VINCENZO FREGA, ANNOS 33 NATUS

Gillettenarrative te salutat. Nondum scis quanta tibi fortuna sit — mox aliquid accipies, nec quisquam quicquam a te vicissim petivit. Nunc in mundum meum ingrederis, tam prope ut laminam tangere possis. Sed ego laminas non vendo. Illa ad solam matrem meam pertinet. Cum haec finem habuerint, non iam eadem persona eris. Iam proximam quaeres. Interim hic incipe. Hoc tibi momentum sume.

Elisabetta, uxor mea postrema — immo vero uxor mea unica usque ad hodiernum diem, die 9 Octobris 2026 — in conclave meum singultans venit et inter singultus vix dicere potuit:

«Commota sum.»

Deinde flere coepit.

Timui ne quid mali accidisset. Fortasse aliquod ex inceptis meis imperfectis invenerat. Aut aliquis tintinnabulum ianuae pulsaverat, se cognomine Frega esse dixerat et patrem suum videre postulaverat.

Bene evenit: neutrum erat.

Ha ha hae.

Vocationem telephonicam acceperat a filio nostro Vincenzo, qui tenera aetate trium et triginta annorum director unius ex maximis hyperforis celebris catenae tabernarum Germanicae in Italia Septentrionali creatus erat.

Et id multum de eo dicebat quis esset.

Nomen eius rem prodebat.

Prorsus sicut avus eius, primus VIR GILLETTE Italicus.

Homo quem exstare non exspectares.

Cupiebam scire quomodo rem perfecisset, itaque singula quae mater eius praebere poterat perscrutatus sum.

Narravit eum, suo omnino consilio, seriem inceptorum excogitavisse eorumque tegumenta coram coetu moderatorum commercialium Italicorum proposuisse, cum imaginibus photographicis DISPOSITIONIS GONDOLARUM.

Omnes qui in conclavi erant — et quemlibet aemulum — longe post se reliquerat.

Nemo id umquam antea fecerat.

Fatum eius se explicare incipiebat.

Primus in Europa erat.

Mihi in mentem venit me quoque, duodetriginta annos natum, simile inceptum apud GILLETTE ITALIA excogitavisse. Consilio Italico imagines photographicas gondolarum in 350 superforis per Calabriam proposueram, quas una cum turma mea artis mercium exponendarum, tota ex mulieribus constante, confeceram.

Imagines ostendebant DISPOSITIONEM expositionis usitatam iuxta alteram mercium collocationem, de qua cum domino cuiusque tabernae ipse pactus eram.

Dominis dicebam superforum eorum toto orbe terrarum conspectum iri, a Mediolano incipiens et in urbe Boston desinens.

Nullus vir Calaber mulieri umquam negare poterat.

Et etiam hodie, unum et sexaginta annos natus, id tantum confirmare possum.

Numquam certus fui illas imagines re vera toto orbe terrarum conspectum iri.

Sed officium meum feceram.

Vendens quod nemo umquam emere poterat:

spem.

Sed numquam promissum.

Persuasum habebam avum Vincenzum, ubicumque esset, me et nepotem suum spectare, et certe dicturum fuisse:

«Bene, pueri. Opus confectum.»

Risus tenuissimus.

Et deinde:

«Nunc ad negotia. Fabulas nigras in extremum hebdomadis servate — sed semper post familiam.»