GILLETTE मन

ही नेहमीची पोस्ट नाही, जगात पाठवावीशी वाटणारी नेहमीची घोषणा नाही. हा माणसाच्या आयुष्यात कायमचा कोरल्या जाणाऱ्या क्षणांपैकी एक आहे.

मी पहिल्यांदा लिहायला सुरुवात केली तेव्हा मी फक्त 3 वर्षांचा होतो. मला अजून पेन किंवा पेन्सिल नीट धरता येत नव्हती, पण मला काढता आलेली पहिली गोष्ट होती एक त्रिकोण.

माझे वडील चकित झाले. माझ्या आईने तो योगायोग मानला — तिने मला पुन्हा प्रयत्न करायला लावले, आणि तो दर वेळी लहान होत गेला, पण नेहमी त्रिकोणच.

मोठा होत असताना, त्याचा अर्थ मला कधीच कोणी समजावून सांगितला नाही. मग एक दिवस, एका कॅथॉलिक निवासी शाळेत, मला समजले की त्याच्या आत एक प्रार्थना राहते: पिता, पुत्र आणि पवित्र आत्मा यांच्या नावाने.

ती परिपूर्णता होती — आणि आहे. दोन किंवा अधिक त्रिकोण मिळून एक चौरस बनतो, आणि चौरस ही परिपूर्ण भौमितिक आकृती आहे ही कल्पना क्षणार्धात, जराही शंका न उरता, कोसळली.

आणि Gillette मधील इतक्या वर्षांनंतर, कोणत्याही बैठकीत कोणीच कधी म्हणाले नाही: चला, प्रश्नाचा चौरस करू या. त्याऐवजी ऐकू येई — आणि ते योग्यच होते: चला, परिस्थितीचे त्रिकोणीकरण करू या, कमकुवत क्षेत्रे, मजबूत क्षेत्रे आणि सुधारण्याजोगी क्षेत्रे ओळखू या.

आज माझा त्रिकोण म्हणजे Gillette गाथेचा समारोप. लक्ष्य म्हणून नव्हे, योजना म्हणून नव्हे — तर लेखनाची उपजत प्रेरणा म्हणून आणि खोल आदराची एक अनोखी कृती म्हणून.

वाचायला येणाऱ्या प्रत्येकासाठी: थोड्या थोड्या मात्रेत. सगळे एकदम कधीच नाही. नाहीतर मन नीट गाळणी करत नाही.

प्रवासाचा आनंद घ्या.

तुमचे स्वागत आहे.