MY GILLETTE ITALIA, VAN NABY BESIEN

Om onvoorspelbaar te wees het sy voordele, maar ook sy blinde kolle – daardie oomblikke wanneer jy wag dat helderheid vanself opdaag. En dit dáág op. Jy moet net weet hoe om te wag. Wat nie ’n Italiaanse talent is nie.

Geen projek vooraf nie, geen beplanning nie. Dit is werk wat gereserveer is vir dié wat ruim betaal word om bedagsaam te lyk, terwyl die ware data aan instink en intuïsie gebonde bly – twee absolute waardes, sonder om ooit te vergeet dat ons seuns van bekwame vroue is. Moet dit nooit vergeet nie.

Amerikaners noem dit sonder moeite work in progress. Ons Italianers het geen bestuursvisie nie, en ná tweeduisend jaar verdedig ons steeds ons posisies – ons stry oor wie wat besit het, maar nooit werklik wie wat besit het nie – en ons roep die antieke Romeine aan: bedrewe bouers van akwadukte en latrines, meesters van onderwerping, oorheersing, usurpasie, diskriminasie, toegedraai in eindelose vermaak en orgieë, baie ondeugde en min deugde. ’n Volk wat die kollega wat tweeduisend jaar gelede met ’n woord, ’n boek, gekom het, aan ’n kruis vasgespyker het – nooit om die koms van Bezos en Amazon aan te kondig nie, maar net om te wys hoe ’n besigheid op iemand anders se vel gebou en besit word.

’n Volk wat op die ou end alles verloor het, en vir ons net die openbare urinale en Meloni in die regering gelaat het – wat teen die Amerikaanse beer veg en steeds weier om te erken dat sy van geboorte af teen ’n vrou verloor het, bloot omdat hy eens ’n mooi vrou met geld onderwerp het.

Wat hy nie weet nie, is dat ’n vrou se oënskynlike onderwerping die ware verborge verowering is – net leesbaar vir ’n ontwikkelde man met leë sakke. En terwyl sy stygende kapitaal groei, optimaliseer sy die krag daarvan tussen haar eie hande, en hou presies wat sy kan bevat, soos ’n croupier wat ’n casinotafel bedien.

Italië. ’n Land waar jy vir ’n vakansie van twintig dae kom, goed eet en dan dadelik vertrek.

Want dit is nie ’n plek wat ek aanbeveel nie.