MEN’S GILLETTE, STORY

«Enzo», mater mea patri meo inquit, «necesse est eum in convictum mittere.

Nandum iam regere non possum.

Eum coercere fieri non potest.

Quod peius est, praevideri non potest.»

Paulisper tacuit.

«Scisne quid hodie fecerit?»

«Nescio. Dic mihi.»

«Mecum in taberna erat et, me non animadvertente, forfices longae evanuerunt.

Illae quibus pannum seco.

Volumina panni triginta metrorum.

Alteris forficibus uti debui.

Fere horam quaesivi.

Deinde eum redeuntem vidi.

Tranquillum.

Subridentem.

Forfices manu tenentem.»

Pater meus oculos sustulit.

«Ubi fuerat?»

«In thermopolio.»

«Quid faciens?»

«Filius noster quinque annos natus est, Enzo.

Pater eius es.

Conare aliquid oneris suscipere potius quam ut stultus ridere.

Sollicita sum.

Quid de eo fiet?»

Mater mea perterrita erat.

Cum redii, tamen, solus non eram.

Rocco Pizzimenti, dominus thermopolii Orfeo, mecum rediit.

Tantopere ridebat ut vix stare posset.

Ut Rocco narrabat, saepe delectabatur me currucam appellare.

Illo post meridiem rem conficere statueram.

«Scitisne quid fecerit?» inquit Rocco.

«In thermopolium venit illas forfices ferens.

Ut iugulum mihi secaret.

Procul ab eo me tenui et eum ridere perrexi.

Totus locus ridebat.

Sed ille non desistebat.

Tandem eum abstrahere debuerunt.»

Pater meus risit.

Rocco risit.

Emptores riserunt.

Ego non.

Tandem Rocco desiit me currucam appellare.

Tum intellexit me non prorsus esse quod exspectabat.

Mater mea ad eandem conclusionem multo prius pervenerat.

Postridie mane me recta in convictum duxit.

Sorores Ordinis Sancti Vincentii.

Pecuniam inscriptionis et annuam mercedem disciplinae una solutione pependit.

Cautio.

Contra reditum meum intra duodequinquaginta horas.

Privatim etiam cum antistita de mea futura tractatione convenit.

Pater meus venditor erat.

Antistita Neapolitana erat.

Respicienti mihi, coniunctio patris venditoris et antistitae Neapolitanae paene omnia explicat quae secuta sunt.

Nec multum attentionis movens, pater meus etiam curavit ut coenobium perpetuam copiam rerum promotionis Gillette acciperet.

Praesertim sacculos plasticos.

Quingentas cistas.

Illis annis auro contra aestimabantur.

Difficiles inventu.

Pretiosi.

Necessarii.

Sorores eos amabant.

Quotiens copia deficiebat, telephonum sonabat.

Antistita Maria Franca, Forcella oriunda.

«Domine Frega, fortasse ad salutandum transire posses.»

Tum magnum discrimen didici.

Erat salutatio spiritalis.

Et erat salutatio socialis.

Quodam die venditionum director, Raffaele Di Tullio, domum telephonavit patrem meum quaerens.

Suo malo eum invenit.

«Frega, salve. Quomodo vales?»

«Bene, Doctor. Gratias tibi. Sed haec non est salutatio urbanitatis causa.

Dic mihi.»

«In sede principali omnes curiosi sumus.

Intellegere velimus quomodo unus venditor triginta centesimas omnium rerum promotionis per Italiam distributarum consumere potuerit.

Mera curiositas.

Nihil amplius.

Prope triginta duas tabulas vectorias sacculorum plasticorum tibi tradidimus.

Quaerimus quomodo negotia procedant.

Non negotia Gillette.

Negotia sacculorum plasticorum.

Vendisne eos?

Lucrum facis?

An explicare velis quid prorsus fiat?»

Pater meus non haesitavit.

«Civitatem Vaticanam adiuvo.

Opes exiguas habent.

Nullam pecuniam destinatam.

Sorores Ordinis Sancti Vincentii in Rhegio Calabriae, ubi filius meus adolescit, parvam societatem in operibus suis caritatis petiverunt.

Ut me docuisti, Doctor, inceptum non divulgavi.

Scio te malle haec silentio fieri.

Nullum praeconium.

Mos Gillette.»

Silentium.

Longum silentium.

Tandem:

«Optime, Frega.

Plus rerum mittam.»

Per octo annos sorores ne unum quidem sacculum plasticum emerunt.

Una quaestio sine responso manet.

Quid si totam rem in negotium convertissent?

Moniales erant.

Sed etiam mulieres erant.

Nemo inquisivit.

Primi menses convictus saltem tres casus pepererunt quos sorores valde perturbantes iudicaverunt.

Mihi prorsus solita videbantur.

Primus accidit dum latebras ludimus.

Quotiens ludebamus, necessario in privata sororum cubicula perveniebam.

Curiosus eram.

Videre volebam quales essent moniales sine velis.

Maximum inventum meum fuit soror cuius capilli paene ad cutem rasi erant.

Postea omnis inquisitio eodem monito incipiebat.

«Ubique quaerite.

Diabolus ille ubivis latere potest.»

Earum incubus factus eram.

Sensus prorsus mutuus erat.

Alter casus accidit in Missa matutina.

Cotidie hora decima cum dimidia pueri, sacellum relinquentes, in ordinem se disponebant.

Soror rosarium suum porrigebat et simplicem quaestionem ponebat.

«Quis est potentissimus in terra?»

Omnes responsum probatum dabant.

«Iesus Christus.»

Deinde rosarium osculabantur.

Quodam mane parvam emendationem ritui adhibui.

Pro rosario vestem sororis osculatus sum.

Deinde dixi:

«Pater meus dicit mulieres potentiores esse quam Deum.»

Effectus statim secutus est.

Parentes mei ante prandium arcessiti sunt.

Institutum diabolum removere volebat.

Assignatio argentaria satis liberalis peccatum in sollicitudinem convertit.

Sollicitudo mira celeritate evanuit.

Assignatio sex zera continebat.

Veteres lirae Italicae valde persuadebant.

Anni suaviter sub tutela innocentiae praeteribant.

Festa placentarum nihil aliud erant quam occasiones gratis edendi.

Theatrum occasio erat verum dicendi.

Quotiens principem agebam, spectatoribus nuntiabam principissam non esse osculandam, quia deformis esset et anima gravi laboraret.

Magistri dissentiebant.

Tandem quinta classis advenit.

Deinde examen ultimum.

Quidam e commissione privatam cogitationem in publicum effugere sivit.

«Tandem aliquando.

Eo liberamur.»

Omnia composita videbantur.

Omnia finita videbantur.

Triginta annos exspectavi.

Deinde redii.

Mandatum laminarum novacularum Gillette dedi.

Pretio ante soluto.

Nemo umquam quaesivit quomodo id fieri potuisset.

Unus et sexaginta anni praeterierunt.

Etiam hodie quaestiones manent.

Nuper filia mea me aspexit et dixit:

«Ignosce, Nando.

Te patrem non appello.

Sed quis, in malam crucem, es?»

Ah.

Ahahahae.