CALABRIA (ITALIA MERIDIONALIS)

Secundum recentissima nuntia quae per interrete vagantur, haec terrae pars olim cum ea coniuncta erat quae nunc Sardinia est, ante milia milium annorum, cum Italia celebrem illam caligae formam nondum induisset.

Deinde venerunt attractio tectonica versus Africam, terrae motus, migrationes, populi, cupiditates, fides et omnes necessariae spiritualitates. Tandem facta est separatio, et Calabria extremus Italiae apex facta est, paeninsulae caligae formam habenti adhaerens. Caliga acuta, liceat addere: id calceamenti genus quo utimur cum alicui calce in clunes opus est, quamquam multi id elegantiam muliebrem appellare pergunt.

Sed qui sunt hi homines?

Diligenter eos inspiciamus, nam quod deest non est historia Calabriae, sed notio populi Calabri eiusque originum.

Mea structurae analysis in sola experientia nititur. Nullum titulum academicum, nullam auctoritatem publicam, nullam scientificam probationem habeo eorum quae dicturus sum. Neque professor sum neque investigator.

Facta tantum refero sicut ea observavi, et scientiam sicut eam adeptus sum.

Duae res quae neque confirmatione neque iudiciis egent.

Et sola veritas.

Ahahahae.

Tres provinciae quae initio Calabriam definiebant, Consentia ad septentriones, Catacium in medio, Rhegium Calabriae ad meridiem, statim profundas differentias ingenii, cultus et morum socialium ostenderunt.

Ad septentriones, circa Consentiam, habitat populus vicorum et montium. Populus qui persuasionem et fidem loci in laminam convertit. Gens quae miram facultatem demonstrandi, persuadendi et gravitatem prae se ferendi excoluit.

Hinc orti sunt multi viri qui rem publicam Calabram per septuaginta proximos annos finxerunt.

Suffragia ex omni Calabriae angulo colligebant. Se ipsos vendere sciebant etiam cum paululum vendendum haberent.

Paulum sicut ego facio.

Ahahahae.

In medio iacet Catacium, populus collium, commercii et mobilitatis.

Fama est initio duo oppida fuisse, CATA et ZARO, ponte divisa. Deinde liberi duorum principum matrimonium inierunt, et urbs nata est.

Verumne sit an non, nihil refert.

Commercium naturalis eorum copia factum est.

Industria instinctus facta est.

Usque ad hodiernum diem in eorum DNA manet facultas occasiones agnoscendi, de rerum condicionibus paciscendi et res in pretium oeconomicum convertendi.

Occasio et occasionum aucupium consobrini sunt. Ambo ad eandem familiam oeconomicam pertinent.

Hi sunt veri Calabriae negotiatores.

Deinde venit meridies.

Rhegium Calabriae.

Populus maris.

Per saecula omnis quae fieri potuit civilitas ibi appulit. Phoenices, Itali, Siculi, mercatores, exercitus, somniatores, homines audaces, victores et negotiatores.

Multi advenerunt victoriam exspectantes.

Multi invenerunt eos qui iam ibi habitabant idoneum hospitium paravisse.

Rheginus singulare ingenium excoluit: facultatem rem publicam, negotia, necessitudines familiares, gratiam privatam et imperium in terram in compositas potentiae structuras coniungendi.

Interdum haec facultas instituta, societates et prosperos mercaturae successus genuit.

Interdum structuras auctoritatis alteras genuit, quae sua ratione suisque legibus agebant.

Ames eos an oderis, pars historiae regionis facti sunt.

Sed haec eadem terra est etiam terra ingeniorum.

Fuit Raffaele Piria, unus ex maximis Calabriae ingeniis scientificis, cuius opera in chemia perpetuum vestigium in scientia recentiore reliquit. Attamen agnitio advenit per instrumenta legitimitatis quae alibi regebantur.

Fuit Corrado Alvaro, scriptor, vir doctus et narrator, qui totas generationes verborum suorum amore incendit.

Et fuerunt innumerabiles alii.

Scientiae cultores.

Artifices.

Moderatores.

Negotiatores.

Professionis periti.

Homines qui res prospere gesserunt solum postquam Calabriam reliquerunt.

Nam haec est una ex maxime miris huius terrae proprietatibus.

Si successum adipisceris, plerumque fit quia aliquis extra Calabriam pretium tuum primus agnovit.

Si intra solam Calabriam magni aestimaris, celebratio brevis esse solet.

Res ipsa intervenire solet.

Celerrime.

Ahahahae.

Fortasse hoc est maximum Calabriae paradoxum.

Terra ingeniis dives, sed in iis agnoscendis cauta.

Terra quae excellentiam gignere potest, saepe tamen eam ipsa probare non vult.

Terra quae optimos suos homines exportat et eorum famam domum reimportat.

Et tamen, his omnibus non obstantibus, homines ei adhaerent.

Discedunt.

Reprehendunt.

Queruntur.

Iurant se numquam redituros esse.

Et deinde reliquam vitam de Calabria loquentes degunt.

Ex quo suspicari licet Calabriam non esse locum.

Est condicio.

Perpetuus animi status.