CLIENTELA WALL STREET

Plerique putant societatem id esse quod vendit.

Errant.

Societas id est quod superest postquam productum mutatur.

Mercatus producta amat, quia producta facile numerantur.
Partes venditae.
Reditus parti.
Pars mercatus acquisita.

Analystae exemplaria circa illos numeros aedificant, quia numeri speciem certitudinis creant.

Sed producta nascuntur et moriuntur.
Genera integra evanescunt.
Artes technicae obsolescunt.
Consumptorum consuetudines migrant.
Pluteus mutatur.

Clientela manet.

Id mihi in mentem venit multo antequam umquam rationes ut collocator inspicerem.

Novacula negotium non est.
Calamus negotium non est.
Ignitabulum negotium non est.
Haec nihil aliud sunt quam res quae per systema moventur.

Verum bonum consuetudo est.
Distributio.
Fides.
Via invisibilis quae milliones ignotorum cum eodem consilio coniungit.

Omni mane.
Omni hebdomade.
Omni anno.

Wall Street me tandem docuit pretiosissima mundi negotia raro producta maxime admiranda possidere.
Mores maxime duraturos possident.

Cum hoc discrimen intellexissem, desii societates spectare ut consumptores spectant.

Consumptores merces vident.
Collocatores iterationem vident.

Consumptores res emunt.
Collocatores systemata emunt.

Res commutationem gignit.
Systema humanitatem gignit.

Ideo quaedam societates per generationes durant, dum aliae post unius temporis plausum evanescunt.

Mercatus hoc valorem appellat.
Ego aliud verbum malo.

Hereditas.

Nam omnis clientela perennis tandem hereditas est quae ab una emptorum generatione ad proximam traditur.

Non per sanguinem.
Per consuetudinem.

Et consuetudo, semel constituta, saepe difficilius substituitur quam ipsum productum.