GILLETTE பிராண்ட் கதையாடல்

நூல் விவரம்

Ferdinando Frega — Nando the Scribe — ஐந்தாவது பிளேடு

நடத்தை விதிமுறையின் கதையாடல் முன்னோடி. ஒரே ஓர் எண்ணத்தைச் சுற்றி அவர் ஒரு டாலர் பதிப்புச் சூழலமைப்பைக் கட்டியெழுப்பினார்: நிதித்துறைக்கு இருப்பது பணப் பிரச்சினை அல்ல. அதற்கு இருப்பது நடத்தைப் பிரச்சினை.

ONEDOLLAR-STORIES சூழலமைப்புக்குள் பதிப்பிக்கப்பட்டுத் தொகுக்கப்பட்டது. டிஜிட்டல் கட்டமைப்பு: NAPLES-POST · NOASPECTTIME · ONEDOLLAR-STORIES. முதல் வெளியீடு 2026. டிஜிட்டல் வாசிப்புக்கு ஏற்ற, தெளிவான நவீன அச்சுக்கலை வடிவமைப்பில் அமைக்கப்பட்டது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் வெளியிடப்பட்டது.

பதிப்புரிமை அறிவிப்பு

© 2026 Ferdinando Frega. அனைத்து உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்பட்டவை. ஆசிரியரின் முன் எழுத்துமூல அனுமதியின்றி, இந்த வெளியீட்டின் எந்தப் பகுதியையும் ஒளிநகல், ஒலிப்பதிவு அல்லது பிற மின்னணு அல்லது இயந்திர முறைகள் உட்பட எந்த வடிவிலும் எந்த வழியிலும் மறுஉருவாக்கம் செய்யவோ, விநியோகிக்கவோ, அனுப்பவோ கூடாது; விமர்சன மதிப்புரைகளில் இடம்பெறும் சுருக்கமான மேற்கோள்களும், பதிப்புரிமைச் சட்டம் அனுமதிக்கும் வேறு சில வணிகமல்லாத பயன்பாடுகளும் மட்டுமே இதற்கு விதிவிலக்கு. இந்தப் படைப்பை அனுமதியின்றிப் பயன்படுத்துவதும், மறுஉருவாக்கம் செய்வதும், விநியோகிப்பதும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன.

அறிக்கை

பிராண்ட் கதையாடல் Gillette-இன் கதையைச் சொல்வதில்லை. Gillette மனிதர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்ற கதையைச் சொல்கிறது. இதுதான் வேறுபாடு. விளம்பரத்துக்கும் அடையாளத்துக்கும் இடையே, சந்தைப்படுத்தலுக்கும் உண்மைக்கும் இடையே உள்ள பிளவுக்கோடு இதுதான். ஒரு பிராண்ட் என்பது ஒரு பொருள். அந்த பிராண்டால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு மனிதர் ஓர் அமைப்பு. Gillette பிளேடுகளைக் கட்டியது. மனிதர்கள் அவற்றைக் கொண்டு வாழ்க்கைகளைக் கட்டினார்கள். அந்த வாழ்க்கைகள் — ஒழுக்கம், உள்ளுணர்வு, துல்லியம், தோல்விகள், வெற்றிகள், நேரக்கணிப்பு, வடுக்கள் — அவையே உண்மையான கதையாடல். இந்தத் தொகுதி Gillette-ஐ விளக்குவதில்லை. அதன் சுவர்களுக்குள் வார்க்கப்பட்டு, அவற்றுக்கு வெகு அப்பால் சுமந்துசெல்லப்பட்ட மனிதக் கட்டமைப்பை அது வெளிப்படுத்துகிறது. இங்குள்ள ஒவ்வொரு கதையும் நிறுவனத்தைப் பற்றியது அல்ல. நிறுவனம் உருவாக்கிய மனிதரைப் பற்றியது — அவர் சிந்திக்கும் விதம், அவர் இயங்கும் விதம், அவர் உலகை வாசிக்கும் விதம், தான் ஆனதைத் தவிர வேறெதுவாகவும் இருக்க அவர் மறுக்கும் விதம். Gillette சட்டகம். மனிதர்கள் உள்ளடக்கம். நானும் அவர்களில் ஒருவன். இதுதான் கதையாடல். பிராண்ட் அல்ல. பிராண்டின் விளைவு.

Nando

தொடக்கம்

இது ஒரு முத்தொகுதியின் இரண்டாம் நூல் அல்ல. இது ஒரு பிராண்ட் கதையாடல் அமைப்பின் இரண்டாம் அடுக்கு. Gillette ஒரு நூற்றாண்டு காலம் பொருளைக் கட்டியெழுப்பியது. அவர்களிடம் ஒருபோதும் இல்லாத பகுதியை நான் கட்டியெழுப்புகிறேன்: கதையாடல் கட்டமைப்பு — எந்த நிறுவனமும் தன் சுவர்களுக்குள்ளிருந்து உருவாக்க முடியாத ஒன்று. முதல் தொகுதி நுழைவாயில்: ஓர் ஆசிரியர் அனுமதியின்றி ஒரு பிராண்டின் வரலாற்றுக்குள் அடியெடுத்து வைக்க முடியும் என்பதற்கான சான்று. இரண்டாம் தொகுதி உறுதிப்படுத்தல்: பிராண்ட் ஒரு தொழில்துறைப் பொருளாக இருப்பதை நிறுத்தி ஒரு கதையாடல் உருவாக மாறும் தருணம் — நினைவு, ஒழுக்கம், வடிவியல், அடையாளம் ஆகியவற்றின் அமைப்பு. நான் Gillette-இன் கதையைச் சொல்லவில்லை. Gillette எனக்குள் எப்படி இருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறேன்: முறைமையாக, உள்ளுணர்வாக, கட்டமைப்பாக, உலகை வாசிக்கும் ஒரு வழியாக. பிராண்டுகளுக்குத் தேவை என்று அவற்றுக்கு இன்னும் தெரியாத ஒன்றை இந்தத் தொகுதி பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது: அவற்றைத் தன்னுள் அடக்கி, அவற்றுக்கு முன்னால் நின்று, அவற்றைக் கடந்தும் வாழும் ஒரு கதையாடல். ஒரு நூல் அல்ல. ஒரு நிலைப்படுத்தல். ஏக்கம் அல்ல. ஒரு வரைவுத்திட்டம். ஒரு நினைவுகூரல் அல்ல. ஒரு காப்புரிமை. இது இரண்டாம் தொகுதி. பிராண்ட் கதையாடல் தொடர்கிறது.

