyon.

Nabibili ang impormasyon.

Kailangang pagsikapang makamit ang alaala.

Pinupuno ng impormasyon ang mga database.

Hinuhubog ng alaala ang mga desisyon.

Ang pinakamalalakas na institusyon ay hindi kinakailangang ang may pinakamaraming alam.

Sila ang nakaaalala ng pinakamahahalagang bagay.

Iyan ang aral ng Ang Memory Code.

Maaaring tustusan ng kapital ang paglago.

Maaaring pabilisin ng teknolohiya ang paglago.

Maaaring lumikha ng paglago ang inobasyon.

Pero ang alaala ang nagpapasya kung mananatiling buhay ang paglago nang sapat na katagalan upang maging pamana.

Itinatala ng impormasyon ang nakaraan.

Dinadala ito ng alaala pasulong.

At nagsisimula ang pagpapatuloy kung saan iniingatan ang alaala.

---

KABANATA 9

ANG HINDI NAKIKITANG BALANCE SHEET

Ang mga Ari-ariang Nagpapasya ng Halaga Nang Hindi Lumilitaw sa mga Account

Nagpapanatili ng balance sheet ang bawat institusyon.

Mga ari-arian.

Mga pananagutan.

Cash.

Utang.

Imbentaryo.

Kagamitan.

Mga pamumuhunan.

May mahalagang layunin ang balance sheet.

Isinasalin nito sa mga numero ang pagkasalimuot.

Binibigyan nito ang mga mamumuhunan ng balangkas para sa pagsusuri.

Pinahihintulutan nito ang mga manager na sukatin ang pagganap.

Nag-aalok ito ng wikang ginagamit ng mga organisasyon upang ipahayag ang realidad na pang-ekonomiya.

Gayunman, sa huli ay nakatatagpo ng isang kabalintunaan ang bawat nagmamasid na may karanasan.

May mga organisasyong mukhang mas malakas kaysa sa kanilang mga numero.

May iba namang mukhang mas mahina.

Ang paliwanag ay madalas nasa labas ng balance sheet mismo.

May isa pang sistema ng accounting.

Isang hindi nakikita.

Hindi maa-audit ang mga ari-arian nito sa karaniwang mga pamamaraan.

Hindi masusukat nang tumpak ang mga pananagutan nito.

Bihirang pag-usapan ang mga entry nito sa mga earnings call.

Gayunman, malalim ang epekto nito sa pangmatagalang mga kinalabasan.

Ang nakatagong sistemang ito ang tinatawag kong Hindi Nakikitang Balance Sheet.

Higit sa Kapital na Pinansiyal

Mahalaga ang kapital na pinansiyal.

Hindi ito dapat maging kontrobersiyal.

Kung walang kapital, nagiging mahirap ang paglago.

Kung walang kapital, nagiging imposible ang pamumuhunan.

Kung walang kapital, nananatiling hindi natutupad ang pagkakataon.

Hindi itinatakwil ng Hindi Nakikitang Balance Sheet ang kapital na pinansiyal.

Pinalalawak nito ang talakayan.

Dahil gumagana ang kapital na pinansiyal kasabay ng isa pang kategorya ng halaga.

Tiwala.

Reputasyon.

Kredibilidad.

Alaala ng institusyon.

Pagkakilala sa brand.

Pagpapatuloy ng kultura.

Lehitimidad ng pamumuno.

Naiimpluwensiyahan ng mga ari-ariang ito ang pag-uugali matagal bago lumitaw ang kanilang mga epekto sa mga ulat na pinansiyal.

Maaaring may malaking yaman ang isang kompanya habang nawawalan ng tiwala.

Ang isa pa ay maaaring mas kaunti ang yaman pero napananatili ang pambihirang katapatan.

Bihirang maipaliwanag ng mga numero lamang ang pagkakaiba.

Ang Ari-ariang Tinatawag na Tiwala

Ang tiwala ay isa sa pinakamalalaking ari-arian sa Hindi Nakikitang Balance Sheet.

Hindi tulad ng cash, hindi ito maililipat agad-agad.

Hindi tulad ng imbentaryo, hindi ito magagawa kapag hiniling.

Hindi tulad ng utang, hindi ito mare-refinance.

Kailangang ipunin ang tiwala.

Sa huli, nagiging reserba ang tiwala na kayang sumuporta sa institusyon sa mahihirap na panahon.

Reputasyon bilang Nakaimbak na Karanasan

Madalas ilarawan ng mga tao ang reputasyon bilang imahe.

Kulang ang paglalarawan.

Ang reputasyon ay alaala.

Mas tiyak, ang reputasyon ay sama-samang alaala.

Kinakatawan nito ang mga naipong obserbasyon ng libu-libo o milyun-milyong indibidwal sa paglipas ng panahon.

Hindi mabibili nang direkta ang reputasyon.

Maaaring lumikha ng kamalayan ang advertising.

Ang kamalayan ay hindi reputasyon.

Lumilitaw ang reputasyon kapag paulit-ulit na kinukumpirma ng karanasan ang mga inaasahan.

Kaya madalas nakaliligtas ang matitibay na reputasyon sa mga pansamantalang dagok.

Malaki ang reserba.

Malalim ang alaala.

Naglalaman ang Hindi Nakikitang Balance Sheet ng mga dekada ng naipong kredibilidad.

Alaala ng Institusyon bilang Kapital

Madalas maliitin ng mga organisasyon ang alaala.

Ipinagdiriwang nila ang inobasyon.

Ipinagdiriwang nila ang paggambala.

Ipinagdiriwang nila ang transpormasyon.

May halaga ang mga layuning ito.

Gayunman, may kasinghalagang tungkulin ang alaala.

Pinipigilan ng alaala ang organisasyon na paulit-ulit na magbayad para sa parehong aral.

Iba ang paggana ng institusyong nakaaalala.

Nakikilala nito ang mga padron.

Iniiwasan nito ang mga nahuhulaang pagkakamali.

Nauunawaan nito ang konteksto.

Lumilitaw ang mga desisyon nito mula sa naipong kaalaman sa halip na sa hiwa-hiwalay na mga obserbasyon.

Kaya kumikilos ang alaala ng institusyon bilang isang anyo ng kapital.

Hindi dahil lumilitaw ito sa mga ulat.

Kundi dahil pinabubuti nito ang paghuhusga.

At naiimpluwensiyahan ng mas mabuting paghuhusga ang mga kinalabasan.

Ang Panig ng mga Pananagutan

May mga pananagutan ang bawat balance sheet.

Hindi naiiba ang Hindi Nakikitang Balance Sheet.

Mga pangakong sinira.

Nawalang kredibilidad.

Panloob na pagkamapang-uyam.

Kawalan ng pagkakapare-pareho ng pamumuno.

Pagkabulok ng kultura.

Gumagana ang mga elementong ito bilang mga pananagutan.

Ang problema ay madalas silang nananatiling nakatago nang matagal.

Humihingi ng agarang pansin ang mga pananagutang pinansiyal.

Ang mga hindi nakikitang pananagutan ay madalas naiipon nang hindi napapansin.

Mukhang malusog ang institusyon.

Nananatiling matatag ang kita.

Nagpapatuloy ang mga operasyon.

Gayunman, sa ilalim ng ibabaw, maaaring unti-unting nauubos ang kumpiyansa.

Pagdating ng panahong lumitaw ang mga nakikitang bunga, kadalasan ay malaki na ang pananagutan.

Ang Bulag na Bahagi ng Merkado

Mahusay ang mga merkado sa pagsukat ng nakikita.

Kung minsan, nahihirapan silang suriin ang hindi nakikita.

Kayang tantiyahin ng mga analyst ang kita.

Kaya nilang tantiyahin ang tubo.

Kaya nilang tantiyahin ang mga antas ng paglago.

Mas mahirap tantiyahin ang tiwala.

Mas mahirap tantiyahin ang katapatan.

Mas mahirap tantiyahin ang lakas ng kultura.

