DIE DAG DAARNA MET WILKINSON

Die SMS was duidelik.

“Wees om 12:00 voor die hotel.

Ek sal met my dogter en my kleindogters verbykom.

Ons neem jou uit vir middagete.

Daarna sal ons die middag saam deurbring en hoop om jou nie te verveel nie.”

Ek het geglimlag.

Ná wat ek die vorige dag beleef het, was verveling die laaste ding waarvoor ek bang was.

Hulle was stiptelik.

Absoluut stiptelik.

Maar hierdie keer was iets anders.

Daar was geen bestuurder nie.

Die bestuurder het die dag af gekry.

Maggy was agter die stuur.

Ek erken dat ek ’n kort gebed tot God gerig het.

Nie om geestelike redes nie.

Om motorredes.

Ek het gehoop alles sou goed afloop.

Sonder verrassings.

Ten minste nie dié soort verrassing nie.

Sy het egter heeltemal op haar gemak gelyk.

Sy het die stuurwiel vasgehou met dieselfde selfvertroue waarmee sy ’n gesprek gevoer het.

Of ’n besluit geneem het.

Of ’n vergadering gelei het.

Iets het by my opgekom.

Nie almal word op dieselfde manier oud nie.

Sommige mense hou op bestuur.

Ander hou op reis.

Ander hou op besluite neem.

Nie Maggy nie.

Sy het eenvoudig voortgegaan.

Asof die tyd self besluit het om uit respek opsy te staan.

Ons het verder deur Londen gery.

Hulle het die voorste sitplek vir my gereserveer.

Die sitplek wat gewoonlik vir ’n gas bestem is.

Maggy het bestuur.

Haar dogter en kleindogters het agter gesit.

Dit het soos ’n gewone familie gelyk.

Maar dit was nie.

Ná ’n paar minute het hulle my gevra wat ek graag wou eet.

Of ek enige voorkeure gehad het.

Ek het sonder huiwering geantwoord.

“Beslis Engelse kos.”

Hulle het almal uitgebars van die lag.

Nie die beleefde soort nie.

Die egte soort.

Spontaan.

Maggy het na haar dogter gedraai.

Sy het die uitdrukking gehad van iemand wat pas ’n teorie bewys het.

“Verstaan jy nou waarom ek jou daardie dinge vertel het?”

Haar dogter het geglimlag sonder om ’n woord by te voeg.

Asof my antwoord iets bevestig het wat hulle lank tevore al bespreek het.

Ek het nie om ’n verduideliking gevra nie.

Soms kom vrae te vroeg.

Antwoorde, daarenteen, het hul eie tyd nodig.

Ek het bloot daardie vreemde Engelse familie dopgehou.

En ek het die gevoel gehad dat Maggy êrens, lank voordat ons mekaar ooit ontmoet het, reeds besluit het wie ek is.

Ek was net besig om in te haal.

Ons het by ’n restaurant aangekom.

Nie een van daardie plekke wat aan die groot luukse van die Engelse aristokrasie behoort nie.

Geen deurwagter in uniform nie.

Geen vertoon van status nie.

Geen kunsmatige gesofistikeerdheid nie.

Op daardie oomblik was ek seker dat ons goed sou eet.

Kookkuns is soos die kuns van dinge.

Die eenvoudigste dinge is byna altyd die beste.

En Maggy was presies so.

Sy kon in ’n kasteel woon en dit ’n villa noem.

Sy kon soos ’n koningin praat en soos ’n Londense taxibestuurder bestuur.

Sy kon jou na die ruïnes van haar eie geskiedenis neem sonder om die waardigheid van ’n Engelse dame te verloor.

Maar wanneer dit tyd was om te eet, het sy inhoud gekies.

Nie vertoon nie.

Miskien was dit die rede waarom ek aanhou het om na haar te luister.

Agter die staal van haar swaarde het ek nie ’n instelling gevind nie.

Ek het ’n vrou gevind.