Nando

அமைப்பு

இந்த உலகில் ஒருபோதும் சரியாத ஒரு சந்தை எப்போதுமே இருந்து வந்திருக்கிறது. நிதி நெருக்கடி இல்லை, மந்தநிலை இல்லை, நுகர்வில் வீழ்ச்சி இல்லை. மனித உயிர்களின் இயற்கையான சுழற்சி மட்டுமே. அது ஒரு கள்ளச்சந்தை, ஆம் — ஆனால் எண்ணெய் அல்ல. அதற்காக ஏற்கெனவே போதுமான அளவு சண்டையிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நான் சொல்வது பில்லிசூனியம் பற்றி. மந்திரவாதிகள், சூனியக்காரிகள், தங்களுக்குக் கிடைக்கும் எந்த வழியிலும் ஆட்களைச் சேர்க்கும் அனைவரும் — விதி தன் வேலையைச் செய்ய விடுவதற்குப் பதிலாக, ஆன்மிகத் தந்திரங்கள் மூலம் வேறொருவரின் வாழ்க்கையை மாற்ற விரும்பும் மனிதர்கள். விவிலியத்தின் ஒரு பகுதியில், இயேசுவே கூட ஒரு தீய மந்திரத்தின் இலக்காக இருந்தார் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். அதன் பிறகு என்ன நடந்தது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். இவை அனைத்தும் ஆப்பிரிக்காவில் தொடங்குகின்றன, பிறகு இந்தியாவின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியிலுள்ள ஜிப்ஸி இனத்து நாடோடி மக்களிடம் பரவுகின்றன. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அது வளர்ந்து விரிந்திருக்கிறது; வாழ்க்கைகளையும் விதிகளையும் மாற்ற முடியும் என்று நம்புபவர்கள் அதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், நிலைத்து நிற்கும் ஒரே அதிகாரமான கடவுளை சாத்தானும் பெயல்செபூலும் இன்னும் எதிர்க்க முடியும் என்று உறுதியாக நம்புகிறார்கள். ஆனால் யாரும் விதிகளை மாற்றுவதில்லை. ஏனென்றால் உண்மையான கதையைக் கட்டுவது விதிகளே. நீங்கள் ஒரு கனவை, ஒரு கற்பனையை, கட்டுப்பாடற்ற ஒரு முன்னுணர்வை, தன்னிச்சையான ஓர் அடையாளத்தை — வடிவங்களுக்கும், வகைகளுக்கும், தர்க்கத்துக்கும் பொருந்தாத ஒன்றை — நழுவவிட்டால், நடப்பது இதுதான்: 1. நீங்கள் இனி நம்பத்தகுந்தவர் அல்ல. 2. உங்களுக்கு நோயாளி என்ற முத்திரை குத்தப்பட்டு, பரிசோதனைக்கு அனுப்பப்படுகிறீர்கள். 3. மனநல மருத்துவர் உங்களை மாத்திரைகளால் நிரப்புகிறார்: இரண்டு மடங்கு சம்பாதிப்பவர் அவர் ஒருவர்தான். 4. உங்கள் இயல்பான பாதைக்கு வெளியே, நீங்கள் தனிமையில் முடிகிறீர்கள். 5. உங்களுக்கு மிக நெருக்கமானவர்களே முக்கியத் தடைகளாக மாறுகிறார்கள். 6. இனி நீங்கள் பேச அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. ஓர் அமைப்பு பிறக்கும்போது நடப்பது இதுதான். பதினெட்டு ஆண்டுகள் நான் சவர அமைப்புகளை விற்றேன்; அம்சங்கள், செயல்பாடு, நுட்பம், புதுமை, நன்மைகள், அதன் பிறகு பிராண்ட் — அது தோற்காது என்று உத்தரவாதம் தந்த முத்திரை — ஒவ்வொன்றையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விளக்கினேன். இன்று எனக்கு நடந்துகொண்டிருப்பதைப் போலவே, கொஞ்சம். ஆனால் இதற்கு மேல் என்னால் சொல்ல முடியாது, இல்லையென்றால் மேலே உள்ள ஆறு புள்ளிகளுக்குள் நேராக விழுந்துவிடுவேன். வாசகர்களே, உங்களிடம் நான் கேட்பது இது ஒன்றுதான்: இந்தக் கதையையும் இந்தத் தேதியையும் உங்கள் மனதில் பதித்துக்கொள்ளுங்கள். அது எப்படி முடிந்தது என்று ஒருநாள் உங்களுக்குச் சொல்வேன்.

Nando

விற்பனையாளர்

1985-இல் The Gillette Company-க்குள் இந்த வேலையை நான் தொடங்கியபோது, கையேடுகள் பாசாங்கு செய்த விதத்திலேயே உலகம் இயங்கியது. பிறகு ஜூன் 1996 வந்தது; ஐந்து நாள் பயிற்சி வகுப்புக்கு என்னை அனுப்பினார்கள். பேச்சாளர் Mario Silvano — முன்னாள் மேலாளர், முன்னாள் CEO, முன்னாள் பேராசிரியர், முன்னாள் ஆலோசகர், முன்னாள் எல்லாமும். சாரத்தைவிடப் பட்டங்கள் அதிகம் கொண்ட மனிதர். வகுப்பின் பெயர் “வணிகப் பேச்சுவார்த்தையாளர்”. ஐந்து நாள் நாடகம்: பாதி தொழில்முறையாளர், பாதி நடிகர், பாதி ஏமாற்றுக்காரர். ஒரு கடைசி வரியுடன் அவர் நிகழ்ச்சியை முடித்தார்: “இந்த உலகில் விற்க முடியாத எதுவும் இல்லை.” அந்த வாக்கியத்தை இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் சுமந்தேன். அதை நம்பினேன். அதைக் காத்தேன். அதைப் பயன்படுத்தினேன். 2021 வரை, நான் இந்த விளையாட்டை — எழுத்தை — தொடங்கி, இறுதியாக உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் வரை: நான் வாங்கியதிலேயே மிகப் பெரிய குப்பைப் பேச்சு அதுதான். அவர் நம்ப வைப்பவராக இருந்தார், ஆம். நம்பத்தகுந்தவராக, இல்லை. அவருக்குத் தேவைப்பட்டது ஒரே ஒரு திருத்தம்: “ஒன்று” என்பதற்குப் பதிலாக “பொருள்” என்று வைத்திருக்கலாம். அப்போது அந்த வாக்கியம் வேலை செய்திருக்கும். ஏனென்றால் ஒரு பொருளை விற்க முடியும். ஓர் ஒன்று என்பது வேறு கதை. விற்பனையாளர் என்பவன் எப்போதுமே உங்களுக்கு ஏதோ கொடுப்பதுபோலத் தோன்றுபவன்; அதே புன்னகையுடன் வேறொன்றை எடுத்துக்கொண்டு போகிறவன். வரலாற்றின் முதல் உண்மையான விற்பனையாளர் — நான் மதிக்கும் ஒரே ஒருவர் — இயேசு. அவர் வார்த்தையை விற்றார். இதுவரை உருவாக்கப்பட்ட முதல் சந்தைப்படுத்தல் துறையைக் கொண்டு அவர் அதைச் செய்தார்: கலிலேயாவின் பன்னிரண்டு மீனவர்கள். அவர்களில் யாரும் MIT-யிலிருந்து வந்தவர்கள் அல்ல. ஆனால் ஒழுக்கமானவர்கள். முழுமையானவர்கள் அல்ல — போதுமான அளவு மட்டும். மற்றவர்கள்? அவர்கள் தங்கள் விற்பனை வகுப்புகளை நடத்திக்கொண்டு பணம் வசூலிக்கட்டும். மனிதர்கள் வளைந்துகொடுப்பவர்கள். வடிவமைக்கப்படுவதற்குப் பணம் கொடுக்க எப்போதும் யாராவது இருப்பார்கள்.