Hindi binabawasan ng hamon ang kanilang kahalagahan.

Sa maraming kaso, pinatataas pa nito iyon.

Ang mga salik na pinakamahirap sukatin ay madalas nagiging mga salik na pinakamalamang na gugulat sa mga nagmamasid.

Kaya madalas mukhang biglaan ang malalaking pagbagsak ng mga institusyon.

Ilang taon nang nagaganap ang pagkasira.

Nagbabago na ang Hindi Nakikitang Balance Sheet bago pa ito masalamin ng mga financial statement.

Ang Pinakamalalakas na Institusyon

Nauunawaan ng pinakamalalakas na institusyon ang dalawang balance sheet.

Maingat nilang pinamamahalaan ang realidad na pinansiyal.

Maingat din nilang pinamamahalaan ang hindi nakikitang realidad.

Namumuhunan sila sa mga tao.

Pinoprotektahan nila ang reputasyon.

Iniingatan nila ang alaala.

Nililinang nila ang tiwala.

Nauunawaan nila na ang tibay ay nakasalalay sa dalawang anyo ng accounting.

Ipinaliliwanag ng nakikitang balance sheet ang kasalukuyang pagganap.

Naiimpluwensiyahan ng Hindi Nakikitang Balance Sheet ang pagganap sa hinaharap.

Ang pag-aasikaso sa isa habang binabalewala ang isa pa ay lumilikha ng di-pagkakatimbang.

Ang pamamahala sa dalawa ay lumilikha ng katatagan.

Mga Personal na Balance Sheet

Lumalampas sa mga organisasyon ang prinsipyo.

May mga Hindi Nakikitang Balance Sheet din ang mga indibidwal.

Pagkatao.

Kredibilidad.

Mga ugnayan.

Integridad.

Reputasyon.

Ganoon din ang mga patakaran.

Dahan-dahang naiipon ang mga deposito.

Mabilis nagaganap ang mga withdrawal.

Binabago ng bawat kilos ang account.

Nag-aambag ang bawat desisyon sa panig ng ari-arian o sa panig ng pananagutan.

Madalas nakatuon ang mga tao sa mga panlabas na tanda ng tagumpay.

Mga titulo.

Kita.

Katayuan.

Iba ang tanong ng Hindi Nakikitang Balance Sheet:

Ano ang natitira kapag naglaho ang titulo?

Madalas ibinubunyag ng sagot ang tunay na lakas.

Ang Pagsubok ng Pamana

Ang pinakahuling pagsubok sa isang institusyon ay hindi ang quarterly na pagganap.

Ito ay ang pagpapatuloy.

Ano ang nananatili?

Ano ang nananatiling pinagkakatiwalaan?

Ano ang nananatiling iginagalang?

Ano ang nananatiling makabuluhan?

Ang mga tanong na ito ay pag-aari ng Hindi Nakikitang Balance Sheet.

Maaaring may pambihirang tubo ang isang kompanya at kaunting katapatan.

Ang isa pa ay maaaring may katamtamang tubo at pambihirang tiwala.

Maaaring lubhang magkaiba ang landas sa hinaharap ng mga organisasyong iyon.

Dahil naiimpluwensiyahan ng mga hindi nakikitang ari-arian ang mga nakikitang kinalabasan.

Hindi kaagad.

Sa huli.

Dahil sa pagkaantala, mahirap silang pahalagahan.

Dahil sa epekto nila, imposible silang balewalain.

Huling Pagninilay

Sinusukat ng mundo ang kaya nitong sukatin.

Nangangailangan ang karunungan ng pagbibigay-pansin sa hindi nito kayang sukatin.

Umiiral ang Hindi Nakikitang Balance Sheet sa loob ng bawat institusyon, bawat komunidad, at bawat indibidwal.

Itinatala nito ang mga halagang hindi lubos na nahuhuli ng mga sistema ng accounting.

Bihirang lumikha ng mga headline ang mga ari-ariang ito.

Bihira silang lumitaw sa mga annual report.

Bihira silang mangibabaw sa pampublikong talakayan.

Gayunman, madalas sila ang nagpapasya kung aling mga institusyon ang nananatili at aling mga institusyon ang naglalaho.

Iyan ang aral ng Hindi Nakikitang Balance Sheet.

Inilalarawan ng mga nakikitang account kung nasaan ang isang institusyon ngayon.

Ang mga hindi nakikitang account ang madalas nagpapasya kung nasaan ito bukas.

Lumilikha ng posibilidad ang kapital na pinansiyal.

Lumilikha ng tibay ang hindi nakikitang kapital.

At ang tibay ang pinakahuling sukatan ng lakas.

---

KABANATA 10

ANG KABALINTUNAAN NG PAMUMUNO

Kung Bakit Nakikita ang Awtoridad pero Pinagsisikapang Makamit ang Impluwensiya

Ang pamumuno ay isa sa pinakapinag-uusapang paksa sa negosyo.

Sinusulatan ito ng mga aklat.

Itinuturo ito ng mga unibersidad.

Hinahanap ito ng mga korporasyon.

Sinusuri ito ng mga mamumuhunan.

Gayunman, sa kabila ng pansing natatanggap nito, nananatiling malawakang hindi nauunawaan ang pamumuno.

Maraming tao ang nagkakamaling ituring na pamumuno ang awtoridad.

Ang iba ay nagkakamaling ituring na pamumuno ang pagiging popular.

May ilang nagkakamaling ituring na pamumuno ang karisma.

Ang kabalintunaan ay madalas nagiging nakikita ang pamumuno kapag hindi na kailangan ang awtoridad.

Nakalilikha ng pagsunod ang titulo.

Hindi ito nakalilikha ng paninindigan.

Nakapag-uutos ng pansin ang posisyon.

Hindi ito nakapag-uutos ng paniniwala.

Ang pagkakaiba ng mga realidad na ito ang nagbibigay-kahulugan sa Kabalintunaan ng Pamumuno.

Ang Pagkakaiba ng Kapangyarihan at Pamumuno

Madalas magkasamang lumilitaw ang kapangyarihan at ang pamumuno.

Hindi sila iisang bagay.

Nagmumula sa posisyon ang kapangyarihan.

Nagmumula sa kredibilidad ang pamumuno.

Naibibigay ang kapangyarihan.

Kailangang pagsikapang makamit ang pamumuno.

Dumarating ang kapangyarihan sa pamamagitan ng mga organizational chart.

Lumilitaw ang pamumuno sa pamamagitan ng pag-uugali.

Maaaring may awtoridad ang isang manager sa isang team.

Pinahihintulutan ng awtoridad na iyon na maipatupad ang mga desisyon.

Nagsisimula ang pamumuno kapag pinipili ng mga tao na sumunod kahit hindi na kailangan ang pagpapatupad.

Mahalaga ang pagkakaiba dahil madalas itinataas ng mga organisasyon ang awtoridad habang umaasang makakamit ang pamumuno.

Hindi awtomatikong magkasamang dumarating ang dalawang kinalabasan.

Ang Ilusyon ng Kontrol

Madalas gumagana ang makabagong mga institusyon sa ilalim ng isang nakaaaliw na palagay.

Lumilikha ng resulta ang kontrol.

May katotohanan ang obserbasyong ito.

Mahalaga ang mga proseso.

Mahalaga ang mga pamantayan.

Mahalaga ang pananagutan.

Gayunman, sa huli ay ibinubunyag ng labis na pag-asa sa kontrol ang isang kahinaan.

Hindi maaaring lumaki nang walang hanggan ang sistemang nangangailangan ng palagiang pangangasiwa.

Gumagana ang pinakamalalakas na organisasyon dahil nauunawaan ng mga tao ang layunin, hindi dahil natatakot sila sa mga bunga.

Kayang ayusin ng kontrol ang pag-uugali.

Naiimpluwensiyahan ng pamumuno ang paniniwala.

Nananatili ang paniniwala kahit natapos na ang pangangasiwa.

