CALABRIA (TIMOG ITALYA)

Ayon sa pinakabagong impormasyong kumakalat sa web, ang pirasong lupang ito ay dating nakakabit sa tinatawag ngayong Sardinia, milyun-milyong taon na ang nakalipas, noong hindi pa nabubuo ng Italya ang kilalang hugis-botang anyo nito.

Pagkatapos ay dumating ang tektonikong paghila patungong Aprika, mga lindol, mga migrasyon, mga tao, mga ambisyon, mga pananampalataya, at lahat ng kinakailangang espiritwalidad. Sa huli ay naganap ang paghihiwalay, at naging dulo ng Italya ang Calabria, nakakabit sa isang tangway na hugis-bota. Isang matulis na bota, idaragdag pa ng iba: ang uri ng sapin sa paa na ginagamit kapag may kailangang sipain sa puwit, bagaman marami ang nagpupumilit na tawagin itong pambabaeng kagandahan.

Ngunit sino ang mga taong ito?

Suriin natin sila nang mabuti, dahil ang kulang ay hindi isang kasaysayan ng Calabria kundi isang konsepto ng populasyon ng Calabria at ng pinagmulan nito.

Ang aking estruktural na pagsusuri ay nakasandig lamang sa karanasan. Wala akong titulong akademiko, walang awtoridad mula sa institusyon, at walang siyentipikong sertipikasyon para sa sasabihin ko. Hindi ako propesor ni mananaliksik.

Iniuulat ko lamang ang mga katotohanan ayon sa aking napagmasdan at ang kaalaman ayon sa aking natamo.

Ang dalawang bagay na hindi nangangailangan ng pagpapatunay ni ng mga review.

At tanging ang katotohanan.

Ahahahah.

Ang tatlong lalawigang unang bumuo sa Calabria, ang Cosenza sa hilaga, ang Catanzaro sa gitna, at ang Reggio Calabria sa timog, ay agad na nagpakita ng malalalim na pagkakaiba sa ugali, kultura, at asal panlipunan.

Sa hilaga, sa paligid ng Cosenza, naroon ang isang bayan ng mga nayon at kabundukan. Isang bayang ginawang talim ang paninindigan at ang katapatan sa sariling pook. Isang populasyong nagkaroon ng pambihirang kakayahang magpakita, manghikayat, at magpamalas ng kahalagahan.

Dito nagmula ang marami sa mga lalaking humubog sa pulitika ng Calabria sa nakaraang pitumpung taon.

Nangalap sila ng boto mula sa bawat sulok ng Calabria. Marunong silang ibenta ang kanilang sarili kahit napakakaunti ng maibebenta nila.

Medyo tulad ko.

Ahahahah.

Sa gitna naroon ang Catanzaro, isang bayan ng mga burol, kalakalan, at paggalaw.

Sinasabi ng alamat na noong una ay may dalawang pamayanan, ang CATA at ang ZARO, na pinaghihiwalay ng isang tulay. Pagkatapos ay nagpakasal ang mga anak ng dalawang pinuno, at isinilang ang isang lungsod.

Totoo man o hindi, walang halaga iyon.

Naging likas nilang yaman ang kalakalan.

Naging likas na hilig ang pagnenegosyo.

Hanggang ngayon ay nananatili sa kanilang DNA ang kakayahang makakita ng pagkakataon, makipagtawaran sa mga kalagayan, at gawing halagang pang-ekonomiya ang mga sitwasyon.

Magpinsan ang pagkakataon at ang oportunismo. Kapwa sila kabilang sa iisang pamilyang pang-ekonomiya.

Sila ang mga tunay na negosyante ng Calabria.

Pagkatapos ay ang timog.

Reggio Calabria.

Isang bayan ng dagat.

Sa loob ng maraming siglo, dumaong doon ang bawat posibleng sibilisasyon. Mga Penisyo, mga Italyano, mga taga-Sicily, mga mangangalakal, mga hukbo, mga mapangarapin, mga adbenturero, mga mananakop, at mga negosyante.

Marami ang dumating na umaasang makasasakop.

Marami ang nakatuklas na naghanda na ng angkop na pagsalubong ang mga taong naninirahan na roon.

Nagkaroon ang Reggino ng natatanging talento: ang kakayahang pagsamahin ang pulitika, negosyo, mga ugnayang pampamilya, personal na impluwensiya, at kontrol sa teritoryo sa mga pinag-isang sistema ng kapangyarihan.

Kung minsan, ang kakayahang ito ay nagluwal ng mga institusyon, mga negosyo, at tagumpay sa kalakalan.

Kung minsan naman, nagluwal ito ng mga alternatibong estruktura ng awtoridad na kumikilos ayon sa sarili nilang lohika at mga patakaran.

Mahalin mo man sila o kamuhian, naging bahagi sila ng kasaysayan ng rehiyon.

Ngunit ang lupaing ito rin ay lupain ng mga henyo.

Nariyan si Raffaele Piria, isa sa pinakadakilang isip na siyentipiko ng Calabria, na ang ambag sa kimika ay nag-iwan ng permanenteng marka sa makabagong agham. Gayunman, dumating ang pagkilala sa pamamagitan ng mga mekanismo ng pagiging lehitimo na kontrolado sa ibang lugar.

Nariyan si Corrado Alvaro, manunulat, intelektuwal, at kuwentista, na nagpaibig sa buong mga henerasyon sa kanyang mga salita.

At napakarami pang iba.

Mga siyentipiko.

Mga alagad ng sining.

Mga manager.

Mga negosyante.

Mga propesyonal.

Mga taong nagtagumpay lamang matapos lisanin ang Calabria.

Dahil iyan ang isa sa pinakakakatwang katangian ng lupaing ito.

Kung magtagumpay ka, kadalasan ay dahil may isang tao sa labas ng Calabria na unang kumilala sa iyong halaga.

Kung itinuturing kang mahalaga sa loob lamang ng Calabria, kadalasang maikli ang pagdiriwang.

Nakaugalian ng realidad ang makialam.

Nang napakabilis.

Ahahahah.

Marahil ito ang pinakamalaking kabalintunaan ng Calabria.

Isang lupaing mayaman sa talento, ngunit maingat sa pagkilala rito.

Isang lupaing may kakayahang lumikha ng kahusayan, ngunit madalas ay ayaw itong patunayan sa sarili.

Isang lupaing nagluluwas ng pinakamahuhusay nitong tao at saka inaangkat pabalik sa sariling bayan ang kanilang reputasyon.

At gayunman, sa kabila ng lahat, nananatiling nakakapit dito ang mga tao.

Umaalis sila.

Pumupuna sila.

Nagrereklamo sila.

Sumusumpa silang hindi na kailanman babalik.

At pagkatapos ay ginugugol nila ang natitira nilang buhay sa pag-uusap tungkol sa Calabria.

Sa puntong iyon ay mapaghihinalaan ng isang tao na ang Calabria ay hindi isang lugar.

Isa itong kalagayan.

Isang permanenteng kalagayan ng isip.