GILLETTE TREKT AAN

In mijn leven heb ik altijd goed gelet op drie fundamentele dingen: leren zonder te onderwijzen maar door te laten zien, observeren met een bedoeling maar nooit beperken, en dan wat ik altijd het meest heb liefgehad — de dialoog en de communicatie van vrouwen, de enige vorm die in stilte, met hun eigen gebaren, alles zegt, alles aanraakt, zonder ooit hun handen te gebruiken.

En het idee van gillettenarrative brengt vrouwelijke effecten teweeg die op zijn minst verrassend zijn.

Er zijn jonge auteurs die me schrijven — verhalen, fantasieën, waarheden, halve waarheden en alles wat schrijven te bieden heeft — om hun plek te verdienen, een ruimte voor zichzelf te veroveren, te proberen gepubliceerd te worden. En ik begrijp ze volkomen, in hun bedoeling, waar verwachtingen en hoop elkaar ontmoeten maar een echte afweging tussen noodzaak en behoefte altijd ontbreekt.

Ik heb ze altijd geantwoord dat ik niets meer ben dan een Calabrese schrijver, die een vier op tien kreeg voor Italiaans, de laatste van de klas, helemaal buiten elke rangschikking — en dat je, om je doelen te bereiken, altijd moet volhouden en vooruitgaan, terwijl je steeds kijkt naar het vermogen van je eigen moeder, degene die ons vertelt hoeveel onze X-factor werkelijk waard is.

Van de verhalen die ik ontving, koos ik er drie die me lieten glimlachen, denken en nadenken. Ik wil ze hier bijvoegen en delen met de lezers van gillettenarrative.

Dat over Bezos mocht niet ontbreken.

Sommige van zijn marktoperaties liepen slecht af. Hij verkocht bijna alles in Amazon — hij heeft nu nog maar zo’n acht procent van het aandelenpakket — en gaat de geschiedenis in als degene die het merk bouwde dat daarna aan anderen werd verkocht.

Een van de belangrijkste beslissingen die hij de afgelopen jaren nam, was investeren in productie door te diversifiëren: van krantenverkoper aan de deur naar uitgever en publicist, en daarna begon hij de industrie te financieren — en met name ook de celstofindustrie.

Naar het schijnt was zijn vrouw het niet met hem eens. Hij was al eens eerder gescheiden en had de gewoonte om opnieuw te trouwen niet verloren. Op een bepaald moment was hij arm.

Zijn vrouw kreeg medelijden met hem en belde haar vriendin, mevrouw Watson — voor wie niet weet wie zij is: zij is de eigenaar van Walmart, de grootste levensmiddelendistributieketen ter wereld — met de vraag hem aan te nemen in een winkel ver van huis, zodat zij meer tijd voor zichzelf zou hebben.

Eerste werkdag. De afdelingschef stak hem in een uniform en bracht hem naar de leesafdeling. Je zult het niet geloven — maar die lag vol met GILLETTE AMORE ONE WOMAN. En toen hij de naam Ferdinando Frega op de boeken las, deed die hem aan iemand denken. Het duurde niet lang voor hij besefte dat het degene was die ooit zijn algoritme had laten ontploffen.

De auteur van dit verhaal besluit met deze zin: door geluk of door liefde, maar altijd om een vrouw.

En dan vraagt hij me:

In je boeken praat je nooit over vrouwen — maar je praat wél met vrouwen. Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?

Het antwoord is eenvoudig: zodra ik het doorheb, houd ik je op de hoogte.