Dahil dito, ang pinakamatitibay na lider ay mas kaunti ang oras na ginugugol sa pagpapalaki ng kontrol at mas marami sa pagpapalaki ng pag-unawa.

Ang Account ng Kredibilidad

Kahawig ng isang account na pinansiyal ang pamumuno.

Lumilikha ng mga deposito o withdrawal ang bawat kilos.

Lumilikha ng mga deposito ang mga pangakong tinupad.

Lumilikha ng mga deposito ang pagkakapare-pareho.

Lumilikha ng mga deposito ang kakayahan.

Lumilikha ng mga deposito ang integridad.

Lumilikha ng mga withdrawal ang mga paninindigang sinira.

Lumilikha ng mga withdrawal ang mga pagsasalungatan.

Lumilikha ng mga withdrawal ang oportunismo.

Tuloy-tuloy na gumagana ang account.

Palagiang sinusuri ng mga tagasunod ang pag-uugali.

Hindi nang pormal.

Hindi nang may malay.

Pero tuloy-tuloy.

Sa huli, nagpapasya ang organisasyon kung pagkakatiwalaan ang lider.

At ang desisyong iyon ang nagpapasya ng impluwensiya.

Hindi ng awtoridad.

Ng impluwensiya.

Na higit na mahalaga.

Ang Pasanin ng Pagiging Nakikita

Lumilikha ng pagiging nakikita ang pamumuno.

Lumilikha ng masusing pagsusuri ang pagiging nakikita.

Nagiging mas kapansin-pansin ang bawat hindi pagkakapare-pareho.

Nagiging mas nakikita ang bawat kahinaan.

Nagiging mas mabigat ang bunga ng bawat desisyon.

Maraming tao ang naghahangad ng pamumuno dahil iniisip nila ang mga kalamangan nito.

Iilan ang nag-iisip ng mga obligasyon nito.

Nagiging punto ng sanggunian ang lider.

Pinag-aaralan ng organisasyon ang kanyang mga reaksiyon.

Ang kanyang mga priyoridad.

Ang kanyang mga desisyon.

Ang kanyang pag-uugali sa ilalim ng presyon.

Simple ang aral.

Bihirang maging ang mga tao kung ano ang sinasabi ng mga lider.

Madalas silang nagiging kung ano ang pinahihintulutan ng mga lider.

Pamumuno sa Gitna ng Kawalang-Katiyakan

Mukhang pinakamadali ang pamumuno sa panahon ng katatagan.

Kahit sino ay maaaring magmukhang tiwala sa sarili kapag nahuhulaan ang mga kinalabasan.

Nagsisimula ang tunay na pagsusulit sa panahon ng kawalang-katiyakan.

Nagiging kulang ang impormasyon.

Nagiging mahirap ang mga desisyon.

Nagiging malabo ang mga kinalabasan.

Sa sandaling ito, lumilipat ang pamumuno mula sa pamamahala tungo sa paghuhusga.

Hindi kayang alisin ng lider ang kawalang-katiyakan.

Kaya niyang bawasan ang kalituhan.

Hindi niya magagarantiya ang tagumpay.

Kaya niyang magbigay ng direksiyon.

Kaya lumilitaw ang halaga ng pamumuno hindi mula sa pagkakaroon ng perpektong mga sagot, kundi mula sa pagpapanatili ng pagkakaugnay-ugnay kapag wala pang sagot.

Kumukuha ng hudyat ang organisasyon mula sa pagkakaugnay-ugnay na iyon.

Nagsisimulang kumalat ang katatagan.

Ang Kabalintunaan ng Lakas

Maraming tao ang nag-uugnay sa pamumuno at sa pangingibabaw.

Mas masalimuot ang ipinahihiwatig ng kasaysayan.

Madalas nagpapakita ng pagpipigil ang pinakamalalakas na lider.

Nakikinig sila.

Nagmamasid sila.

Umaangkop sila.

Nananatili silang may kakayahang magbago ng isip kapag nagbago ang ebidensiya.

Kung minsan, napagkakamalang kahinaan ang pag-uugaling ito.

Sa realidad, madalas itong sumasalamin sa tiwala sa sarili.

Natatakot sa pagtutuwid ang mahihinang lider.

Naghahanap ng kalinawan ang malalakas na lider.

Ang kabalintunaan ay bihirang kailangan ng tunay na lakas ang palagiang pagpapakita.

Nagiging nakikita ito sa pamamagitan ng pagkakapare-pareho sa halip na sa pagpaparangya.

Pamumuno at Pagkakakilanlan

Nagiging marupok ang pamumuno kapag ang pagkakakilanlan ay lubos na nakasalalay sa posisyon.

Maaaring maglaho ang isang titulo.

Maaaring magbago ang isang papel.

Maaaring muling isaayos ang isang kompanya.

Ano ang natitira?

Ang sagot ang nagpapasya ng tibay ng pamumuno.

Ang mga indibidwal na ang pamumuno ay nakasalalay lamang sa pormal na awtoridad ay madalas nahihirapan kapag nawala na ang awtoridad.

Ang mga indibidwal na ang pamumuno ay nagmumula sa pagkatao ay nananatiling may impluwensiya kahit nagbago na ang kanilang posisyon.

Nagmumula ang pagkakaiba sa pagkakakilanlan.

Nananatili ang pagkatao lampas sa mga organizational chart.

Ang mga titulo, hindi.

Ang Pananagutan ng Halimbawa

Nagtuturo ang bawat institusyon.

Kahit hindi nito sinasadya.

Gumagana ang lider bilang isa sa pinakamahahalagang guro sa loob ng sistema.

Inoobserbahan ng mga tao ang mga priyoridad.

Inoobserbahan ng mga tao ang mga pagtitimbang.

Inoobserbahan ng mga tao ang mga reaksiyon.

Sa paglipas ng panahon, nagiging kultura ang mga obserbasyong ito.

Bihirang lumitaw ang kultura mula sa mga opisyal na dokumento.

Lumilitaw ang kultura mula sa paulit-ulit na mga halimbawa.

Kaya mas malaki ang pananagutang dala ng pamumuno kaysa sa awtoridad.

Ginagabayan ng awtoridad ang pag-uugali.

Hinuhubog ng halimbawa ang mga paniniwala.

Sa huli, mas malalim na hinuhubog ng mga paniniwala ang pag-uugali kaysa sa kaya ng anumang tagubilin.

Ang Hindi Nakikitang Pamana

Karamihan sa mga lider ay nakatuon sa mga nakikitang kinalabasan.

Kita.

Paglago.

Pagganap.

Pagpapalawak.

Lahat ay mahalaga.

Gayunman, bawat lider ay nag-iiwan ng isa pang pamana.

Isang hindi nakikita.

Ang mga gawing nilinang.

Ang mga pamantayang itinatag.

Ang tiwalang nalikha.

Ang kumpiyansang pinatibay.

Ang kulturang naipasa.

Mas matagal na nananatili ang mga elementong ito kaysa sa mga quarterly na resulta.

Matagal pagkatapos makalimutan ang mga ulat, nananatili ang kultura.

At madalas sumasalamin ang kultura sa naipong impluwensiya ng mga desisyon ng pamumuno na ginawa ilang taon na ang nakararaan.

Huling Pagninilay

Simple ang Kabalintunaan ng Pamumuno.

Ibinibigay mula sa itaas ang awtoridad.

Ibinibigay mula sa ibaba ang pamumuno.

Kaagad lumilitaw ang awtoridad.

Dahan-dahang naiipon ang pamumuno.

Kayang pilitin ng awtoridad ang pagkilos.

Nagbibigay-inspirasyon ang pamumuno sa kusang pagkilos.

Nakasalalay ang awtoridad sa posisyon.

Nakasalalay ang pamumuno sa tiwala.

Nauunawaan ng pinakamalalakas na institusyon ang dalawa.

Kailangan nila ang istruktura.

Kailangan nila ang pananagutan.

Kailangan nila ang disiplina.

