Η GILLETTE ΕΛΚΕΙ

Στη ζωή μου έδινα πάντα μεγάλη προσοχή σε τρία θεμελιώδη πράγματα: να μαθαίνω όχι διδάσκοντας αλλά δείχνοντας, να παρατηρώ με πρόθεση αλλά χωρίς ποτέ να περιορίζω, κι ύστερα αυτό που αγάπησα περισσότερο απ’ όλα — τον διάλογο και την επικοινωνία των γυναικών, τη μόνη μορφή που μέσα στη σιωπή, με τις δικές τους χειρονομίες, λέει τα πάντα, αγγίζει τα πάντα, χωρίς να χρησιμοποιήσει ποτέ τα χέρια.

Και η ιδέα του gillettenarrative δημιουργεί γυναικεία αποτελέσματα που είναι, το λιγότερο, εκπληκτικά.

Υπάρχουν νέοι συγγραφείς που μου γράφουν — ιστορίες, φαντασιώσεις, αλήθειες, μισές αλήθειες και ό,τι άλλο μπορεί να προσφέρει η γραφή — για να κερδίσουν τη θέση τους, να ανοίξουν έναν χώρο, να προσπαθήσουν να εκδοθούν. Και τους καταλαβαίνω απόλυτα, στην πρόθεσή τους, εκεί όπου συναντιούνται οι προσδοκίες και οι ελπίδες, αλλά λείπει πάντα μια αληθινή αποτίμηση ανάμεσα στην αναγκαιότητα και στην ανάγκη.

Πάντα τους απαντούσα λέγοντας ότι δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένας Καλαβρός γραφέας, που πήρε τέσσερα στα δέκα στα ιταλικά, τελευταίος στην τάξη, εντελώς εκτός κάθε κατάταξης — και ότι για να φτάσει κανείς στους στόχους του πρέπει πάντα να επιμένει και να προχωρά, παρατηρώντας πάντα την ικανότητα της μητέρας του, εκείνης που μας λέει πόσο αξίζει πραγματικά ο δικός μας παράγοντας Χ.

Από τις ιστορίες που έλαβα, διάλεξα τρεις που με έκαναν να χαμογελάσω, να σκεφτώ και να αναλογιστώ. Θέλω να τις επισυνάψω εδώ και να τις μοιραστώ με τους αναγνώστες του gillettenarrative.

Δεν θα μπορούσε να λείπει εκείνη για τον Bezos.

Μερικές από τις κινήσεις του στην αγορά πήγαν άσχημα. Πούλησε σχεδόν ό,τι είχε στην Amazon — κρατά πια μόνο γύρω στο οκτώ τοις εκατό του πακέτου μετοχών — και μένει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που έχτισε τη μάρκα που ύστερα πουλήθηκε σε άλλους.

Μία από τις σημαντικότερες αποφάσεις που πήρε τα τελευταία χρόνια ήταν να επενδύσει στην παραγωγή διαφοροποιώντας, περνώντας από πλανόδιο εφημεριδοπώλη από πόρτα σε πόρτα σε εκδότη και δημοσιογράφο, κι ύστερα αρχίζοντας να χρηματοδοτεί τη μεταποίηση — συγκεκριμένα, και τη βιομηχανία της κυτταρίνης.

Φαίνεται πως η γυναίκα του δεν συμφωνούσε μαζί του. Είχε ήδη πάρει διαζύγιο μία φορά και δεν είχε κόψει τη συνήθεια να ξαναπαντρεύεται. Κάποια στιγμή βρέθηκε φτωχός.

Η γυναίκα του τον λυπήθηκε και τηλεφώνησε στη φίλη της, την κυρία Watson — για όσους ίσως δεν ξέρουν ποια είναι, είναι η ιδιοκτήτρια της Walmart, της μεγαλύτερης αλυσίδας διανομής τροφίμων στον κόσμο — ζητώντας της να τον προσλάβει σε ένα κατάστημα μακριά από το σπίτι, ώστε εκείνη να έχει περισσότερο χρόνο για τον εαυτό της.

Πρώτη μέρα δουλειάς. Ο υπεύθυνος του τμήματος τον έντυσε με στολή και τον πήγε στο τμήμα ανάγνωσης. Δεν θα το πιστέψεις — αλλά ήταν γεμάτο με το GILLETTE AMORE ONE WOMAN. Κι όταν διάβασε το όνομα Ferdinando Frega πάνω στα βιβλία, του θύμισε κάποιον. Δεν του πήρε πολύ να καταλάβει ότι ήταν ο άνθρωπος που κάποτε είχε τινάξει στον αέρα τον αλγόριθμό του.

Ο συγγραφέας αυτής της ιστορίας κλείνει με αυτή τη φράση: από τύχη ή από αγάπη, αλλά πάντα για μια γυναίκα.

Κι ύστερα με ρωτά:

Διαβάζοντας τα βιβλία σου, δεν μιλάς ποτέ για γυναίκες — αλλά μιλάς με γυναίκες. Πώς το κατάφερες αυτό;

Η απάντηση είναι απλή: μόλις το καταλάβω, θα σε κρατήσω ενήμερο.