Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ GILLETTE

Αυτή δεν είναι η συνηθισμένη ανάρτηση, η συνηθισμένη ανακοίνωση που νιώθεις την ανάγκη να στείλεις στον κόσμο. Είναι μία από εκείνες τις στιγμές που μένουν τυπωμένες στη ζωή ενός ανθρώπου.

Όταν άρχισα για πρώτη φορά να γράφω, ήμουν μόλις 3 χρονών. Δεν μπορούσα ακόμη να κουμαντάρω ένα στυλό ή ένα μολύβι, αλλά το πρώτο πράγμα που κατάφερα να ζωγραφίσω ήταν ένα τρίγωνο.

Ο πατέρας μου ξαφνιάστηκε. Η μητέρα μου το απέδωσε στην τύχη — με έβαλε να ξαναδοκιμάσω, και έβγαινε όλο και μικρότερο, αλλά πάντα τρίγωνο.

Μεγαλώνοντας, κανείς δεν μου εξήγησε ποτέ τι σήμαινε. Ώσπου μια μέρα, σε ένα καθολικό οικοτροφείο, κατάλαβα ότι μέσα του ζούσε μια προσευχή: στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ήταν — και είναι — η τελειότητα. Το άθροισμα δύο ή περισσότερων τριγώνων κάνει ένα τετράγωνο, και η ιδέα ότι το τετράγωνο ήταν το τέλειο γεωμετρικό σχήμα κατέρρευσε σε μια στιγμή, χωρίς ίχνος αμφιβολίας.

Και ύστερα από τόσα χρόνια στη Gillette, κανείς σε καμία σύσκεψη δεν είπε ποτέ: ας τετραγωνίσουμε το πρόβλημα. Αυτό που άκουγες αντίθετα — και σωστά — ήταν: ας τριγωνοποιήσουμε την κατάσταση, ας εντοπίσουμε τις αδύναμες περιοχές, τις δυνατές, και εκείνες που αξίζει να βελτιωθούν.

Σήμερα το τρίγωνό μου είναι το κλείσιμο της Gillette Saga. Όχι ως στόχος, όχι ως σχέδιο — αλλά ως συγγραφικό ένστικτο και ως μοναδική πράξη βαθιού σεβασμού.

Σε όλους όσοι θα έρθουν να διαβάσουν: μικρές δόσεις. Ποτέ όλα μαζί. Αλλιώς το μυαλό δεν φιλτράρει καλά.

Καλό ταξίδι.

Καλώς ήρθες.