Pero nauunawaan din nila na ang matibay na impluwensiya ay lumilitaw mula sa kredibilidad, pagkakapare-pareho, at pagkatao.

Kaya hinahabol ng pinakamatatagumpay na lider ang isang bagay na mas malalim kaysa sa kontrol.

Hinahabol nila ang tiwala.

Dahil ginagawang impluwensiya ng tiwala ang awtoridad.

At ang impluwensiya ang anyo ng pamumuno na nananatili kahit naglaho na ang titulo.

Nakapag-uutos ng pansin ang kapangyarihan.

Pinagsisikapang makamit ng pamumuno ang paniniwala.

At ang paniniwala ang nananatiling pinakamalakas na puwersang maaaring taglayin ng sinumang lider.

---

KABANATA 11

ANG DILEMA NG INOBASYON

Kung Bakit Madalas Nagsisimula ang Hinaharap bilang Banta sa Kasalukuyan

Sinasabi ng bawat institusyon na sinusuportahan nito ang inobasyon.

Pinag-uusapan ito ng mga ehekutibo.

Ipinagdiriwang ito ng mga mamumuhunan.

Tinutustusan ito ng mga pamahalaan.

Itinuturo ito ng mga unibersidad.

Ang inobasyon ay naging isa sa pinakahinahangaang salita sa makabagong lipunan.

Gayunman, ibinubunyag ng kasaysayan ang isang hindi komportableng pagsasalungatan.

Ang mismong mga institusyong pumupuri sa inobasyon ay madalas lumalaban dito.

Hindi dahil hindi sila makatwiran.

Kundi dahil lumilikha ng dilema ang inobasyon.

Ang bawat matagumpay na sistema ay idinisenyo upang ingatan ang gumagana.

Hinahamon ng inobasyon ang sistemang iyon.

Habang lalong nagtatagumpay ang institusyon, madalas lalong nagiging mahirap ang tunay na inobasyon.

Ito ang Dilema ng Inobasyon.

Kaakit-akit ang hinaharap sa teorya.

Nakagagambala ito sa praktika.

Kung Bakit Lumilikha ng Kahinaan ang Tagumpay

Lumilikha ng pagkamausisa ang kabiguan.

Madalas lumilikha ng katiyakan ang tagumpay.

Walang tigil na naghahanap ng mga alternatibo ang organisasyong naghihirap.

Nagiging nakakapit sa umiiral na mga pamamaraan ang matagumpay na organisasyon.

Nauunawaan ang pagkakapit.

Ang kasalukuyang sistema ang nagbunga ng mga resulta.

Ang kasalukuyang sistema ang lumikha ng halaga.

Mukhang maaasahan ang kasalukuyang sistema.

Lumilitaw ang problema kapag ang solusyon kahapon ay nagiging limitasyon bukas.

Hinihikayat ng tagumpay ang pag-uulit.

Nangangailangan ang inobasyon ng pagtatanong sa pag-uulit.

Umiiral sa loob ng bawat institusyon ang tensiyon ng dalawang puwersang ito.

Ang mismong prosesong lumikha ng lakas ay maaaring sa huli ay lumikha ng katigasan.

Ang Ginhawa ng mga Napatunayang Pamamaraan

Natural na mas gusto ng mga organisasyon ang mga napatunayang paraan.

Pinapaboran ng mga badyet ang nahuhulaan.

Mas gusto ng mga mamumuhunan ang katatagan.

Mas gusto ng mga manager ang mga nasusukat na kinalabasan.

Ang resulta ay isang kapaligirang mas madaling naaaprubahan ang paunti-unting pagpapabuti kaysa sa mga ideyang nagpapabago nang lubos.

Mukhang responsable ang paunti-unting pagpapabuti.

Mukhang walang katiyakan ang radikal na inobasyon.

Kapansin-pansin ang kabalintunaan.

Karamihan sa malalaking inobasyon ay mukhang iresponsable sa simula.

Hindi dahil mali sila.

Kundi dahil kulang sila sa patunay.

Dumarating ang patunay kalaunan.

Humihingi ang inobasyon ng paniniwala bago maging halata ang ebidensiya.

Karamihan sa mga institusyon ay naka-optimize para sa kabaligtarang proseso.

Ang Problema ng Panloob na Lohika

Bawat matagumpay na organisasyon ay bumubuo ng panloob na lohika.

Ipinaliliwanag ng lohika kung bakit ginagawa ang mga desisyon.

Kung bakit inilalaan ang mga yaman.

Kung bakit umiiral ang mga priyoridad.

Lalong nagiging sopistikado ang sistema.

Sa huli, tinitingnan ng institusyon ang realidad sa pamamagitan ng sarili nitong balangkas.

Sa puntong ito, nakatatagpo ng paglaban ang inobasyon.

Hindi kinakailangang dahil tutol ang mga tao sa pag-unlad.

Kundi dahil hindi bumabagay ang bagong ideya sa umiiral na lohika.

Mukhang kakaiba ang panukala.

Mukhang walang halaga ang pagkakataon.

Mukhang kayang hawakan ang banta.

Paulit-ulit na ipinakikita ng kasaysayan ang parehong padron.

Madalas mukhang maliit ang pinakamalalaking paggambala sa unang paglitaw nila.

Pagkatapos na lamang nagiging nakikita ang kahalagahan nila.

Ang Tapang na Kainin ang Sarili

Isa sa pinakamahirap na anyo ng pamumuno ang pagpapalit sa isang bagay na gumagana pa.

Mukhang hindi makatwiran ang lohika.

Bakit pahihinain ang isang produktong kumikita?

Bakit papalitan ang isang matagumpay na modelo?

Bakit hahamunin ang isang napatunayang sistema?

Dahil sa huli, gagawin iyon ng iba.

Madalas nagpapakita ng isang kahanga-hangang katangian ang mga organisasyong pinakamatagal na nananatili.

Handa silang makipagkumpitensiya sa kanilang sarili bago pa sila pilitin ng mga kakumpitensiya.

Nangangailangan ito ng tiwala sa sarili.

Nangangailangan ito ng tiyaga.

Nangangailangan ito ng kakayahang isakripisyo ang panandaliang ginhawa kapalit ng pangmatagalang kabuluhan.

Iilang institusyon ang pare-parehong may ganitong disiplina.

Ang Panig na Pantao ng Inobasyon

Ang inobasyon ay hindi lamang tungkol sa teknolohiya.

Ito ay tungkol sa sikolohiya.

Bumubuo ang mga tao ng karera sa paligid ng umiiral na mga sistema.

Nagkakaroon ng kadalubhasaan ang mga tao sa paligid ng umiiral na mga sistema.

Nakatatagpo ng katayuan ang mga tao sa loob ng umiiral na mga sistema.

Binabantaan ng inobasyon ang tatlong ito.

Kaya nagiging personal ang paglaban.

Ang mukhang argumento tungkol sa teknolohiya ay madalas argumento tungkol sa pagkakakilanlan.

Nagbabago ang panukala.

Nananatiling pamilyar ang reaksiyong emosyonal.

Lumilikha ng pagkailang ang kawalang-katiyakan.

Naghahanap ng kaligtasan ang organisasyon.

Ang hamon sa pamumuno ay makilala ang dinamikang ito bago ito maging paralisis.

Ang Mito ng Henyo

Inilalarawan ng popular na kultura ang inobasyon bilang gawa ng mga pambihirang indibidwal.

Paminsan-minsan, totoo ito.

Mas madalas, lumilitaw ang inobasyon mula sa mga kapaligiran.

Pagkamausisa.

Eksperimentasyon.

Pagpapaubaya sa kabiguan.

Pagkakaiba-iba ng isip.

Mas mahalaga ang mga kalagayang ito kaysa sa mitolohiya.

Ang institusyong naghihikayat ng pagmamasid ay madalas mas maagang nakatutuklas ng mga pagkakataon.

Ang institusyong nagpaparusa sa paglihis ay madalas nakaliligtaan ang mga ito.

