माझी GILLETTE ITALIA, जवळून पाहिलेली

अप्रत्याशित असण्याचे फायदे आहेत, पण त्याचे अंधारे कोपरेही आहेत — असे क्षण, जेव्हा तुम्ही स्पष्टता आपोआप येण्याची वाट पाहता. आणि ती येतेच. फक्त वाट कशी पाहायची हे माहीत असायला हवे. आणि ती काही इटालियन कला नाही.

आधी कोणताही प्रकल्प नाही, नियोजन नाही. ते काम विचारी दिसण्यासाठी भरपूर पगार मिळणाऱ्यांसाठी राखीव आहे, तर खरी माहिती उपजत प्रवृत्ती आणि अंतर्ज्ञान यांच्याशीच बांधलेली राहते — दोन निरपेक्ष मूल्ये, आणि हे कधीच विसरायचे नाही की आपण सक्षम स्त्रियांची मुले आहोत. हे कधीच विसरू नका.

अमेरिकन लोक सहजपणे त्याला “प्रगतिपथावरील काम” म्हणतात. आम्हा इटालियनांकडे व्यवस्थापकीय दृष्टी नाही, आणि दोन हजार वर्षांनंतरही आम्ही आमच्या भूमिकांचे रक्षण करत आहोत — कोणाच्या मालकीचे काय होते यावर वाद घालत, पण खरोखर कोणाच्या मालकीचे काय होते यावर कधीच नाही — प्राचीन रोमनांना साद घालत: जलवाहिन्या आणि शौचालये बांधणारे कुशल बांधकामकार, अधीन करणे, वर्चस्व गाजवणे, बळकावणे, भेदभाव करणे यांतले तज्ज्ञ, अखंड मनोरंजन आणि भोगविलासात गुंडाळलेले, अनेक दुर्गुण आणि थोडे सद्गुण. असे लोक, ज्यांनी दोन हजार वर्षांपूर्वी एक शब्द, एक ग्रंथ घेऊन आलेल्या सहकाऱ्याला क्रूसावर खिळले — Bezos आणि Amazon यांच्या आगमनाची घोषणा करण्यासाठी नव्हे, तर केवळ दुसऱ्याच्या कातडीवर व्यवसाय कसा उभारायचा आणि आपल्या मालकीचा कसा करायचा हे दाखवण्यासाठी.

असे लोक, ज्यांनी शेवटी सगळे गमावले, आणि आपल्यासाठी फक्त सार्वजनिक मुताऱ्या आणि सरकारमध्ये Meloni सोडल्या — अमेरिकन अस्वलाशी लढणाऱ्या, ती जन्मापासूनच एका स्त्रीकडून हरली आहे हे अजूनही मान्य करायला नकार देणाऱ्या, केवळ कारण त्याने एकदा पैशाने एका सुंदर स्त्रीला वश केले होते.

त्याला हे माहीत नाही की स्त्रीची वरवरची शरणागती हाच खरा लपलेला विजय असतो — जो फक्त रिकाम्या खिशाचा उत्क्रांत पुरुषच वाचू शकतो. आणि त्याचे भांडवल चढत्या क्रमाने वाढत असताना, ती त्याची शक्ती आपल्या हातांत अनुकूल करते, तिला जेवढे सामावता येईल नेमके तेवढेच धरून, जसा एखादा क्रुपिए कॅसिनोच्या टेबलावर काम करतो.

इटली. असा देश, जिथे तुम्ही वीस दिवसांच्या सुट्टीसाठी येता, चांगले खाता, आणि मग लगेच निघून जाता.

कारण ही अशी जागा नाही, जिची मी शिफारस करतो.