DE GILLETTE-GEEST

Dit is niet het gebruikelijke bericht, de gebruikelijke mededeling die je de behoefte voelt de wereld in te sturen. Dit is een van die momenten die in iemands leven gegrift blijven.

Toen ik voor het eerst begon te schrijven, was ik pas 3 jaar oud. Ik kon een pen of potlood nog niet beheersen, maar het eerste wat ik wist te tekenen, was een driehoek.

Mijn vader was verrast. Mijn moeder schreef het toe aan het toeval — ze liet me het opnieuw proberen, en hij werd steeds kleiner, maar het bleef altijd een driehoek.

Toen ik opgroeide, legde niemand me ooit uit wat het betekende. Tot ik op een dag, op een katholiek internaat, begreep dat er een gebed in woonde: in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Het was — en is — volmaaktheid. De som van twee of meer driehoeken maakt een vierkant, en het idee dat het vierkant de volmaakte meetkundige figuur was, stortte in een oogwenk in, zonder een zweem van twijfel.

En na zoveel jaren bij Gillette zei niemand in welke vergadering dan ook ooit: laten we het probleem kwadrateren. Wat je in plaats daarvan hoorde — en terecht — was: laten we de situatie trianguleren, de zwakke punten bepalen, de sterke, en die welke het waard zijn om te verbeteren.

Vandaag is mijn driehoek de afsluiting van de Gillette-saga. Niet als doel, niet als plan — maar als schrijversinstinct en als een bijzondere daad van diep respect.

Aan iedereen die dit komt lezen: kleine doses. Nooit alles tegelijk. Anders filtert de geest niet goed.

Goede reis.

Welkom.