Mukhang biglaan ang tagumpay.

Ilang taon nang naitatag ang mga pundasyon nito.

Maaaring dumating ang inobasyon sa pamamagitan ng isang tao.

Nananatili itong buhay sa pamamagitan ng isang kultura.

Ang Mabagal na Paglitaw ng Pagbabago

Karamihan sa mga inobasyon ay hindi nakikita sa simula.

Mukhang maliit sila.

Walang halaga.

Nasa gilid lamang.

Patuloy na mahusay na gumagana ang umiiral na sistema.

Nananatiling malakas ang presyong balewalain ang bagong pangyayari.

Saka bumibilis ang proseso.

Ang tila walang halaga ay nagiging nagpapabago ng lahat.

Huli na kapag natuklasan ng institusyon na isang trend ang inoobserbahan nito at hindi isang eksepsiyon.

Ipinaliliwanag nito kung bakit napakahalaga ng tiyempo.

Ang hamon ay makilala ang kahalagahan bago pa ito kumpirmahin ng pagkakaisa ng karamihan.

Ang paghihintay sa katiyakan ay madalas nangangahulugan ng pagdating pagkatapos ng pagkakataon.

Higit sa Teknolohiya

Lumalampas ang inobasyon sa mga produkto at teknolohiya.

Nag-iinobasyon ang mga institusyon sa pamamagitan ng kultura.

Pamumuno.

Mga ugnayan.

Komunikasyon.

Estratehiya.

Kahulugan.

Ang ilan sa pinakamakapangyarihang inobasyon ay ang pagtingin nang iba sa mga pamilyar na realidad.

Ang isang bagong pananaw ay maaaring lumikha ng mas malaking epekto kaysa sa isang bagong makina.

Ang isang bagong interpretasyon ay maaaring lumikha ng mas malaking halaga kaysa sa isang bagong proseso.

Nagsisimula ang inobasyon saanman hinahamon ng pagmamasid ang palagay.

Ang Dilema

Hindi kailanman naglalaho ang dilema mismo.

Paulit-ulit na kailangang pumili ang bawat institusyon.

Kahusayan o paggalugad.

Katiyakan o eksperimentasyon.

Pagprotekta o pag-aangkop.

Walang panig na maaaring lubos na mangibabaw.

Ang labis na katatagan ay lumilikha ng pagkatigil.

Ang labis na paggambala ay lumilikha ng kaguluhan.

Ang hamon ay ang pagpapanatili ng balanse.

Ang pag-iingat sa pagkakakilanlan habang hinihikayat ang ebolusyon.

Ang pagprotekta sa mga lakas nang hindi nagiging bilanggo ng mga ito.

Ang balanseng ito ang nagbibigay-kahulugan sa mga organisasyong nananatili.

Huling Pagninilay

Ang inobasyon ay hindi kaaway ng pagpapatuloy.

Ang inobasyon ang insurance policy ng pagpapatuloy.

Ang layunin nito ay hindi sirain ang matatagumpay na sistema.

Ang layunin nito ay pigilan ang matatagumpay na sistema na maging laos.

Bihirang dumating ang hinaharap nang may pahintulot.

Bihira itong maghintay ng pagkakaisa ng lahat.

Bihira nitong igalang ang itinatag na mga hirarkiya.

Basta lumilitaw ito.

Ang mga organisasyong umuunlad ay hindi kinakailangang ang may pinakamalalaking yaman.

Kadalasan, sila ang pinakahandang obserbahan ang realidad bago pa maging halata ang realidad.

Iyan ang aral ng Ang Dilema ng Inobasyon.

Ang pinakamalaking banta sa tagumpay ay hindi ang kabiguan.

Ito ay ang paniniwalang ginagarantiya ng tagumpay kahapon ang kabuluhan bukas.

Hinahamon ng inobasyon ang ginhawa.

Pinoprotektahan ng ginhawa ang kasalukuyan.

Pinoprotektahan ng inobasyon ang hinaharap.

---

KABANATA 12

ANG KABALINTUNAAN NG TALENTO

Kung Bakit Madaling Hangaan at Mahirap Pamahalaan ang mga Pambihirang Tao

Sinasabi ng bawat organisasyon na pinahahalagahan nito ang talento.

Ipinagdiriwang ng mga annual report ang talento.

Pinag-uusapan ng mga ehekutibo ang talento.

Naghahanap ng talento ang mga mamumuhunan.

Nag-aagawan sa talento ang mga recruiter.

Madalas iharap ng makabagong ekonomiya ang talento bilang pinakamataas na kalamangang mapagkumpitensiya.

Gayunman, may isang kabalintunaan.

Ang mismong mga institusyong naghahabol sa mga pambihirang tao ay madalas nagiging hindi komportable kapag dumating na sila.

Hinahangaan ang talento mula sa malayo.

Maaaring makagambala ang talento kapag malapitan.

Ang pagsasalungatang ito ang nagbibigay-kahulugan sa Kabalintunaan ng Talento.

Naghahangad ng orihinalidad ang mga organisasyon.

Madalas mas gusto nila ang nahuhulaan.

Ang hamon ay bihirang dumating ang tunay na talento sa anyong nahuhulaan.

Talento at Pagsunod sa Hulma

Karamihan sa mga sistema ay idinisenyo para sa pagkakapare-pareho.

Umiiral ang mga proseso upang lumikha ng pagiging maaasahan.

Umiiral ang mga patakaran upang bawasan ang kawalang-katiyakan.

Umiiral ang mga istruktura upang pag-ugnayin ang pagsisikap.

Makatwiran ang mga layuning ito.

Nagdadala ng komplikasyon ang talento.

Madalas iba ang nakikita ng mga pambihirang mahuhusay na indibidwal.

Napapansin nila ang mga padrong hindi napapansin ng iba.

Tinatanong nila ang mga palagay na tinatanggap ng iba.

Hinahamon nila ang mga pamamaraang awtomatikong sinusunod ng iba.

Ang mismong mga katangiang nagpapahalaga sa kanila ay maaaring magpahirap sa kanila para sa mga itinatag na sistema.

Kailangang pumili ang institusyon.

Protektahan ang pagsunod sa hulma.

O tiisin ang produktibong tensiyon.

Ipinahihiwatig ng kasaysayan na lumalakas ang mga organisasyong kayang pamahalaan ang tensiyong ito.

Ang mga hindi kaya ay madalas nawawalan ng mismong mga taong pinakapinahahalagahan nila.

Ang Pagkakaiba ng Kasanayan at Talento

Hindi magkapareho ang kasanayan at ang talento.

Naituturo ang kasanayan.

Madalas nagsisimula ang talento bilang hilig.

Pinabubuti ng kasanayan ang pagganap.

Binabago ng talento ang pananaw.

Mahusay na nagsasagawa ang taong may kasanayan.

Madalas nakikita ng taong may talento ang mga posibilidad na hindi nakikita ng iba.

Kapwa sila mahalaga.

Nangyayari ang pagkakamali kapag itinuturing sila ng mga organisasyon na mapagpapalit.

Pinatitibay ng kasanayan ang mga sistema.

Pinalalawak ng talento ang mga sistema.

Pinabubuti ng una ang kahusayan.

Lumilikha ng ebolusyon ang ikalawa.

Kailangan ng matatag na mga organisasyon ang dalawa.

Kung Bakit Lumilikha ng Sagabal ang Talento

Lumilikha ng sagabal ang talento dahil hinahamon nito ang umiiral na mga palagay.

Pinababagal ng indibidwal na nagtatanong ng mahihirap na tanong ang mga pulong.

Lumilikha ng pagkailang ang indibidwal na sumusuri sa mga tinatanggap na gawi.

Nagdadala ng kawalang-katiyakan ang indibidwal na nagmumungkahi ng ibang mga paraan.

Mula sa panandaliang pananaw, mukhang negatibo ang sagabal.

Mula sa pangmatagalang pananaw, madalas pinipigilan ng sagabal ang pagkatigil.

