WILKINSON SE MARKAANDELE

Wilkinson Market Shares — The Wilkinson Saga, chapter 05

DIE WILKINSON-SAGA · Afrikaanse uitgawe  ·  Nr. 05

WILKINSON SE MARKAANDELE


Tussen die 1960’s en die 1970’s was die skeermark nog grotendeels beperk tot tradisionele skeermeslemmetjies, en elke vervaardiger het sy bes probeer.

Die bedryf het van propaganda na oorreding beweeg, en toe na wat net nabootsing op bestelling genoem kon word. Elke maatskappy het dieselfde ongeskrewe reël gevolg.

As jy meer van ’n enkele produk wou verkoop, het bemarking altyd dieselfde oplossing voorgestel:

Verander die uitrusting. Verander die naam. Die liggaam bly dieselfde.

Tog was ’n enkele woord soms genoeg om ’n emosionele band met verbruikers te skep.

Dit is presies wat met Bolzano Blades gebeur het.

Die staalwerke van Bolzano het begin om skeermeslemmetjies onder die naam Falco Blade te vervaardig, wat later tot die beroemde Bolzano Blade ontwikkel het.

Twee miljoen lemme per maand is geproduseer deur ’n arbeidsmag van 350 werknemers, die meeste van hulle vroue. En dit was geen toeval nie.

Daar is ook ’n politieke besonderheid wat selde genoem word.

Die fabriek is gestig ná ’n direkte beleid van Mussolini se regering om industriële ontwikkeling in Bolzano aan te moedig en die veritaliaansing van Suid-Tirol te bevorder, ’n gebied wat ná die Groot Oorlog verkry is maar grotendeels deur Duitssprekende gemeenskappe bewoon is.

Bolzano Blades was dus meer as ’n industriële produk.

Dit was ook ’n instrument van nasionale identiteit.

Die advertensieslagspreuk het min ruimte vir interpretasie gelaat:

“Bolzano Blade, skeer Italiaans.”

Die ekonomiese oplewing ná die oorlog het ook vir die handelsmerk ’n oplewing geword. Bolzano het een van die simbole van Italiaanse massaverbruik geword.

Toe het die 1970’s gekom.

Weggooiskeermesse het hul verskyning gemaak.

Die agteruitgang het begin.

Die handelsmerk het gesukkel om aan te pas, totdat ’n laaste poging aangewend is.

’n Persverklaring het trots aangekondig:

“BOLZANO BLADE is die amptelike verskaffer van Wilkinson Sword van Londen.”

Italiaanse joernaliste het gehaas om die aankondiging te dek.

Dit was ’n bom wat ontplof het nadat die oorlog reeds verby was.

Die gevolge het onmiddellik gekom.

Een joernalis, ’n vrou, het die onderhoud met merkwaardige vaardigheid gevoer.

Nadat sy die grond noukeurig voorberei het, het sy die besturende direkteur gevra:

“Is messe ook ingesluit by die aantal lemme wat u beweer u verkoop?”

Die bestuurder was verstom.

“Waarom vra u my dit?”

Die joernalis het geantwoord:

“Sodat u een kan gebruik om deur al die twak te sny wat u ons vertel.”

Die vertrek het in lag uitgebars.

Wilkinson het nooit geantwoord nie.

Soos haar styl was.

’n Aristokratiese tante van edel afkoms wat Italianers liewer nie sou eet nie, net om te verhoed dat sy hulle daarna moet verteer.

Vandag bly daar min oor van daardie groot industriële avontuur.

’n Verkeersirkel.

’n Uithangbord.

’n Paar vervaagde herinneringe.

En die twak waarop Italianers – ek heel eerste – trots bly versot is.


Via UK
Ferdinando

PDF ← DIE WILKINSON-SAGA