Nando

முடி

முடி என்பது மக்கள் புரிந்துகொண்டதாகப் பாசாங்கு செய்யும் ஒரு விவரம். அதைச் சுகாதாரம், அழகியல், அடையாளம், பண்பாடு, சடங்கு என்று அழைக்கிறார்கள். ஆனால் முடி இவற்றில் எதுவும் அல்ல. அது ஓர் எல்லை: நீங்கள் காட்டுவதற்கும் மறைப்பதற்கும் இடையிலான எல்லை. சிலர் நாவிதர்களை நம்புகிறார்கள், சிலர் அழகுக்கலைஞர்களை நம்புகிறார்கள், சிலர் சுதந்திரத்தையும் முழுமையையும் வாக்களிக்கும் நவீன இயந்திரங்களை நம்புகிறார்கள். ஆனால் முடி அங்கேயே, பிடிவாதமாக, ஓர் உயிரியல் நினைவூட்டலாக இருக்கிறது: நீங்கள் ஒரு குடிமகன் ஆவதற்கு வெகு முன்பே ஒரு விலங்காக இருந்தீர்கள். அது எதிரியும் அல்ல. அது சங்கடமான ஒரு நண்பன், தோற்றத்தின் சாட்சி. அது உடல் முழுவதும் பரவுகிறது, உங்கள் மரபணு வரைபடம் ஒதுக்கிய நிறத்தைத் தாங்குகிறது, அழிக்க முடியாத ஒரு கதையைத் தன்னுள் வைத்திருக்கிறது. வழுக்கை உள்ளவர்களும் அது இல்லாதவர்கள் அல்ல — யாராலும் அளக்க முடியாத ஒரு காலத்துக்கு அதை இழந்திருக்கிறார்கள், அவ்வளவுதான். முடியைப் புரிந்துகொள்ள, நீங்கள் தொடக்கத்துக்குத் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும் — ஆதி மனிதனிடம், உங்கள் கதையாடல்கள் அனைத்தும் திரும்பி வரும் இடத்துக்கு. நான் அதை வரலாற்றுக்கு முந்தைய நுவாராகப் பார்க்கிறேன். புற்சுவருக்குப் பின்னால் இரண்டு உருவங்கள், பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன. மூன்றாவது ஒருவர் வருகிறார்; யார் ஆண், யார் பெண் என்று அவருக்குப் பிரித்தறிய முடியவில்லை. முகம் போதாது. முகம் பொய் சொல்கிறது. ஆகவே பெண் தன் அடையாளத்தை மறுபடி எழுத முடிவெடுக்கிறாள். அவள் ஆற்றுக்கு நடந்து செல்கிறாள், நீரில் தன்னைப் பார்க்கிறாள், ஒரு தாடியைக் காண்கிறாள். அது அவளுக்குச் சொந்தமானது அல்ல. அது அவளை வரையறுக்கவில்லை. அது அவளை வேறுபடுத்தவில்லை. அவள் ஒரு கூர்மையான கல்லைக் கண்டெடுத்து, ஒவ்வொரு துண்டாக முடியை அகற்றத் தொடங்குகிறாள். மீண்டும் வளர்வது மெதுவானது என்று கண்டுபிடிக்கிறாள் — ஒரு சிறிய அனுகூலம்: சடங்கு தினசரித் தியாகத்தைக் கோருவதில்லை. அதைவிட வலிமையான ஒன்றையும் கண்டுபிடிக்கிறாள்: ஆண் அவளை வேறு விதமாகப் பார்க்கிறான். வேறுபாடு ஈர்ப்பாக மாறுகிறது. வேறுபாடு மொழியாக மாறுகிறது. அந்தத் தருணத்திலிருந்து, முடியின் பண்பாடு தொடங்குகிறது: முதலில் குறியீட்டு ரீதியாக, பிறகு சமூக ரீதியாக, பிறகு சுகாதார ரீதியாக, பிறகு அறிவியல் ரீதியாக, பிறகு கருத்தியல் ரீதியாக. நவீன உச்சநிலைகள் வரும் வரை — முடி பாதுகாக்கிறது, அது இருக்க வேண்டும் என்பவர்கள்; ஏற்றுக்கொள்ளப்பட அது மறைய வேண்டும் என்பவர்கள்; விரும்பப்பட அதைச் செதுக்குபவர்கள். ஆனால் உண்மை எளிமையானது: முடி பிறக்கிறது, வளர்கிறது, வளைகிறது… வளைவில் இறக்கிறது. வேர் உயிரோடு இருக்கிறது, பிடிவாதமாக, மன உறுதியாலும் அகற்ற முடியாத சில எண்ணங்களைப் போல. கடைசியாக ஒரு விதி உண்டு — ஒரு கதைசொல்லிக்கு மட்டுமே தெரிந்த விதி: ஒரு முடியை ஒருபோதும் கம்பமாக ஆக்காதீர்கள். வேறுபாடு ஒரே ஓர் உயிரெழுத்துதான். ஆனால் அது எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது.

Nando

நேரடித் தேர்வு — அணுகல்

ஆங்கிலப் பதிப்பு

நீங்கள் படிக்கப்போவது ஒரு நூல் அல்ல, ஒரு தொகுப்பு அல்ல, ஒரு பதிப்புத் திட்டம் அல்ல. அது ஒரு வெளிப்படுத்தல் செயல். ஒரு நேரடித் தேர்வு. என்னுடையது. 61 வயதில் நான் எளிமையான ஒன்றைப் புரிந்துகொண்டேன்: மக்களுக்கு என்னுடைய ஒரு பதிப்பு வேண்டாம். நான் என்னவாக இருக்கிறேனோ அது அனைத்தும் அவர்களுக்கு வேண்டும் — வகை இல்லாமல், பாத்திரம் இல்லாமல், முத்திரை இல்லாமல். ஆகவே அதைச் செய்வோம். மற்ற அனைத்தையும் நீக்கியபின் எஞ்சுவதை மேசையில் வைப்போம் — குரல், நினைவு, காயம், தெளிவு, சிரிப்பு, களைப்பு, உண்மை. இந்தப் பத்துக் கதைகள் யாரையும் நம்ப வைப்பதற்காக அல்ல. அவை காட்டுவதற்காக இருக்கின்றன. எனக்கு. உங்களுக்கு. இங்கே இல்லாதவர்களுக்கு. ஒருபோதும் உண்மையாகப் பார்க்காதவர்களுக்கு. இது அறிமுகம். மற்றவை மேடையில் இருக்கின்றன. ஆங்கிலம். ஜப்பானியம். இந்தி. இருப்பதற்கான மூன்று வழிகள். வெளிப்படுத்துவதற்கான மூன்று வழிகள். ஒரு தேர்வுக்குள் நிற்பதற்கான மூன்று வழிகள். வாசிப்பை ரசியுங்கள்.

