MEN’S GILLETTE, STORY

“Enzo,” sabi ng aking ina sa aking ama, “kailangan natin siyang ipasok sa paaralang tuluyan.

Hindi ko na kaya si Nando.

Imposible siyang kontrolin.

Mas masahol pa roon, hindi siya mahulaan.”

Huminto siya sandali.

“Alam mo ba ang ginawa niya ngayon?”

“Hindi. Sabihin mo.”

“Kasama ko siya sa tindahan at, nang hindi ko namamalayan, nawala ang mahabang gunting.

Iyong ginagamit ko sa paggupit ng tela.

Ng mga rolyo ng telang tatlumpung metro.

Kinailangan kong gamitin ang reserba.

Halos isang oras akong naghanap.

Pagkatapos ay nakita ko siyang pabalik.

Kalmado.

Nakangiti.

Hawak ang gunting.”

Tumingala ang aking ama.

“Saan siya nanggaling?”

“Sa bar.”

“Ano’ng ginagawa niya roon?”

“Limang taong gulang ang anak natin, Enzo.

Ikaw ang ama niya.

Subukan mo namang managot sa halip na tumawa na parang tanga.

Nag-aalala ako.

Ano ang mangyayari sa kanya?”

Natatakot ang aking ina.

Pagbalik ko, gayunman, hindi ako nag-iisa.

Kasama kong bumalik si Rocco Pizzimenti, may-ari ng bar Orfeo.

Tawa siya nang tawa kaya halos hindi na siya makatayo.

Ayon kay Rocco, madalas niyang kinatutuwaang tawagin akong sungayan.

Nang hapong iyon, nagpasya akong tapusin na ang usapin.

“Alam n’yo ba ang ginawa niya?” sabi ni Rocco.

“Dumating siya sa bar dala ang gunting na iyan.

Para laslasin ang leeg ko.

Lumayo ako nang kaunti at patuloy ko siyang tinukso.

Tumatawa ang buong lugar.

Pero ayaw niyang sumuko.

Sa huli, kinailangan siyang kaladkarin palayo.”

Tumawa ang aking ama.

Tumawa si Rocco.

Tumawa ang mga parokyano.

Ako, hindi.

Kalaunan, tumigil si Rocco sa pagtawag sa akin ng sungayan.

Doon niya naunawaan na hindi ako eksaktong ang inaasahan niya.

Matagal nang naabot ng aking ina ang konklusyong iyon.

Kinaumagahan, diretso niya akong dinala sa paaralang tuluyan.

Ang mga Madre ng San Vicente.

Binayaran niya ang bayad sa pagpapatala at ang taunang matrikula sa iisang bayad.

Seguro.

Laban sa aking pagbabalik sa loob ng apatnapu’t walong oras.

Nakipagkasundo rin siya nang sarilinan sa Madre Superyora tungkol sa magiging pagtrato sa akin.

Salesman ang aking ama.

Taga-Naples ang Madre Superyora.

Kung babalikan, ang pagsasama ng isang amang salesman at ng isang Madre Superyorang taga-Naples ang nagpapaliwanag sa halos lahat ng sumunod.

Nang hindi gaanong nakatatawag ng pansin, tiniyak din ng aking ama na tumatanggap ang kumbento ng tuloy-tuloy na suplay ng mga promotional na materyales ng Gillette.

Lalo na ang mga plastik na supot.

Limandaang kahon.

Noong mga taong iyon, kasinghalaga ng ginto ang mga iyon.

Mahirap makuha.

Mahal.

Hindi maaaring mawala.

Gustong-gusto iyon ng mga madre.

Tuwing paubos na ang suplay, tutunog ang telepono.

Si Madre Superyora Maria Franca na taga-Forcella.

“Ginoong Frega, baka po puwede kayong dumaan para bumati.”

Noon ko natutuhan ang isang mahalagang pagkakaiba.

May pagbating espirituwal.

At may pagbating panlipunan.

Isang araw, tumawag sa bahay ang Sales Director, si Raffaele Di Tullio, at hinanap ang aking ama.

Sa kasamaang-palad para sa kanya, natagpuan niya ito.

“Frega, magandang umaga. Kumusta ka?”

“Mabuti po, Dok. Salamat po. Pero hindi po ito tawag ng kagandahang-loob.

Sabihin n’yo na po.”

“Sa punong-tanggapan, mausisa kaming lahat.

Gusto naming maunawaan kung paano nagamit ng iisang salesman ang tatlumpung porsiyento ng lahat ng promotional na materyales na ipinamahagi sa buong Italya.

Pag-uusisa lamang.

Wala nang iba.

Halos tatlumpu’t dalawang pallet ng plastik na supot ang naihatid namin sa iyo.

Iniisip namin kung kumusta ang negosyo.

Hindi ang negosyo ng Gillette.

Ang negosyo ng plastik na supot.