Bihirang lumitaw ang inobasyon mula sa ganap na pagsang-ayon.

Bihirang lumitaw ang pagpapabuti mula sa pag-uulit na hindi tinatanong.

Ang ilan sa pinakamahahalagang ambag ay mukhang abala sa simula.

Paglaban ang nakikita ng institusyon.

Kalaunan, kinikilala ng kasaysayan ang matalas na pag-unawa.

Ang Takot sa Pagkakaiba

Madalas maliitin ng mga organisasyon kung gaano kalakas na mas gusto ng tao ang pamilyar.

Umaakit ng pansin ang pagkakaiba.

Lumilikha ng kawalang-katiyakan ang pansin.

Lumilikha ng pag-iingat ang kawalang-katiyakan.

Bilang resulta, ang mga indibidwal na iba mag-isip ay madalas humaharap sa isang di-pangkaraniwang hamon.

Ang pinakamalaki nilang lakas ay nagiging pinakamalaki nilang hadlang.

Napapansin sila.

Naaalala sila.

Pinag-uusapan sila.

Hindi laging dahil mali sila.

Madalas dahil kakaiba sila.

Likas na sinusuri ng sistema kung ang pagkakaiba ay kumakatawan sa halaga o sa banta.

Ang sagot ang nagpapasya kung uunlad o maglalaho ang talento.

Ang Halaga ng Pagkawala ng Talento

Ang pagkawala ng mga indibidwal na may talento ay lumilikha ng mga bungang mahirap bilangin.

Napupunan ang isang bakanteng puwesto.

Napapalitan ang isang posisyon.

Naililipat sa iba ang isang titulo.

Mas mahirap palitan ang pananaw.

Ang pag-alis ng isang indibidwal na may talento ay madalas nag-aalis ng mga posibilidad na hindi pa natutupad.

Mga ideyang hindi pa nagagalugad.

Mga ugnayang hindi pa nabubuo.

Mga solusyong hindi pa natutuklasan.

Bihirang itala ng tradisyonal na accounting ang mga pagkawalang ito.

Gayunman, nararanasan ito ng mga institusyon.

Nagbabago ang Hindi Nakikitang Balance Sheet.

Pareho pa rin ang istruktura ng organisasyon.

Lumiliit ang potensiyal nito.

Ang Problema ng Pagkilala

Maraming organisasyon ang nag-aakalang sapat nang pagkilala ang kabayaran.

Mahalaga ang kabayaran.

Iba ang pagkilala.

Madalas may hinahanap ang mga indibidwal na may talento nang higit sa gantimpalang pinansiyal.

Layunin.

Paggalang.

Pagkakataon.

Kahulugan.

Ang pagkakataong mag-ambag.

Kapag naglaho ang mga kalagayang ito, bihirang malutas ng pera lamang ang problema.

Nagsisimulang ituring ng institusyon ang talento bilang isang yaman.

Inaasahan ng indibidwal na ituturing siyang isang nag-aambag.

Lumalaki ang agwat.

Sa huli, nagiging malamang ang paghihiwalay.

Hindi dahil itinakwil ng talento ang organisasyon.

Kundi dahil nawalan ng kahulugan ang ugnayan.

Paglikha ng Kapaligiran para sa Talento

Hindi umuunlad ang talento sa pamamagitan lamang ng kontrol.

Nangangailangan ito ng espasyo.

Espasyo para sa pagkamausisa.

Espasyo para sa pagtatanong.

Espasyo para sa eksperimentasyon.

Hindi nito inaalis ang mga pamantayan.

Binabalanse nito ang mga pamantayan at ang paggalugad.

Ang layunin ay hindi ang kawalan ng disiplina.

Ang layunin ay ang kawalan ng mga hindi kinakailangang paghihigpit.

Nakakamit ng pinakamalalakas na kultura ang balanseng ito.

Pinananatili nila ang pananagutan habang hinihikayat ang orihinalidad.

Iniingatan nila ang istruktura nang hindi sinasakal ang pagkukusa.

Bihira ang ganitong mga kapaligiran.

Pambihira rin ang kanilang lakas.

Ang Pananagutan ng Pamumuno

May natatanging pananagutan ang pamumuno sa talento.

Ang mga lider ang nagpapasya kung ang mga pambihirang tao ay magiging ari-arian o problema.

Madalas mas nakasalalay ang desisyon hindi sa indibidwal na may talento kundi sa nakapaligid na kapaligiran.

Maaaring ituring ng lider na natatakot ang talento bilang kumpetisyon.

Itinuturing ng lider na may tiwala sa sarili ang talento bilang pagpapalakas.

Pinoprotektahan ng una ang posisyon.

Pinatitibay ng ikalawa ang institusyon.

Malalim ang pagkakaiba.

Bihirang umangat ang mga organisasyon nang lampas sa mga limitasyon ng kanilang pilosopiya ng pamumuno.

Talento at Pamana

Sa huli, bawat nananatiling institusyon ay humaharap sa isang pundamental na tanong:

Mga tagasunod ba ang nililikha natin?

O mga lider ng hinaharap?

Naiimpluwensiyahan ng sagot ang pamana.

Hindi lamang dapat pabutihin ng talento ang kasalukuyang pagganap.

Dapat pataasin ng talento ang kakayahan sa hinaharap.

Itinuturing ng pinakamalalakas na institusyon ang mga indibidwal na may talento bilang mga pamumuhunan sa halip na mga kasangkapan.

Nauunawaan nila na ang layunin ng paglinang ng talento ay hindi lamang ang agarang produktibidad.

Ito ay ang pagpapatuloy.

Ang pagpapasa ng kaalaman.

Ang pagpapalawak ng posibilidad.

Ang paglikha ng lakas sa hinaharap.

Huling Pagninilay

Simple ang Kabalintunaan ng Talento.

Kailangan ng mga organisasyon ang mga pambihirang indibidwal upang umunlad.

Hindi maiiwasang hamunin ng mga pambihirang indibidwal ang umiiral na mga sistema.

Ang mismong mga katangiang lumilikha ng halaga ay madalas lumilikha ng pagkailang.

Ang hamon ay hindi alisin ang tensiyong iyon.

Ang hamon ay pamahalaan ito nang may karunungan.

Hindi dapat sambahin ang talento.

Ni hindi rin ito dapat higpitan nang hindi kinakailangan.

Dapat itong unawain.

Alagaan.

Hamunin.

Linangin.

Dahil bawat institusyon ay umaabot sa huli sa puntong hindi na sapat ang mga proseso lamang.

Sa sandaling iyon, ang mga tao ang gumagawa ng pagkakaiba.

At sa mga tao, nananatili ang talento na isa sa pinakamakapangyarihang puwersang maaabot.

Lumilikha ng pagkakapare-pareho ang mga sistema.

Lumilikha ng posibilidad ang talento.

Pag-aari ng hinaharap ang mga institusyong kayang protektahan ang dalawa.

PANGWAKAS NA PAGNINILAY

Higit sa Wall Street

Bawat institusyon ay nagsisimula sa isang layunin.

Inaalala ito ng ilan.

Nakalilimutan ito ng ilan.

Ang kasaysayan ng mga organisasyon ay madalas kasaysayan ng pagpiling iyon.

Sa paglipas ng panahon, nagiging mas malaki ang mga istruktura kaysa sa mga layuning lumikha sa kanila.

Nagiging mas malaki ang mga proseso kaysa sa mga tao.

Nagiging mas malaki ang mga ulat kaysa sa alaala.

Nagiging mas malaki ang mga sukatan kaysa sa kahulugan.

Sa sandaling iyon humaharap ang mga organisasyon sa kanilang pinakamalaking panganib.

Hindi ang kumpetisyon.

Hindi ang teknolohiya.

Hindi ang mga siklo ng ekonomiya.

Ang amnesia.

Ang kawalan ng kakayahang alalahanin kung bakit sila umiiral.