Nando

முன்குறிப்பு

நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களாலும்தான் நாம் இப்படி இருக்கிறோம். நாம் ஒப்புக்கொள்ளாதபோதும், அவர்களுக்கு நாம் எல்லாவற்றுக்கும் கடன்பட்டிருக்கிறோம். மனிதர்கள் இயல்பிலேயே நன்றியற்றவர்கள்: எடுத்துக்கொள்கிறார்கள், மறந்துவிடுகிறார்கள், பழகிவிடுகிறார்கள். இந்த நன்றியின்மை ஆயிரம் வடிவங்களில், கிட்டத்தட்ட எப்போதும் சத்தமின்றி வெளிப்படுகிறது. இந்தச் செங்குத்தான சிந்தனை நான் என்னவாக ஆகிக்கொண்டிருக்கிறேனோ அதிலிருந்து வருகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் நான் அதை உணர்கிறேன்: சிலர் அதை வரம் என்கிறார்கள், சிலர் ஒருபோதும் அணையாத மூளை என்கிறார்கள், சிலர் நோய் என்கிறார்கள். மற்றவர்கள் அதை எதுவும் சொல்லி அழைப்பதில்லை, ஏனென்றால் அவர்கள் அதை உணர்வதில்லை. “உங்கள் வேலை என்ன?” என்று கேட்கும்போது, சிறுவயதில், கவலையற்ற அந்த ஆண்டுகளில், நாம் கனவு கண்டதைச் சொல்லியே பதில் சொல்ல வேண்டும். யாரும் சிரித்திருக்க மாட்டார்கள். ஒரு தூய புன்னகையைத் தந்திருப்பார்கள் — இன்னும் சாத்தியங்களை நம்பும் குழந்தைகளுக்குத் தரும் அந்தப் புன்னகை. பிறகு ஒருநாள் காலையில் நான் விழித்தெழுந்து, பணத்தை நிர்வகிக்க எனக்குத் தெரியும் என்று கண்டுபிடிக்கிறேன். ஆனால் எப்போதும் ஒரு சிறு இடைவெளி இருக்கிறது. என்னிடம் பணம் இல்லை. நான் ஒத்திப்போட வேண்டியிருக்கிறது. என் தேர்வு இப்போது தொடங்குகிறது. இந்தப் பத்துக் கதைகளுடன். அவற்றைப் படிப்பவர்களுக்கு, மீண்டும் படிப்பவர்களுக்கு, அல்லது புறக்கணிப்பவர்களுக்கு. அது முக்கியமல்ல. அவை இங்கேயே இருக்கும். என்றென்றும், குறைந்தபட்சம் அவையாவது.

Nando

அலுவல் நேரத்துக்குப் பிந்தைய கூட்டம்

நான் எதிர்பார்த்ததைவிட இறப்பது வேகமாக இருந்தது. ஒளிரும் சுரங்கப்பாதை இல்லை. என்னை நோக்கி ஓடிவரும் உறவினர்கள் இல்லை. உணர்ச்சிமிகு பின்னணி இசை இல்லை. மௌனம் மட்டுமே. மிக நேர்த்தியான ஒரு மௌனம். கிட்டத்தட்ட கார்ப்பரேட் பாணியில். இறுதியாக ஓய்வெடுக்கலாம் என்று நினைத்தேன். நாற்பது ஆண்டுகள் பயனற்ற கூட்டங்கள், சர்வதேசத் தொலைபேசிக் கூட்டங்கள், எதையும் சொல்லாமல் இரண்டு மணி நேரம் பேசும் இயக்குநர்கள், PowerPoint ஒரு மதம் என்று உறுதியாக நம்பும் மேலாளர்கள்… அதன் பிறகு எல்லாம் முடிந்தது என்று நினைத்தேன். பெரும் தவறு. இறந்து சுமார் இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, எனக்கு ஓர் அறிவிப்பு வந்தது. தேவதூதர் இல்லை. பிசாசு இல்லை. கச்சிதமாக உடையணிந்த ஒரு பெண் என்னிடம் ஒரு கறுப்புக் கோப்பைக் கொடுத்தாள். “திரு. Frega, 11 மணிக்கு நித்தியக் கூட்ட அறையில் உங்களை எதிர்பார்க்கிறார்கள்.” “எதற்காக?” “மதிப்பீட்டுக்காக.” “எதன் மதிப்பீடு?” “உங்கள் வாழ்க்கையின்.” “ஒரு அழைப்பில் செய்யலாமா?” “இல்லை.” நான் அறைக்குள் நுழைந்தேன். அபத்தமாக நீண்ட ஒரு மேசை. எங்கும் ஆட்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். அனைவரும் இறந்தவர்கள். ஆனால் மனப்பான்மையில் மிகவும் உயிரோடு. மிக மோசமான வகையை உடனே அடையாளம் கண்டேன்: முன்னாள் மேலாளர்கள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இறந்துவிட்டார்கள், ஆனால் இன்னும் கட்டளையிடுவதை நிறுத்த முடியவில்லை. ஒருவர் வரைபடங்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார். இன்னொருவர் ஒரு விளக்கக்காட்சியைத் தயாரித்திருந்தார். இன்னொருவர் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்: “முக்கியமான விஷயத்துக்குத் திரும்புவோம்.” முக்கியமான விஷயம் ஒருபோதும் வரவில்லை. பிறகு வரலாற்று நாயகர்களைப் பார்த்தேன். நெப்போலியன், பதற்றத்துடன். ஜூலியஸ் சீசர், சலிப்புடன். ஒரு பாரோ, தூங்கிக்கொண்டு. யாருக்கும் நினைவில்லாத ஏதோ ஒன்றைப் பற்றி வாதிடும் இரண்டு திருத்தந்தையர். 2087-இல் இறந்த, இன்னும் அர்த்தமற்ற ஆங்கிலச் சொற்களைப் பயன்படுத்தும் ஒரு McKinsey ஆலோசகர்: “Alignment.” “Performance.” “Scalability.” இறந்த பிறகும், தாங்க முடியாதவர். என்னை உட்கார வைத்தார்கள். ஒரு முதியவர் கோப்பைத் திறந்தார். “திரு. Frega.” “இருக்கிறேன்.” “உங்கள் வாழ்க்கையை நாங்கள் பகுப்பாய்வு செய்தோம்.” “என் அனுதாபங்கள்.” யாரும் சிரிக்கவில்லை. இறந்தவர்கள். பயங்கரமான நகைச்சுவை உணர்வு. அவர்கள் தொடங்கினார்கள்: “ஏன் இவ்வளவு எழுதினீர்கள்?” “ஏன் எழுதக்கூடாது?” “ஏன் ஆயிரக்கணக்கான இலவச உள்ளடக்கங்களை உருவாக்கினீர்கள்?” “யாருக்குப் புரிகிறது என்று பார்க்க.” “ஏன் மற்ற எல்லோரையும் போல விற்கவில்லை?” “ஏனென்றால் மற்ற எல்லோரும் மனச்சோர்வடைந்தவர்களாகத் தெரிந்தார்கள்.” மௌனம். அவர்கள் குறிப்பெடுத்தார்கள். பிறகு உண்மையான கேள்வி வந்தது. “உங்களுக்கு மரணத்தைக் கண்டு பயமா?” “இல்லை.” “ஏன்?” “ஏனென்றால் நீங்கள் உயிரோடிருப்பவர்களைவிட மோசமாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்.” முதல் முறையாக, யாரோ புன்னகைத்தார். தலைவர் கோப்பை மூடினார். “நாங்கள் முடிவெடுத்துவிட்டோம்.” “விண்ணகமா?” “இல்லை.” “நரகமா?” “இல்லை.” “அப்படியென்றால் என்ன?” அவர் என்னை உற்றுப் பார்த்தார். “மிகக் கடினமான துறைக்கு உங்களை நியமிக்கிறோம்.” “எந்தத் துறை?” அவர் என்னிடம் ஓர் அடையாள அட்டையைக் கொடுத்தார். நான் அதை மெதுவாகப் படித்தேன்:

புதிய பெருங்கோடீஸ்வரர்களுடனான சந்திப்புகள்

மரணம் என்பது மோசமாகச் செயல்படுத்தப்பட்ட ஒரு பதவி உயர்வு மட்டுமே என்று உடனே புரிந்துகொண்டேன். அதில் மிக மோசமான பகுதி: என்னைச் சந்திக்க விரும்பிய முதல் நபர் ஏற்கெனவே வாசலுக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்தார். Elon Musk. அவர் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தார். நான் புன்னகைக்கவில்லை.

Nando

காலம்: ஒரு நூல்

மிகையாக மதிக்கப்படுவதாக நீங்கள் நினைக்கும் ஒரு செவ்வியல் நூல் எது?

நான் ஒருபோதும் உண்மையில் ஒரு வாசகனாக இருந்ததில்லை. பண்பாடு என் வாழ்க்கையின் போக்கில் தானாகவே என்னிடம் வந்தது; அதன் விளைவுகளை நாளுக்கு நாள் சுவைத்தேன். என் முதல் வாசிப்புகள் சித்திரக்கதைகள் — TEX WILLER, என் கனவு நாயகன் — பிறகு அவ்வப்போது DIABOLIK, இறுதியில் ஆபாசச் சித்திரக்கதையான JACULA. என்னை மிகவும் தாக்கியதும் மிகவும் கவர்ந்ததுமான கதைகள், தற்செயலாக நான் கண்டெடுத்தவையே; விதி கேலி செய்வதுபோல: இதை Frega-வுக்குக் கொடுப்போம், அவன் மேம்படுவான். இணையத்தை நோக்கிய என் அணுகுமுறை தேவையால் அல்ல, விருப்பத்தால் தொடங்கியது; அது உடனே வாசிப்பின் தேவையாக மாறியது என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது — ஆனால் நூல்களை அல்ல. நான் ஒருபோதும் குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட மனிதனாக இருந்ததில்லை. பெரிய செய்திகளை, சத்தமானவற்றை, பரபரப்பானவற்றை நான் தேடவில்லை. பொருத்தமற்றவையாகத் தோன்றும் விவரங்களே — பெரும்பாலும் உண்மையான உண்மைகளை மறைக்கின்றன. திருமணத்துக்கு முன் எனக்குப் பரிசாகக் கிடைத்த விவிலியமே என் தொடுவானங்களைத் திறந்து, என் பார்வையை மேம்படுத்தியது; அது கிடைமட்டத்திலிருந்து செங்குத்தாக மாறியது — குறைந்தபட்சம் இன்று நான் அப்படித்தான் நம்புகிறேன். அதன் பிறகு 33 வயதில் நான் ஒதுக்கப்பட்ட மறைஞானப் பள்ளி, வடிவியலுக்குள் இருக்கும் கட்டடக்கலை அனைத்தும், காரணமாக அல்ல, விளைவாக எண்கணிதம். இது மட்டுமே எனக்குள் ஓர் இருமுனைத் தர்க்கத்தை முதிரச் செய்தது — மனிதர்களை நோக்கித் தசம முறை, வழிமுறையையும் AI-களையும் நோக்கி இரும முறை — முக்கியமான கேள்விகளைக் கேட்டு, ஏற்றவாறு மாற்றப்பட்டவை அல்லாமல், ஒத்திசைந்த தகுந்த பதில்களைப் பெறுவதற்கான ஒரே வழி. வாசிப்பு என்பது ஒரு கதைக்குள் மட்டுமே வெளிப்படும் பயிற்சி அல்ல. உண்மையான பரிமாணம் என்பது பொருட்களை, சூழ்நிலைகளை வாசிப்பது, ஊகிக்காமல் புரிந்துகொள்வது. இதுதான் என் சிறந்த நூல்.

Nando

GILLETTE ITALIA

(பெரும்பாலானோருக்குத் தெரியாத ஒரு விவரம்)

