Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ GILLETTE ITALIA, ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ

Το να είσαι απρόβλεπτος έχει τα πλεονεκτήματά του, αλλά και τα τυφλά του σημεία — εκείνες τις στιγμές που περιμένεις να έρθει η διαύγεια από μόνη της. Και έρχεται. Απλώς πρέπει να ξέρεις να περιμένεις. Κάτι που δεν είναι ιταλικό ταλέντο.

Κανένα σχέδιο από πριν, κανένας προγραμματισμός. Αυτή είναι δουλειά για όσους πληρώνονται αδρά για να φαίνονται σκεπτόμενοι, ενώ τα πραγματικά δεδομένα μένουν δεμένα με το ένστικτο και τη διαίσθηση — δύο απόλυτες αξίες, χωρίς να ξεχνάμε ποτέ ότι είμαστε γιοι ικανών γυναικών. Μην το ξεχνάς ποτέ.

Οι Αμερικανοί το λένε άνετα work in progress. Εμείς οι Ιταλοί δεν έχουμε διευθυντικό όραμα, και ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια ακόμη υπερασπιζόμαστε τις θέσεις μας — διαφωνώντας για το ποιος κατείχε τι, αλλά ποτέ στ’ αλήθεια για το ποιος κατείχε τι — επικαλούμενοι τους αρχαίους Ρωμαίους: επιδέξιους κατασκευαστές υδραγωγείων και αποχωρητηρίων, δασκάλους της υποταγής, της κυριαρχίας, του σφετερισμού, των διακρίσεων, τυλιγμένους σε ατέλειωτη διασκέδαση και όργια, πολλά βίτσια και λίγες αρετές. Ένας λαός που κάρφωσε σε σταυρό τον συνάδελφο που έφτασε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια κουβαλώντας έναν λόγο, ένα βιβλίο — ποτέ για να αναγγείλει τον ερχομό του Bezos και της Amazon, αλλά μόνο για να δείξει πώς χτίζεται και πώς κατέχεται μια επιχείρηση στο πετσί κάποιου άλλου.

Ένας λαός που, στο τέλος, τα έχασε όλα, και μας άφησε μόνο τα δημόσια ουρητήρια και τη Meloni στην κυβέρνηση — να παλεύει με την αμερικανική αρκούδα, αρνούμενη ακόμη να παραδεχτεί ότι έχασε από μια γυναίκα εκ γενετής, απλώς επειδή εκείνος κάποτε υπέταξε μια όμορφη γυναίκα με χρήματα.

Αυτό που εκείνος δεν ξέρει είναι ότι η φαινομενική υποταγή μιας γυναίκας είναι η αληθινή κρυφή κατάκτηση — που μπορεί να τη διαβάσει μόνο ένας εξελιγμένος άντρας με άδειες τσέπες. Κι ενώ το κεφάλαιό του που ανεβαίνει μεγαλώνει, εκείνη βελτιστοποιεί τη δύναμή του ανάμεσα στα χέρια της, κρατώντας ακριβώς όσο μπορεί να χωρέσει, όπως ένας κρουπιέρης δουλεύει ένα τραπέζι καζίνου.

Ιταλία. Μια χώρα όπου έρχεσαι για διακοπές είκοσι ημερών, τρως καλά, κι ύστερα φεύγεις αμέσως.

Γιατί δεν είναι τόπος που τον συστήνω.