Ang manuskritong ito ay hindi kailanman naging argumento laban sa pananalapi.

Nananatili ang pananalapi na isa sa pinakamakapangyarihang instrumento ng sangkatauhan para sa koordinasyon, pamumuhunan, paglago, at pag-unlad.

Hindi kailanman ang pera ang isyu.

Ang isyu ay laging ang pagpapaliit.

Ang paniniwalang ang nasusukat lamang ang mahalaga.

Ang paniniwalang magkapareho ang halaga at ang presyo.

Ang paniniwalang inilalarawan ng balance sheet ang kabuuan ng isang institusyon.

Hindi.

Sa likod ng bawat numero ay may isang desisyon.

Sa likod ng bawat desisyon ay may isang paniniwala.

Sa likod ng bawat paniniwala ay may isang tao.

At sa likod ng bawat nananatiling institusyon ay may isang bagay na hindi lubos na mahuhuli sa loob ng isang spreadsheet.

Ang mga ito ay hindi alternatibo sa kapital.

Sila ang kapaligirang ginagalawan ng kapital.

Kaya humahantong ang Wall Street Saga sa isang simpleng konklusyon.

Ang pinakamalalakas na institusyon ay hindi ang mga nagpapalaki nang husto sa iisang sukatan.

Sila ang mga nag-iingat ng pagkakaugnay-ugnay sa paglipas ng panahon.

Nauunawaan nila kung paano umangkop nang hindi nawawala ang pagkakakilanlan.

Nauunawaan nila kung paano lumago nang hindi nawawala ang layunin.

Nauunawaan nila kung paano sukatin ang pagganap nang hindi nawawala sa paningin ang kahulugan.

Ang hinaharap ay hindi magiging pag-aari ng mga purong idealista o ng mga purong teknisyan.

Magiging pag-aari ito ng mga may kakayahang pag-ugnayin ang mga numero at ang pag-uugali, ang kapital at ang tiwala, ang estratehiya at ang alaala.

Dahil sa huli, nananatiling likha ng tao ang mga merkado.

At bawat likha ng tao ay hinuhubog ng mga puwersang mas malaki kaysa sa accounting lamang.

Nagtatayo ng mga istruktura ang kapital.

Pinananatiling buhay ng kahulugan ang mga ito.

Iyan ang huling aral ng Saga na ito.

Hindi sa mali ang pananalapi.

Kundi sa katotohanang lumalakas ang pananalapi kapag kinikilala nito ang hindi nito lubos na masusukat.

Hindi lahat ng mahalaga ay nabibilang.

At hindi lahat ng nabibilang ay nagiging mahalaga.

Ang distansiya sa pagitan ng dalawang obserbasyong iyon ang tinitirhan ng Wall Street Saga.

---

KABANATA 13

ANG KABALINTUNAAN NG TIWALA

Kung Bakit Nananatili ang Alaala Kung Saan Naglalaho ang mga Transaksiyon

Ang tiwala ay isa sa mga salitang pinakahindi nauunawaan sa negosyo.

Iniuugnay ng karamihan sa mga tao ang tiwala sa katiyakan.

Ang kabaligtaran ang itinuro sa akin ng karanasan.

Nagsisimula ang tiwala kung saan nagtatapos ang katiyakan.

Kung may katiyakan, hindi na kailangan ang tiwala.

Pinapalitan ng mga kontrata ang tiwala.

Pinapalitan ng mga garantiya ang tiwala.

Pinapalitan ng kolateral ang tiwala.

Lumilitaw ang tunay na pagsubok kapag wala ang alinman sa mga proteksiyong iyon.

Saka lamang natin natutuklasan kung may tiwala.

Nagsimula sa Romania ang kuwento sa likod ng aral na ito.

Ang Abogado

Isang hapon, nakatanggap ako ng tawag sa telepono mula sa isang abogado.

Nagsasalita siya ng ilang wika at tinanong niya kung bibisita ako sa kanyang opisina.

Pumayag ako.

Pagpasok ko sa gusali, may agad na nakakuha ng aking pansin.

Kahati niya sa opisina ang tatlong iba pang babae.

Hindi dahil sa pangangailangan.

Kundi dahil mahalaga ang kahusayan.

Kalaunan, matutuklasan ko ang isang bagay na hinangaan ko sa lipunang Romanian.

Ang pag-iipon ay hindi lamang isang pag-uugaling pang-ekonomiya.

Ito ay isang prinsipyong pangkultura.

Nag-iipon ng reserba ang mga tao.

Naghahanda ang mga tao para sa kawalang-katiyakan.

Pinoprotektahan ng mga tao ang hinaharap.

Mas interesado ako sa mga obserbasyong iyon kaysa sa mga usaping legal.

Ilang taon ko nang natutunan na madalas ipinaliliwanag ng kultura ang hindi kayang ipaliwanag ng mga numero.

Transylvania

Madali ang mga usapan.

Natural.

Hindi pilit.

Siya ay isang inang nag-iisa na may anak na lalaking nasa hustong gulang na.

Ako ay isang Italyanong ehekutibong nakatira sa loob ng isang banyagang kulturang sinusubukan ko pang unawain.

Isang gabi, nagpumilit siyang ihatid ako pauwi.

Sa kalagitnaan ng biyahe, tumigil ang kanyang kotse.

Napaliligiran kami ng mga gubat.

Sa kailaliman ng Transylvania.

Isang lugar na kilala sa mga oso.

Habang tinitimbang ko ang sitwasyon, bigla siyang humagalpak ng tawa.

Saka niya sinabi:

“Isipin mo kung kumatok sa bintana ang isang oso dahil gusto niyang makasama ako.”

Naaalala ko pa ang tawanan.

Hindi dahil sa biro.

Kundi dahil sa kawalan ng takot.

May mga taong nagdadala ng pagkabalisa sa bawat sitwasyon.

Ang iba ay nagdadala ng buhay.

Kabilang siya sa ikalawang uri.

Ang Drawer

Makalipas ang ilang araw, napansin niyang nag-aalala ako.

May mga alalahanin ako sa pera noon.

Walang madrama.

Isa lamang sa di-mabilang na panggigipit na kasama ng buhay-negosyo.

Hindi ako humingi ng tulong sa kanya.

Hindi ako humingi ng pera.

Hindi ko ipinaliwanag ang mga detalye.

Binuksan niya ang isang drawer.

Nasa loob ang apatnapung libong euro.

Saka siya nagtanong ng isang simpleng tanong.

“Magkano ang kailangan mo?”

Mas malinaw ko pang naaalala ang isa pang pangungusap.

Natawa siya at sinabi:

“Karaniwang ang mga babaeng Romanian ang kumukuha ng pera sa mga lalaking Italyano.”

“Baka isa ka sa iilang lalaking Italyano na kumukuha ng pera sa isang babaeng Romanian.”

Nanatili sa akin ang biro.

Mas matagal pang nanatili ang kilos.

Dalawang libong euro lamang ang hiningi ko.

Hindi dahil walang higit pa.

Kundi dahil hindi kailangan ang higit pa.

Sa sandaling iyon, may natuklasan akong mahalagang bagay.

Ang tiwala ay hindi sinusukat sa kung ano ang ibinibigay.

Ang tiwala ay sinusukat sa kung ano ang iniaalok.

Hindi ang apatnapung libong euro ang punto.

Ang bukas na drawer ang punto.

Ang Tanong na Walang Sagot

Sa sumunod na anim na buwan, nagpatuloy ang buhay.

Nagkakaintindihan kami nang mabuti.

Magkasama kaming tumatawa.

Magkasama kaming gumugugol ng oras.

Gayunman, may isang bagay na hindi ko kailanman nalutas sa loob ng sarili ko.

Isang kawalang-katiyakan.

Isang permanenteng kawalang-katiyakan.

Madalas kong maramdaman na kung aalis ako, may iba nang darating.

Kung lalayo ako, may ibang tao na agad na papalit sa puwesto ko.

Hindi na mahalaga kung makatwiran ang takot na iyon.

