ANG MULTO NG BOSTON

Kapag nagsasalita ka tungkol sa huling dalawang taon ng iyong buhay, hindi mo lamang binabalikan ang isang simula at isang wakas. Inilalarawan mo ang isang punto ng pagkabasag na wala nang balikan, tanging tadhana na lamang, tulad ng sa akin.

Halos naging isang mantra na iyon. Tuwing may nagtataka kung sino ka, kusang dumarating ang sagot, pamilyar sa marami ngunit tunay na nauunawaan ng iilan lamang.

Ang maging walang iba kundi isang taong walang umaasang umiiral, at gayunman ay naroon ka. At iisa ang ating pangalan.

Ang unang tunay na saksi sa pag-iral na iyon ay ang anak kong si Giorgia, dalawampu’t tatlong taong gulang, na namumuhay nang may bahagyang paralisis sa kanyang mga binti, isang handog mula pa sa pagsilang dahil sa naantalang panganganak at, marahil, sa kakulangan ng pag-iingat.

Ang kanyang galit ang naging hamon ko, ang parehong galit na minsan kong iniwan sa puntod ng aking ina at muling natagpuan sa kanya. Hindi siya kailanman nagpalampas ng pagkakataong hamunin ako, harapin ako, sabihin sa akin ang lahat ng ugali kong ikinaiinis niya. Pinalaki siya ng kanyang ina, isang simple at edukadang babae, na may dagdag pang komplikasyon na isa siyang nagtapos sa unibersidad na ganap na nakapaloob sa tinatanggap na balangkas ng lipunan.

Iyon ang kanilang normalidad. Iyon mismo ang lagi kong isinantabi at inalis sa sarili kong buhay.

Walang saysay na makipagtalo sa dalawang babae ng aking pamilya. Hindi ako kailanman mananalo. Hindi dahil tama sila, kundi dahil sa pagkatao. Lagi kong minahal ang pagkatalo. Hindi nila iyon kailanman nalaman.

Isang nakasusulasok na gabi ng Agosto iyon. Hindi ako naghapunan, isa pang paraan ng pagpapatunay sa sarili ko na napagtagumpayan ko na kapwa ang pagniniig at ang pagkain, nang gisingin ako ng isang matinis na ingay.

Akala ko ang aso iyon, ang aking Amerikanong Labrador, ang tanging lohikal na pinagmumulan ng ganoong tunog. Ngunit nagkamali ako.

Pagdating ko sa silid-kainan, nakita ko siyang nakaupo sa pulang silyon na may kalahating ngiti.

Kilala ko siya.

Siya ang Multo ng Boston.

Binati niya ako mula sa kabilang dulo ng silid na parang isang matagal nang kaibigan at agad na nagreklamo na kinailangan pa niyang maglakbay papunta sa Saudi Calabria. Apatnapu’t limang digri Celsius ay sobra na kahit para sa kanya, at ang mapilitang iwan ang malalamig na baybayin ng Maine ay hindi nakapagpaganda ng kanyang timpla.

Ipinaalala niya sa akin ang tatlong kuwentong inilathala ko sa seksiyong pantasya ng Gillettenarrative. Napatawa raw ng “Ang Manghuhula ng Palad” ang marami sa kanyang mga kasamahan, at nagtataka ang ilan sa kanila kung kailan nangyari ang lahat ng iyon.

Wala akong balak sumulat ng karugtong, kaya matapos ko siyang panatagin, tinanong ko kung ano ang nagdala sa kanya sa aking bahay.

“Ibang dahilan ang ipinunta ko,” sagot niya.

Ang katangian ng pagkikita ay hindi espirituwal, mahiwaga, esoteriko, pang-editoryal, pampanitikan, o pampinansiyal. Wala siyang kasunduan sa sinuman sa P&G. Gusto lamang niyang ikuwento sa akin ang sarili kong kasaysayan, ipaliwanag kung sino ako, at ibunyag ang bahagi ko na hindi ko kilala.

Nilinaw ko na kung ang usapan ay mapupunta sa antropolohiya, henealohiya, o hinekolohiya, hindi ako magbabayad ng kahit isang sentimo. Hindi ako magsu-subscribe sa anuman. Hindi ko kailangang malaman kung kabilang ako sa isang maharlikang kasta o sa ilang sinaunang angkan.

Ang maging kung ano na ako ay tila sapat na.

“Taga-Georgia ang iyong ninuno,” sabi niya. “Isang bayang matagal nang namumuhay sa tensiyon sa mga Ruso. Seryoso at tumpak na mga tao. Hindi mahilig sa digmaan. Mga mangingibig lamang ng buhay.”

“TULOY KA,” sagot ko. “Ngayon ay nagiging kawili-wili na ang kuwento.”

“Talagang isa kang kahanga-hangang anak ng puta, Bladefrega,” sabi ng multo. “Totoo ang bahagi ng isinulat mo tungkol sa iyong pinagmulan. Ang parehong likas na pakiramdam na laging gumagabay sa iyo. Ngunit sasabihin ko na sa iyo ngayon ang hindi mo kailanman naisulat dahil hindi mo ito alam.”

Itinuro niya ang isa pang pulang silyon.

“Umupo ka. Walang manghuhula rito. Tayong dalawa lamang. Tingnan natin nang maigi ang isa’t isa at magkaunawaan nang kaunti pa.”