PANGULO AT CEO NG GILLETTE

Kung mas malaki ang kompanya, mas marami ang pamilihang pinagsisilbihan nito, mas malawak ang portfolio ng mga produkto nito at, kabalintunaan, tila mas kaunti ang tuwirang pananagutan ng Tagapangulo.

Maaaring parang mapanghamong pahayag ito, ngunit kadalasan, ganoon talaga ang takbo.

Kapag tinitingnan ng mga tao mula sa labas ang isang malaking multinasyonal, may hilig silang isipin ang Tagapangulo bilang ganap na kumander ng barko. Sa katotohanan, sa mga makabagong korporasyon, madalas na kinakatawan ng Tagapangulo ang awtoridad ng institusyon, ang pagpapatuloy, at ang ugnayan sa Lupon ng mga Direktor at sa mga shareholder.

Ang taong talagang pumapasok sa larangan ng digmaan tuwing umaga ay ibang tao: ang CEO.

Ang CEO ang kailangang maghatid ng resulta.

Ang CEO ang kailangang magpaliwanag kung bakit lumalaki o bumababa ang benta.

Ang CEO ang kailangang magbigay-katwiran sa pagkawala ng market share.

Ang CEO ang kailangang humarap sa mga welga, mga krisis sa industriya, mga pagbawi ng produkto, mga pagkakamali sa estratehiya, at mga pagbabago sa organisasyon.

Sa madaling salita, nabubuhay ang CEO sa ilalim ng walang-tigil na pagsusuri.

Bawat kuwarter ay may dalang paghuhusga.

Bawat taon ay may dalang pagtatasa.

Bawat desisyon ay may kapalit na halaga.

Kapag maayos ang takbo, pinaghahatian ang papuri.

Kapag masama ang takbo, kadalasang bumabagsak ang pananagutan sa iisang mesa.

Sa mesa ng CEO.

Ang Tagapangulo naman ay sumasakop sa isang mas sopistikadong teritoryo.

Nakikilahok ang Tagapangulo sa mga desisyong estratehiko.

Tumutulong ang Tagapangulo na itakda ang direksiyon.

Naiimpluwensiyahan ng Tagapangulo ang mga prayoridad.

Nakikipag-ugnayan ang Tagapangulo sa mga shareholder.

Bumubuo ang Tagapangulo ng mga ugnayan.

Pinangangasiwaan ng Tagapangulo ang mga balanse at ang mga istruktura ng kapangyarihan.

Gayunman, bihirang lumitaw ang Tagapangulo sa unahang hanay ng operasyon.

Isa itong papel na nakasalalay nang higit sa impluwensiya kaysa sa pagsasagawa.

Higit sa paggabay kaysa sa tuwirang pananagutan.

Higit sa kapangyarihan kaysa sa pagkakalantad.

Dahil dito, sa malalaking korporasyon, ang ugnayan ng Tagapangulo at ng CEO ay isa sa mga pinakamaselang dinamika sa buong sistema.

Sa papel, mukha silang magkakampi.

Sa katotohanan, madalas na magkaiba ang mga pangangailangang pinagsisilbihan nila.

Gusto ng Tagapangulo na protektahan ang institusyon.

Kailangang protektahan ng CEO ang pagganap.

Katatagan ang iniisip ng Tagapangulo.

Resulta ang iniisip ng CEO.

Kayang maghintay ng Tagapangulo.

Kailangang sumagot agad ng CEO.

Kapag magkatugma ang dalawang papel, lumalakas ang organisasyon.

Kapag sumibol ang tunggalian, mabilis na nararamdaman ng buong kompanya ang tensiyon.

Hindi na alam ng mga ehekutibo kung sino ang susundin.

Lumalabo ang mga prayoridad.

Bumabagal ang mga desisyon.

Nagsisimulang palitan ng pulitikang panloob ang kompetisyon sa pamilihan.

At kadalasan, ang CEO ang sa huli ay nagbabayad ng kapalit.

Sa isang napakasimpleng dahilan.

Kayang palitan ng Lupon ng mga Direktor ang isang CEO sa loob lamang ng ilang minuto.

Mas masalimuot nang husto ang pagpapalit sa isang Tagapangulo.

Kaya natatangi ang posisyon ng CEO ng isang malaking korporasyon.

Napakalaking pananagutan ang pasan ng CEO.

Libu-libong tao ang pinamamahalaan ng CEO.

Bilyun-bilyong dolyar ang pinagagalaw ng CEO.

Gumagawa ang CEO ng mga desisyong nakaiimpluwensiya sa buong mga pamilihan.

Gayunman, laging pansamantala ang posisyon.

Isang araw, maaaring ipagdiwang ang CEO bilang arkitekto ng tagumpay.

Ilang kuwarter pagkaraan, ang parehong CEO ay maaaring maging pangunahing paliwanag sa mga problema ng kompanya.

Samantala, madalas na kinakatawan ng Tagapangulo ang alaala at ang pagpapatuloy ng sistema.

Ang isa ay nagsasagawa.

Ang isa naman ay nangangasiwa.

Ang isa ay tumatakbo.

Ang isa naman ay nanonood.

Ang isa ay naghahatid ng resulta.

Ang isa naman ay nagbabantay sa kapangyarihan.

At sa loob ng marupok na balanseng ito lumilinaw ang isa sa mga pinakabihirang pag-usapang katotohanan ng pamamahalang pangkorporasyon:

sa malalaking korporasyon, hindi laging nasa iisang tanggapan ang kapangyarihan at ang pananagutan.