1950-களில் Gillette இத்தாலிக்குள் நுழைந்தது. அதன் உண்மையான இத்தாலிய முதுகெலும்பைக் கட்ட உதவியவர்கள் யார் என்று மிகச் சிலருக்கே நினைவிருக்கிறது. அதன் வரலாற்றின் மிக முக்கியமான இரண்டு தலைவர்கள் இருவருமே Puglia-வைச் சேர்ந்தவர்கள். Raffaele Di Tullio. அவர் விற்பனையில் தொடங்கினார். பிறகு ஆய்வாளர் ஆனார். ஏரியா மேனேஜர். இத்தாலியின் உதவி விற்பனை இயக்குநர். இறுதியில், பெல்ஜியத்தில் நிர்வாக இயக்குநர். பிறகு Piero Chiummo இருந்தார். அவர் சந்தைப்படுத்தல், விளம்பரம் வழியாக நுழைந்தார். இறுதியில் Gillette Italia-வின் நிர்வாக இயக்குநர் ஆனார்; 1970-களிலிருந்து 2000-கள் வரை ஒரு மையமான நபராக இருந்தார். தென் இத்தாலியைச் சேர்ந்த இரண்டு மனிதர்கள். ஓர் அமெரிக்க நிறுவனத்துக்குள். ஊக்கமூட்டும் உரைகள் ஒரு தொழில்துறையாக மாறுவதற்கு வெகு முன்பே. அவர்கள் தனிப்பட்ட பிராண்டுகளைக் கட்டவில்லை. முடிவுகளைக் கட்டினார்கள். பின்னாளில் அடிமட்டத்திலிருந்து நுழைந்த என் போன்றவர்களுக்கு… குடும்பப் பின்னணியைவிட ஒழுக்கம் வெகுதூரம் கொண்டுசெல்லும் என்பதற்கு அவர்களே சான்று. அந்த ஆண்டுகளில் பட்டங்களாலோ, குடும்பத் தொடர்புகளாலோ, பெண்மைத் தகுதிகளாலோ Gillette-இல் நுழைய முடியாது. ஒரே ஒரு காரணத்துக்காக மட்டுமே நுழைய முடியும்: திறமை. பிறகு அர்ப்பணிப்பு, ஒழுக்கம், அறிவு, ஒழுங்கு, விதிகளுக்கு மரியாதை வந்தன. மற்ற அனைத்தையும் சாலையில் கற்றுக்கொண்டீர்கள். எட்டு ஆண்டுப் பள்ளிப் படிப்புக்கு மேல் எதுவுமின்றி நான் தொடங்கினேன் — சட்டப்படியான குறைந்தபட்சம். என்னிடம் இருந்தது நேரக்கணிப்பு, உள்ளுணர்வு, அடிமட்டத்திலிருந்து தொடங்கும் பணிவு. ஒவ்வொரு மாலையும் உங்கள் அறிக்கைகளை வெளியிடுகிறீர்கள். ஒவ்வொரு காலையும் ஏரியா மேனேஜருக்கு எண்களை அனுப்புகிறீர்கள். வார இறுதியில் சுருக்கத்தை முடித்து, எல்லாவற்றையும் இணைத்து, திங்கள் காலைக்கு முன் உறை விட்டுச்செல்லப்படுவதை உறுதிசெய்தீர்கள். செலவுகள், வசூல்கள், விற்பனை, சந்தைக் குறிப்புகள், விற்பனைப் பகுதி பகுப்பாய்வு, போட்டியாளர்களின் நடத்தை — களத்துக்கான ஒருவகை Gillette PM. பிறகு செயல்பாட்டுப் பகுதி வந்தது. ஓர் ஆர்டரை முடிப்பது போதாது. ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளர் பேரேட்டையும் கையால் புதுப்பித்தீர்கள்: தேதி, அளவு, பொருள் வாரியாக. மென்பொருள் இல்லை. குறுக்குவழிகள் இல்லை. நீங்கள், ஒரு பேனா, உண்மை மட்டுமே. ஒவ்வொரு நாளும் Ferruccio Luraschi-யுடன் — கடன் கட்டுப்பாடு — தொலைபேசியில் முடிவீர்கள். வாடிக்கையாளர் ஒரு சென்ட் குறைந்தாலும் அவர் ஆர்டர்களைத் தடுத்தார். விற்பனைத் துறை அதை வெறுத்தது, ஆனால் மாத இறுதியில் எல்லோரும் ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்தார்கள். மாதத்தை, காலாண்டை, சர்வதேசக் காலாண்டை முடிக்கப் பீப்பாயின் அடியையும் சுரண்டினீர்கள். ஒரு பட்டம் தேவை என்று மக்கள் நினைத்தார்கள். உண்மையில் தேவைப்பட்டது இரும்பு நெஞ்சுரம் — பிளேடுகளாலும் வெட்ட முடியாத சிரமங்களைத் தாங்கிப் பிழைக்க. அப்படித்தான் இருந்தது. ஒரு நீண்ட கல்வியின் சுருக்கம். பெருமை என்னை மேலும் தள்ளியது: கணக்கியல் பட்டயத்தைச் சொந்தமாகப் பெற்றேன். பல்கலைக்கழகத்தைப் பொறுத்தவரை, நான் சென்றேன் — ஆனால் படிப்பதற்காக அல்ல. பெண்களைக் கவர்வதற்காக அங்கே சென்றேன். நான் இருப்பதற்கான உண்மையான காரணம்.

Nando

நீங்கள் எதிர்பாராத ஒருவர்

21 பிப்ரவரி 1993 அன்று, என் வருங்கால மாமனார் மாமியாரிடம் அவர்களுடைய மகளை — Michele-இன் சகோதரியை, என் இப்போதைய, சட்டப்படியான ஒரே மனைவியை — விரைவில் மணக்கப்போவதாகச் சொன்னேன். சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பு, என் “காதல் பொட்டலத்தை” ஒப்படைத்திருந்தேன்: என் இரட்டை மகன்கள். அவள் சிரித்து, எனக்குப் பைத்தியம் என்றாள். என்ன நடக்கிறது என்று Michele-க்கு உடனே புரியவில்லை. Elisabetta-வுக்கு முப்பது வயது. இது மிக விரைவு என்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள். அப்படிப்பட்ட ஒரு முடிவுக்குத் தர்க்கம், திட்டமிடல், ஒரு குடும்பக் கூட்டம் தேவைப்பட்டன. அவர்கள் அந்தக் கச்சிதமான Barilla-Mulino-Bianco குடும்பங்களில் ஒன்றைப் போலத் தோன்றினார்கள் — சக்கரம் என்னால் சுழன்றுகொண்டிருந்தது என்பதைத் தவிர; நான் ஒருபோதும் அனுமதி கேட்கவில்லை. மறுநாள் காலை, இருபத்து நான்கு மணி நேரத்துக்குள், அவர் அந்த அதிர்ச்சியை முழுமையாக உள்வாங்கியிருந்தார். கடுமையான முகத்துடன், கோபமாக என்னை நோக்கி வந்து சொன்னார்: “நீ இங்கே வருகிறாய், என் குடும்பத்தைத் தலைகீழாகப் புரட்டுகிறாய், ஒரு செய்தியாகவோ ஓர் அறிவிப்பாகவோ அல்ல, ஒரு நிகழ்வாக எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறாய் — பிறகு சூப்பர்மார்க்கெட்டில் ரொட்டி வாங்குவதுபோலக் கிளம்பிவிடுகிறாய்.” அதுதான் நான். அவர் சொன்னது தவறல்ல. எனக்கு இருபத்தெட்டு வயது. நான் அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துச் சொன்னேன்: “நீங்கள் உளவியல் படித்திருக்கிறீர்கள் என்று தெரிகிறது. பகுப்பாய்வில் நீங்கள் திறமையானவர். ஆனால் அடிப்படையான மனநல மருத்துவப் பகுதி உங்களிடம் இல்லை — அதைப் படிக்க முடியாது. அதை வாழ மட்டுமே முடியும்.” பிறகு கிளம்பினேன். இரண்டு மாதங்களில், தனியாக, திருமணம் முழுவதையும் ஏற்பாடு செய்தேன். அதே ஆண்டு 23 ஏப்ரல் அன்று, எனக்குத் திருமணம் ஆனது. 17 அக்டோபர் அன்று என் மகன்கள் பிறந்தார்கள், இரட்டை ஆண் குழந்தைகள். நீங்கள் எதிர்பாராத ஒருவர்.

