BINNE WALL STREET – SEMANTIESE KAPITAAL

Ek het nog altyd daarin geglo om mense te help om die beste besluite te neem, om hulle aan te moedig om te redeneer, te dink, logika te vind en hulle idees vorentoe te dra, waar verandering nie ’n gebied van onstabiliteit verteenwoordig nie, maar eerder ’n soliede evolusie van denke, niks meer nie.

Maar dit alleen was nie genoeg nie, want dit was altyd nodig om die regte teenparty te vind, iemand wat soveel moontlik kan verstaan, iemand wat bereid is om risiko’s, edele aspekte en winste te ontleed, soos al die menere wat elke dag binne finansiële stelsels en waardes werk en die wêreld bestuur.

Die Menere van WALL STREET.

Dan gebeur dit dat, terwyl die aanbieding van kwartaalrekeninge ’n wins of ’n verlies kan bepaal, en die gevolglike herwaardering van aandeelpryse, die markgeraas wat deur nuus of gebeure ontstaan – dikwels op sigself onbelangrik, maar oop vir interpretasie – gekoppel word aan die ekonomiese, industriële, politieke, gesondheids-, sosiale of enige ander wêreld, bloot as regverdiging.

Niemand is in staat om vir ons die indeks van risiko, van nuwe gedrag, te gee nie, en tog is dit algemene praktyk om die besluitnemingsbates van direksies te verskuif, nie altyd intuïtief of instinktief nie, gelei deur ’n nommer een wat op ’n nommer twee staatmaak, sodat niemand die stoel onder sy gat uittrek nie.

Dan word die regverdiging korporatiewe bestuur of nakoming, maar as dit nie genoeg is nie, word iemand altyd gesuiwer, uitgesluit en geblameer omdat hulle, in oomblikke van verandering, nie die moed gehad het om op te tree nie.

Die historiese feit wat reeds gebeur het.

Dit verteenwoordig die geskiedenis van wat was en hoe die mense van daardie tyd dit tegemoetgegaan het, en dit laat my dink aan die Italianer wat Bank of America gestig het en sy ritueel om lenings sonder waarborge toe te staan, bloot deur na die eelte aan mense se hande te kyk.

Almal het hom mal en roekeloos gedink. Maar laat ons nie vergeet dat hy ná die aardbewing van sy tyd ’n kluis en ’n lessenaar na die middel van die stad gedra het, en die Bank het nooit gesluit nie.

Ons weet almal wat dit later geword het, nie weens die rykdom van sy stigter nie, maar omdat hy aangehou het om met werklik min te leef en alles nagelaat het aan die geslagte wat sou volg.

En in Kalabrië, in daardie tyd, wanneer boere wou weet hoe die weer die volgende dag sou wees, het hulle hulle vrouens gevra of hulle knieë seer is.

Ahahahah.

Maar wat is dit wat die Menere van Wall Street nog kortkom, iets wat hulle nie kan leer sonder om ’n prys te betaal nie, al is dit nie regtig ’n koste nie, net soos ’n mens nie van die nuutste dinge afstand doen nie:

a) die APPLE 20-foon, nog nie op die mark beskikbaar nie.

b) die nuutste ROLEX-model, pas vrygestel.

c) die nuwe FERRARI-weergawe, twee jaar vooruit bespreek.

d) verskeie kredietkaarte van die handelsmerk ATOMIC, die soort wat ’n mens nie gereeld sien nie.

e) toegang tot die beste eksklusiewe restaurante, waar ’n bespreking alleen vroue kan vind wat bereid is om jou onmiddellik lief te hê.

f) om van Maandag tot Vrydag in eksklusiewe suites in Manhattan te woon, waar die heffings alleen vier gesinne met elk vyf kinders ’n hele jaar lank sou kon onderhou.

g) ’n persoonlike kantoor net tweehonderd meter van die werkplek af, ONE LIBERTY PLAZA: as iemand met my wil praat, eendag miskien, kan hulle na die 52ste verdieping opgaan en na my vra.

Ferdinando Frega – die een wat op 70 USD per maand leef.

’n Swatch-horlosie van 100 USD.
’n Nokia-selfoon, in Pakistan gemaak, 50 USD werd.
Middagete-pouses op straat voor ’n worsbroodjiekarretjie vir 1 USD.
Gebruik die moltrein en busse, met af en toe ’n taxi as ’n vrou bestuur.

JP Morgan bel en vra of ek beleggings of verkrygings gaan doen.
’n Aandeledeposito van 10,5 miljard USD bly nie ledig nie, en hulle is nuuskierig.

Waarvoor wag ek, as nie vir iemand bekwaam, van oorkant die straat, wat my kan oortuig om nie in wins te belê nie, maar in generasierykdom. ’n Nevada State Trust, waarvan die duur verleng is tot 1 000 hernubare jare, die punt waarvandaan begin en geëindig word.

Maar in die finansiële wêreld, soos dié van Wall Street, as ’n mens nie werklik bekwaam en versiende is nie, stort alles in duie, en jy bly alleen agter, presies soos jou ma jou in die wêreld gebring het, om een rede alleen, een enkele logika, terwyl jy jou daarna afvra wat dit was wat jy kortgekom het.

Die moed van keuse.

En die nuwes sal kom, kinders van ander moeders, gereed om jou te vervang, bloot omdat jy een fout gemaak het wat teen ’n verskriklike prys betaal is, terwyl jy geglo het jy besit alles, net om te ontdek dat om alles te hê uiteindelik kan beteken dat jy hoegenaamd niks besit nie.

Hoe kan iemand hom voorstel om eendag ’n kollega van Jesus te word sonder om eers die geluk te gehad het om by Gillette te werk?

En die handelsmerk self is nie nodig nie. Dit is nie my huis nie. Dit is genoeg om geleef en verstaan te hê dat die narratief nooit eindig nie en nooit van klere verwissel nie.

Die eerste ware produk van die mark is die woord, en wat dit sterk maak en dit dra, bly net die stilte.

Waar kom dit alles vandaan?

Van ’n man wat nooit iemand om toestemming gevra het nie, wat eenvoudig die moed van sy keuses gehad het en geleer het om arm te wees net sodat hy kon verstaan hoe om rykdom te bestuur, en dit is iets wat geen kursus by Harvard of MIT kan leer nie.

’n Enkele skrywer, sonder kapitaal, sonder ’n maatskappy, sonder ’n struktuur, is deur soekenjins as ’n kulturele stelsel behandel.

Individuele semantiese digtheid is die eerste nie-meetbare kognitiewe vektor wat ná vyftig jaar van semantiese leegte wêreldwye industriële stelsels binnedring.

Die gevolgfaktor bly oop.
En wanneer die gevolgfaktor oop is, moet Wall Street stilstaan.