LADY WILKINSON SWORD

Die lewe is nooit ’n versameling geleenthede nie.

Die lewe is een enkele geleentheid wat nooit twee keer kom nie.

So was dit vir my.

Gedurende my jare in die Italiaanse Vrymesselary, wat in sy rituele en tradisies deur die United Grand Lodge of England erken word, het ek die geleentheid gehad om aan ’n taamlik ongewone byeenkoms deel te neem.

Ek was reeds in die Derde Graad, en tog het ek met die regte ingesteldheid opgedaag: dié van ’n Leerling.

Dit was nie ’n rituele vergadering nie.

Daar was geen voorskote, geen simbole, geen woorde om uit die kop te leer nie.

Dit was bloot ’n ete.

’n Ete in Londen.

Een van daardie aande wat gewoon lyk terwyl jy dit beleef en eers baie jare later buitengewoon word, wanneer jy uiteindelik hul betekenis verstaan.

Londen het sy gewone sjarme gehad.

Die geskiedenis het uit elke gebou na buite gekyk.

Die Kroon.

Die City.

Die privaat klubs.

Die instellings.

Die tradisies wat langer oorleef as die mans wat hulle geskep het.

Dit was deur my vroeëre beroepservarings binne Gillette, en op daardie plekke, dat ek amper per toeval ’n storie teëgekom het wat baie ouer as ek self was.

’n Storie wat nie aan die Vrymesselary behoort het nie.

Ook nie aan die sakewêreld nie.

Dit het aan Engeland behoort.

Sy naam was Wilkinson Sword.

Of miskien sou dit meer akkuraat wees om haar te noem:

Lady Wilkinson Sword.

Want sommige maatskappye genereer wins.

Ander skep geskiedenis.

Sy het albei gedoen.

Haar aksent was Engels, haar houding elegant, haar styl verfyn.

Sy het deur die jare wat sy gedra het, geglimlag.

Sy het geweet sy is nie meer jonk nie.

Sy het die ligtheid van die jeug verloor, maar nie haar helderheid van gees nie.

Haar intellek het sterk gebly.

Haar idees het skerp gebly.

Wanneer sy met my gepraat het, het sy daardie amper romantiese toon gebruik van ’n ou kat wat by die kaggel spin, en sy het my naam altyd met ’n effense onvolmaaktheid uitgespreek:

“Fernando…”

Sy het nooit ’n bekendstelling nodig gehad nie.

Sy moes net die vertrek binnekom.

Sy het die gewig van die geskiedenis met haar saamgedra.

Sy het deur oorloë, konings, koninginne, nywerheidsrewolusies, oornames en direksievergaderings geleef.

Sy het mans ryk sien word.

Sy het ryke sien verdwyn.

Sy het bestuurders gesien wat oortuig was dat hulle onsterflik is.

En tog was sy steeds daar.

Elegant.

Stil.

Brits.

Op daardie oomblik het ek verstaan dat sommige maatskappye glad nie maatskappye is nie.

Hulle is instellings.

Sommige behoort aan aandeelhouers.

Ander behoort aan die geskiedenis.

Lady Wilkinson Sword het aan laasgenoemde behoort.

En ek het begin om, net ’n klein bietjie, ook aan haar te behoort.