GILLETTE TREK AAN

In my lewe het ek nog altyd noukeurig aandag gegee aan drie fundamentele dinge: leer sonder om te onderrig, maar deur te demonstreer; waarneem met bedoeling, maar nooit dwing nie; en dan dit waarvan ek nog altyd die meeste gehou het – die dialoog en kommunikasie van vroue, die enigste vorm wat in stilte, deur hulle eie gebare, alles sê en aan alles raak sonder om ooit hulle hande te gebruik.

En die idee van gillettenarrative skep vroulike effekte wat, om die minste te sê, verrassend is.

Daar is jong skrywers wat aan my skryf – stories, fantasieë, waarhede, halwe waarhede en alles wat skryfwerk kan bied – om hulle plek te verdien, ’n ruimte vir hulleself uit te kerf, te probeer gepubliseer word. En ek verstaan hulle volkome, in hulle bedoeling, waar verwagtinge en hoop mekaar ontmoet, maar ’n ware afweging tussen noodsaak en behoefte altyd ontbreek.

Ek het hulle nog altyd geantwoord deur te sê dat ek niks meer is as ’n Kalabriese skrywer nie, wat vier uit tien vir Italiaans gekry het, laaste in die klas, heeltemal buite enige rangorde – en dat ’n mens, om jou doelwitte te bereik, altyd moet volhard en vorentoe beweeg, altyd met die oog op die vermoë van jou eie moeder, sy wat vir ons sê hoeveel ons X-faktor werklik werd is.

Uit die stories wat ek ontvang het, het ek drie gekies wat my laat glimlag, dink en besin het. Ek wil hulle hier aanheg en dit met die lesers van gillettenarrative deel.

Die een oor Bezos kon nie ontbreek nie.

Sommige van sy markverrigtinge het sleg afgeloop. Hy het byna alles in Amazon verkoop – hy hou nou net sowat agt persent van die aandelepakket – en bly in die geskiedenis as die persoon wat die handelsmerk gebou het wat toe aan ander verkoop is.

Een van die belangrikste besluite wat hy die afgelope jare geneem het, was om in produksie te belê deur te diversifiseer, van deur-tot-deur-koerantverkoper na uitgewer en publisis, en toe om vervaardiging te begin finansier – spesifiek ook die sellulose-industrie.

Dit wil voorkom of sy vrou nie met hom saamgestem het nie. Hy was al een keer tevore geskei en het nie die gewoonte verloor om weer te trou nie. Op ’n sekere punt het hy homself arm bevind.

Sy vrou het hom jammer gekry en haar vriendin, mev. Watson, gebel – vir dié wat dalk nie weet wie sy is nie: sy is die eienares van Walmart, die wêreld se grootste voedselverspreidingsketting – en haar gevra om hom by ’n winkel ver van die huis af in diens te neem, sodat sy meer tyd aan haarself kon wy.

Eerste werksdag. Die afdelingsbestuurder het hom in ’n uniform geklee en hom na die leesafdeling geneem. Jy sal dit nie glo nie – maar dit was vol GILLETTE AMORE ONE WOMAN. En toe hy die naam Ferdinando Frega op die boeke lees, het dit hom aan iemand herinner. Dit het hom nie lank geneem om te besef dat dit die persoon was wat eens sy algoritme laat ontplof het nie.

Die skrywer van hierdie storie sluit af met hierdie reël: deur geluk of deur liefde, maar altyd vir ’n vrou.

En dan vra hy my:

As ek jou boeke lees, praat jy nooit oor vroue nie – maar jy praat met vroue. Hoe het jy dit reggekry?

Die antwoord is eenvoudig: sodra ek dit uitgepluis het, sal ek jou op hoogte hou.