Ang mahalaga ay umiral ito.

Madalas ipagkamali ng mga tao ang tiwala sa seguridad.

Hindi sila iisang bagay.

Ang tiwala ay isang desisyon.

Ang seguridad ay isang garantiya.

Nagtiwala ako.

Hindi ako kailanman naging lubos na panatag.

At marahil iyon mismo ang dahilan kung bakit naaalala ko ang kuwento ngayon.

Ang Pagtatangkang Magbayad

Pagkaraan ng anim na buwan, umalis ako sa Romania.

Bago umalis, sinubukan kong ibalik ang pera.

Saka sinubukan ko ulit.

At ulit.

Sa huli, tumigil na ako sa pagbibilang.

Para sa akin, isa itong utang.

Para sa kanya, isa itong lubos na naiibang bagay.

Sa wakas, pagkatapos ng isa pang pagtatangkang bayaran siya, ngumiti siya at tumanggi.

Saka niya sinabi:

“Ito ang aking souvenir.”

“At hindi mo ako kailanman malilimutan.”

Noon, hindi ko masyadong sineryoso ang mga salitang iyon.

Pagkaraan ng dalawampung taon, alam kong tama siya.

Dalawampung Taon

Dalawampung taon na ang lumipas.

Nagbago ang mga bansa.

Nagbago ang mga kompanya.

Nagbago ang mga pananagutan.

Dumating at umalis ang mga proyekto.

Nakalimutan ko ang daan-daang pulong.

Libu-libong email.

Di-mabilang na ulat.

Pero nanatili siya.

Hindi dahil sa romansa.

Hindi dahil sa pera.

Hindi dahil sa nostalgia.

Kundi dahil may itinuro siya sa akin tungkol sa tiwala.

Matagal nang naglaho sa alaala ang dalawang libong euro.

Ang kilos, hindi kailanman.

Ilang taon akong naniwala na pinahiram niya ako ng pera.

Kalaunan ko lamang naunawaan.

Hindi pera ang ibinigay niya sa akin.

Tiwala ang ibinigay niya sa akin.

At sumusunod ang tiwala sa ibang mga patakaran ng accounting.

Nagsasara ang mga transaksiyong pinansiyal.

Nananatiling bukas ang tiwala.

Matalo para Manalo

May isa pang aral na nakatago sa karanasang iyon.

Isang aral na susunod sa akin habambuhay.

Para manalo sa ilang bagay, kailangan mo munang maging handang matalo.

Hindi matalo ng pera.

Hindi matalo sa isang pagtatalo.

Mawalan ng kontrol.

Mawalan ng katiyakan.

Mawalan ng ilusyon na kayang pamahalaan ang bawat kinalabasan.

Ginagantimpalaan ng negosyo ang kontrol.

Hindi laging sumusunod sa parehong lohika ang mga ugnayan ng tao.

Ang pangangailangang manalo ay madalas lumilikha ng distansiya.

Ang kahandaang matalo ay kung minsan lumilikha ng ugnayan.

Nanatili sa akin ang kabalintunaang iyon.

Hindi lamang sa mga personal na ugnayan.

Sa negosyo rin.

Sa buong karera ko, madalas kong hinayaang maniwala ang ibang tao na sila ang nanalo.

Mas mahalaga ang resulta kaysa sa pagkilala.

Mas mahalaga ang kinalabasan kaysa sa palakpak.

Mahal ang ego.

Mas mura ang mga resulta.

Hindi ko kailanman binago ang paraang iyon.

At hindi ko kailanman pinagsisihan.

Ang Tunay na Balance Sheet

Pagkaraan ng mga taon, napagtanto ko na halos walang kinalaman sa pera ang pangyayaring ito.

Hindi nakikita ang tunay na transaksiyon.

Tiwala ang ipinagpalit.

Alaala ang nalikha.

Isang ugnayan ang nagbunga ng isang aral.

Itinatala ng karamihan sa mga balance sheet ang mga ari-arian, pananagutan, kita, at lugi.

Wala sa mga ito ang nagtatala ng mga sandaling tulad nito.

Gayunman, naiimpluwensiyahan ng mga sandaling tulad nito ang buong mga buhay.

May mga taong nag-iiwan ng mga entry sa mga sistema ng accounting.

Ang iba ay nag-iiwan ng mga entry sa alaala.

Ang una ay naglalaho sa huli.

Ang ikalawa ay nagiging bahagi ng kung sino tayo.

Huling Pagninilay

Itinuturing ng mundo ang tiwala bilang paksang sentimental.

Hindi ako.

Itinuturing ko itong imprastraktura.

Hindi nakikitang imprastraktura.

Ang uri na walang pumapansin hanggang sa ito ay maglaho.

Pagkaraan ng dalawampung taon, naaalala ko ang isang drawer.

Apatnapung libong euro.

Dalawang libong tinanggap.

Di-mabilang na pagtatangkang bayaran ang mga ito.

At isang pangungusap.

“Ito ang aking souvenir.”

“At hindi mo ako kailanman malilimutan.”

Tama siya.

Hindi ko nga siya nalimutan.

At marahil iyon ang pinakasimpleng kahulugan ng tiwala na natagpuan ko kailanman:

Umaalis ang pera sa mga account.

Nananatili ang tiwala sa alaala.

At ang alaala ang tanging balance sheet na hindi kailanman nagsasara.

PANGHULING PAHAYAG

Ang akdang ito ay hindi isang hula.

Hindi ito isang paratang.

Hindi ito isang rekomendasyon sa pamumuhunan.

Hindi ito isang kritika sa korporasyon.

Ito ay isang pag-aaral ng pagpapatuloy.

Isang pag-aaral ng pag-uugali ng tao.

Isang pag-aaral ng mga institusyon at ng mga hindi nakikitang puwersang nagpapasya kung mananatili sila.

Ang layunin ng manuskritong ito ay hindi lumikha ng pagsang-ayon.

Ang layunin ay hikayatin ang pagmamasid.

Ang tumingin sa ilalim ng mga numero.

Ang tumingin sa ilalim ng mga anyo.

Ang tumingin sa ilalim ng mga salaysay.

At magtanong ng isang simpleng tanong:

Ano ang natitira kapag naglaho ang ingay?

Iba-iba ang sagot sa tanong na iyon para sa bawat indibidwal at bawat institusyon.

Gayunman, nananatiling sulit ang paghahanap mismo.

Dahil hindi itinatayo ang mga sibilisasyon sa kapital lamang.

Itinatayo ang mga ito sa tiwala.

Hindi napananatili ang mga organisasyon sa kita lamang.

Napananatili ang mga ito sa mga ugnayan.

At hindi nalilikha ang mga pamana sa tagumpay lamang.

Nalilikha ang mga ito sa kahulugan.

PS.

Hindi kailanman makikisali ang gillettenarrative.com sa mga tsismis tungkol sa anumang kompanya. Hindi iyon ang istilo nito, at hindi rin ito kailanman makikipagkalakalan ng kumpidensiyal na impormasyon o ng mga lihim ng korporasyon.

Mabubuting aral ang tinanggap ng may-akda, at kinumpirma ang mga ito ng kanyang kasamahan mula dalawang libong taon na ang nakararaan: kumikilos ang Salita para lamang ihatid ang damdamin at ibunyag ang katotohanan ng pag-uugali ng tao, hindi kailanman para lumusong sa putik ng ispekulasyon sa merkado o ng tsismis ng industriya.

Nananatiling permanente at hindi mapag-uusapan ang katapatan sa kodigo ng karangalan at ang paggalang sa sariling angkan.

Pinoprotektahan ng katahimikan ng May-ari ang hindi kailanman mabibili ng anumang algorithm.

Ferdinando Frega

Nando the Scribe

Tagapagtatag, Gillettenarrative

Hindi kami nagbebenta ng mga aklat. Bumubuo kami ng mga ugnayan.

Binibilang ang Kapital. Minamana ang Kahulugan.