Nando

ஒரு வேலை: என்னுடையது

நேரில் உங்களிடம் சொல்ல விரும்பியிருக்கக்கூடிய அனைத்தையும் இன்று எழுதுகிறேன். நிகழ்வுகளைப் புதுப்பிப்பதுதான் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே இலக்கிய வழி. வேறெதுவும் இல்லை. நீங்கள் தந்த வேலை வாய்ப்பை நான் ஏற்றுக்கொண்டது மே 1985-இல். இருந்தும், நீங்கள் ஒரு முதலாளி அல்ல. நீங்கள் வெறுமனே என் தந்தை. நான் மிகத் தாழ்ந்த இடத்திலிருந்து தொடங்கினேன், நான் துன்பப்படவில்லை. புன்னகைத்தேன். பல்லைக் கடிக்காமல், முன்னோக்கி நகர்ந்துகொண்டே இருந்தேன். தாத்தா ஏற்கெனவே விஷயங்களைத் தெளிவாக்கியிருந்தார். சுரங்கங்களில் நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒருநாள் அவர் சொன்னார்: “வளர்ச்சி ஒருபோதும் சென்டிமீட்டர்களிலோ பணத்திலோ அளக்கப்படுவதில்லை. செயல்களில் மட்டுமே.” அவர் மூன்றாம் வகுப்பு வரை மட்டுமே படித்திருந்தார். ஒருவரையொருவர் பார்க்கும் வாய்ப்பைத் தந்த ஒவ்வொரு சந்திப்பும் நான் இப்போது உங்கள் உறுதிப்படுத்தல்கள் என்று அழைப்பவற்றை உருவாக்கியது: தொழில்முறை, தர்க்கரீதியான, பகுத்தறிவான — கடைசியில் மட்டுமே, உணர்ச்சிபூர்வமான. எங்கள் DNA-வில் ஒருபோதும் எதிரிகள் இருந்ததில்லை. இடம் கொடுக்க மறுத்த மனிதர்கள் மட்டுமே. என் தாய் என்னைத் தாக்கும் எந்த வாய்ப்பையும் ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை. எனக்கு வாழ்நாள் வேலை கையில் கொடுக்கப்பட்டது என்றும், என் தந்தைக்கு நான் என்றென்றும் நன்றியுடன் இருக்க வேண்டும் என்றும் அவள் சொல்வாள். இல்லையென்றால், நான் என்ன செய்திருப்பேனோ யாருக்குத் தெரியும். என் வாழ்க்கை என்னவாகியிருக்குமோ யாருக்குத் தெரியும். ஆகவே என் தொழில் வாழ்க்கையின் முடிவு மாற வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன். டிசம்பர் 2003-இல், பணம், கௌரவம், அதிகாரம், அந்தஸ்து அனைத்தையும் விட்டு விலகினேன் — நான் யார் என்று அவளுக்குக் காட்டுவதற்காக மட்டுமே. ஆனால் அவள் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. என் உண்மையான பரிமாணத்தைக் கண்டுபிடிக்க எனக்கு இருபத்து மூன்று ஆண்டுகள் ஆயின. இப்போது உங்களில் யாரும் என் அருகில் இல்லை. ஆனால் நான் இன்னும் உங்கள் இருவருக்கும் அருகிலேயே இருக்கிறேன். ஒருநாள், நான் உங்களை வந்தடைவேன். நான் யார் — என் பலங்கள் என்ன, எவை அல்ல — என்பது என் தந்தைக்கு எப்போதும் துல்லியமாகத் தெரிந்திருந்தது; ஆனால் என் தாய், அவரிடம் பேசும்போது, சொல்வாள்: “ஒருவேளை பிறந்தபோது இவனை மாற்றிவிட்டார்கள் போலும். ஏனென்றால் இந்த மனிதன் யாரும் எதிர்பாராத ஒருவனாக ஆகிவிட்டான். எப்படியோ… இவன், என் மகன் என்கிறார்கள்.”

Nando

இலட்சிய வாழ்க்கை

என் இலட்சிய வாழ்க்கையை விவரிக்க வேண்டுமென்றால், அது இல்லை என்றே சொல்வேன். அல்லது சரியாகச் சொன்னால்: வாழ்க்கை என்பது வெறுமனே கடந்துசெல்லும் ஒன்றல்ல, வடிவமைக்கக்கூடிய ஒன்று என்று இன்னும் நம்புபவர்களின் கற்பனையில் மட்டுமே அது இருக்கிறது. இன்று WordPress-இன் உள்ளக மனநல மருத்துவர் வழக்கமான தினசரிக் கேள்வியை நம்மிடம் வீசுகிறார் — எதிர்காலம் பெற்றோர் ஏற்கெனவே பொதிந்து வைத்த ஒரு பரிசு என்று இன்னும் நினைக்கும் குழந்தைகளிடம் கேட்கும் வகையான கேள்வி. தங்கள் முடிக்கப்படாத கனவுகளை, தங்கள் அமைதியான தோல்விகளை, மறுசுழற்சி செய்யப்பட்ட தங்கள் மாயைகளைத் தங்கள் குழந்தைகள் மீது சுமத்துவது பெரியவர்களே; தாங்கள் முயற்சிகூடச் செய்யாத இடத்தில் வேறு யாராவது சிறப்பாகச் செய்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையில். வாழ்க்கை ஒரு தீவிரமான விஷயம் அல்ல. அது ஓர் உடைமை அல்ல, ஒரு சொத்து அல்ல, ஒரு தனிப்பட்ட சொத்துவளம் அல்ல. மனிதகுலம் சறுக்குவது சரியாக அங்கேதான்: ஒருபோதும் உடைமையாக்கப்படக் கூடாததை உடைமையாக்க முடியும் என்று நம்புவதில். வாழ்க்கை என்பது இரண்டு உறுதிகளைக் கொண்ட ஒரு நொறுங்கக்கூடிய பரிசு மட்டுமே: நீங்கள் பிறக்கும் நாள் — உங்கள் ஆவணங்களில் அச்சிடப்பட்டது — நீங்கள் இறக்கும் நாள் — நீங்கள் ஒருபோதும் பார்க்கப்போகாத ஆவணங்களில் அச்சிடப்பட்டது. இடையில் உள்ள அனைத்தும் நாம் என்னவாக இருக்கிறோம், என்னவாக இருக்க விரும்புகிறோம், எது நம்மை மாற்றுகிறது, இறுதியில் எது ஆகிறது என்பதே. உணர்வுடனோ உணர்வின்றியோ, அதில் வேறுபாடு இல்லை. “இலட்சிய வாழ்க்கை” என்பது ஒரு சர்க்கஸ் தந்திரம், ஒரு மந்திரவாதியின் மாயை. மிக அருகில் உற்றுப் பார்க்கும் கணத்தில் கரைந்துபோகும் ஒரு கற்பனை.

