GILLETTE-DEPRESSIE

Wanneer jy ’n leeftyd binne ’n handelsmerk deurbring, word jou identiteit versterk deur die krag van daardie naam. Jy hou op om net jouself te wees – jy word die maatskappy, waar jy ook al gaan, watter vertrek jy ook al binnestap.

En dan eindig dit eendag. Aftrede, ’n uitkoop, ’n herstrukturering, ’n aansporing vir vroeë uittrede, beleefd soos ’n klop op die skouer. Die wind draai, en niemand sê vir jou presies wanneer nie.

Dit is wanneer die depressie kom. Nie omdat die geld ophou nie. Omdat die samelewing hom nie meer herken nie.

Hy stap dieselfde vertrekke binne, en die vertrek draai nie meer om nie. Die naam wat vroeër elke deur oopgemaak het, maak nou niks meer oop nie, want die naam was nooit syne nie – dit was geleen, in bruikleen solank die toegangskaart gewerk het.

En hier is die besonderheid wat niemand hardop wil sê nie: onder “beroep” sal hulle werknemer, verkoopsman, agent, bestuurder skryf. Maar hulle sal nooit die naam van die maatskappy skryf nie.

Dekades lank bou jy ’n lewe binne iemand anders se naam, en daardie naam oorleef jou nie eens op papier nie.

Let wel: GILLETTE NARRATIVE. ENIGSTE EIENAAR.