Ibinebenta mo ba ang mga iyon?

Kumikita ka ba?

O gusto mo bang ipaliwanag kung ano talaga ang nangyayari?”

Hindi nag-atubili ang aking ama.

“Tinutulungan ko po ang Vatican.

Limitado po ang kanilang mapagkukunan.

Walang budget.

Ang mga Madre ng San Vicente sa Reggio Calabria, kung saan lumalaki ang anak ko, ay humiling ng isang maliit na partnership sa kanilang gawaing pangkawanggawa.

Gaya ng itinuro n’yo po sa akin, Dok, hindi ko ipinamalita ang inisyatiba.

Alam ko pong mas gusto n’yong ginagawa nang tahimik ang ganitong mga bagay.

Walang publisidad.

Ang paraan ng Gillette.”

Katahimikan.

Isang mahabang katahimikan.

Sa wakas:

“Sige, Frega.

Magpapadala ako ng dagdag na materyales.”

Sa loob ng walong taon, hindi kailanman bumili ang mga madre ng kahit isang plastik na supot.

May isang tanong na nananatiling walang sagot.

Paano kung ginawa nilang negosyo ang buong bagay?

Mga madre sila.

Ngunit mga babae rin sila.

Walang nag-imbestiga.

Ang mga unang buwan sa paaralang tuluyan ay nagbunga ng hindi bababa sa tatlong insidenteng labis na ikinabahala ng mga madre.

Para sa akin, ganap na normal ang mga iyon.

Nangyari ang una habang naglalaro ng taguan.

Tuwing naglalaro kami, lagi akong napupunta sa loob ng mga pribadong silid ng mga madre.

Mausisa ako.

Gusto kong makita ang itsura ng mga madre nang walang belo.

Ang pinakamalaki kong natuklasan ay isang madreng halos ahit na hanggang anit ang buhok.

Mula noon, bawat paghahanap ay nagsisimula sa iisang babala.

“Hanapin ninyo kahit saan.

Puwedeng nagtatago kahit saan ang demonyong iyon.”

Naging bangungot nila ako.

Ganoon din ang pakiramdam ko sa kanila.

Naganap ang ikalawang insidente sa Misa sa umaga.

Araw-araw, nang alas-diyes y medya, pumipila ang mga bata paglabas ng kapilya.

Iniaabot ng isang madre ang kanyang rosaryo at nagtatanong ng isang simpleng tanong.

“Sino ang pinakamakapangyarihang nilalang sa Mundo?”

Ibinibigay ng lahat ang aprobadong sagot.

“Si Hesukristo.”

Pagkatapos ay hinahalikan nila ang rosaryo.

Isang umaga, gumawa ako ng maliit na pagbabago sa ritwal.

Sa halip na halikan ang rosaryo, hinalikan ko ang abito ng madre.

Pagkatapos ay sinabi ko:

“Sabi ng tatay ko, mas makapangyarihan ang mga babae kaysa sa Diyos.”

Agad-agad ang reaksiyon.

Ipinatawag ang aking mga magulang bago magtanghalian.

Gusto ng institusyon na alisin ang demonyo.

Ginawang pag-aalala ang kasalanan ng isang tsekeng sapat ang kabukas-palad.

Naglaho ang pag-aalala sa kahanga-hangang bilis.

Anim na sero ang tseke.

Napakamapanghikayat ng lumang lirang Italyano.

Lumipas ang mga taon nang romantiko sa ilalim ng pag-iingat ng kawalang-malay.

Ang mga pista ng keyk ay pagkakataon lamang upang kumain nang libre.

Ang teatro ay pagkakataon upang sabihin ang totoo.

Tuwing gumaganap ako bilang prinsipe, ipinaaalam ko sa mga manonood na hindi dapat halikan ang prinsesa dahil pangit siya at mabaho ang kanyang hininga.

Hindi sumang-ayon ang mga guro.

Kalaunan, dumating ang ikalimang baitang.

Pagkatapos ay ang huling eksamen.

Isang miyembro ng komisyon ang nakapagpalabas ng isang pribadong kaisipan sa pampublikong espasyo.

“Sa wakas.

Mawawala na rin siya sa atin.”

Mukhang ayos na ang lahat.

Mukhang tapos na ang lahat.

Naghintay ako nang tatlumpung taon.

Pagkatapos ay bumalik ako.

Nag-order ako ng mga talim ng pang-ahit na Gillette.

Bayad nang pauna.

Walang sinumang nagtanong kung paano naging posible ang ganoong bagay.

Animnapu’t isang taon na ang lumipas.

Hanggang ngayon, may mga tanong pa rin.

Kamakailan, tiningnan ako ng aking anak na babae at sinabi:

“Pasensiya na, Nando.

Hindi kita tinatawag na Tay.

Pero sino ka ba talaga, letse?”

Ah.

Ahahahah.