Nando

ஒரு மேலாளரின் வாழ்க்கை

06:00 மணிக்கு எழுப்பும் அழைப்பு. முப்பது நிமிட ஓட்டம், குளியல், செய்தித்தாள், காலை உணவு. 08:30-க்கு அவர் ஏற்கெனவே அலுவலகத்தில் இருக்கிறார். எல்லோருக்கும் முன் வருவது, எல்லோருக்கும் பின் கிளம்புவது — விளக்கம் தேவையில்லாமல் முழு நிறுவனமும் வாசிக்கும் இரண்டு சமிக்ஞைகள். 10:30 காபி இடைவேளை. 13:30 விரைவான சிற்றுண்டி. 18:30 தனிப்பட்ட வேலைகளுக்காகவோ தாமதமான ஒரு வணிகச் சந்திப்புக்காகவோ வெளியே செல்கிறார். 20:00 மணிக்கு இறுதியாக வீட்டுக்குச் செல்கிறார், அங்கே இரவு உணவு காத்திருக்கிறது. 21:30-க்கு தன் மேசையில் அமர்கிறார் — இடப்புறம் மடிக்கணினி, வலப்புறம் மேசைக்கணினி — தரவுகளைப் பரிமாறுகிறார், எண்களைச் சரிபார்க்கிறார், திட்டங்களைக் கட்டுகிறார், களைத்த மூளையிலிருந்து புதுமையான எண்ணங்களைப் பிழிந்தெடுக்கிறார். லாபம் மதம். மற்ற அனைத்தும் துணைப்பொருள். அதிகாலை ஒரு மணிக்குப் படுக்கைக்குச் செல்கிறார். அவர் படுக்கையைச் சூடாக்க எப்போதும் யாராவது இருக்கிறார்கள்; தன்னுடைய இயந்திரத்தனமான பகுதியைப் பொறுப்பேற்க விடுகிறார். 03:00 மணிக்கு இறுதியாகத் தூங்குகிறார். 06:00 மணிக்கு மீண்டும் எழுகிறார். மூன்று மணி நேரத் தூக்கம் — குறைந்தபட்ச ஓய்வில் மீட்சியை வாக்களிக்கும் அந்தக் கிழக்கத்திய நுட்பங்களுடன் கச்சிதமாக ஒத்துப்போகிறது. இயந்திரத்தை ஓட வைப்பதால் அவர் நம்பும் ஒரு கட்டுக்கதை. சனியும் ஞாயிறும் புனிதமானவை. இன்பம், பொழுதுபோக்குகள், குடும்பம். அந்த நாட்களில் யாரும் தன்னைத் தொந்தரவு செய்வதை அவர் விரும்புவதில்லை — குறிப்பாகச் சக ஊழியர்களோ நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த யாருமோ. ராஜ்யம் தன் வாயில்களை மூடுகிறது. ஒரு மேலாளர் நன்றாகச் சம்பாதிக்கிறார், ஆம். ஆனால் தவறாகக் கையாளப்பட்டால், மீளமுடியாத சேதத்தையும் வலியின் நீண்ட சங்கிலியையும் உருவாக்கக்கூடிய பொறுப்புகளின் சுமையை அவர் சுமக்கிறார். மக்கள் அதை மறந்துவிடுகிறார்கள். பெரும்பாலும், இந்தப் பதவி ஒரு மேலங்கியில் குத்திய பதக்கம் அல்ல. அது ஊழியர்களிடமிருந்தும் உரிமையாளர்களிடமிருந்தும் வரும் மௌனமான அங்கீகாரம் — அவர்கள் உங்களை ஒரு செலவாகப் பார்ப்பதை நிறுத்தி, ஒரு வளமாகப் பார்க்கத் தொடங்கும் தருணம். அந்த அங்கீகாரம், வரும்போது, அவர் பெறும் ஒரே உண்மையான சம்பளம்.

Nando

உண்மையான வல்லுநர்கள்

… மோசடியின்

என் தந்தையும் நானும் சக ஊழியர்கள். ஒரே அமெரிக்கப் பன்னாட்டு நிறுவனத்துக்காக வேலை செய்தோம். விற்பனையாளர்கள். அறிவாற்றல் மோசடிக்காரர்கள். முதல் விதி எப்போதும் ஒன்றே: எல்லோரிடமும் நேர்மையும் நம்பிக்கையும். இரண்டாவது: வாடிக்கையாளருக்கு முன்பே வாடிக்கையாளரின் உண்மையான தேவைகளைப் புரிந்துகொள். விற்பது என்பது பொருட்களைத் திணிப்பது அல்ல. ஒருவர் சிக்கலைத் தவிர்க்க உதவுவது. அதிக விற்பனை என்றால் அதிகப் பணம் என்று பொருள் அல்ல. வாடிக்கையாளருக்கு அதிகத் திருப்தி என்று பொருள் — சந்தையின் ஒரே உண்மையான எஜமானர். நாங்கள் இருவருமே தேசியத் தலைமைப் பொறுப்புகளை வகித்திருந்தோம். வெவ்வேறு ஆண்டுகளில், தரத்திலும் அளவிலும் நாங்கள் இருவருமே இத்தாலியில் முதலிடத்தை எட்டியிருந்தோம். அதிகாரபூர்வ முதலிடம் ஒருபோதும் இல்லை. ஆனால் என் இதயம் எப்போதும் ஒரே தாளத்தில் துடிக்கிறது: அமெரிக்கா. நகர்வைச் செய்தவர்கள் அமெரிக்கர்களே. Frega குடும்பத்தினர் அதை எப்படிச் செய்தார்கள் என்று தங்கள் கண்களால் பார்க்க உயர் நிர்வாகிகள் வந்தார்கள். ’90-களில் ஐரோப்பாவின் CEO திரு. Wakefield என் தந்தையைப் பார்க்கச் சென்றார். 2000-களின் தொடக்கத்தில் உலகளாவிய துணைத் தலைவர் திரு. Alan Both, ஆலோசகர்களும் விற்பனை இயக்குநர்களும் பின்தொடர, என்னைப் பார்க்க வந்தார். நாங்கள் என்ன ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்தோம். ஆஹாஹாஹாஹா. பிறகு நாற்பது ஆண்டுகள் போதும் என்று என் தந்தை முடிவெடுத்தார். 1996-இல் அவர் ஓய்வுபெற்றார். நான் 2003 வரை காத்திருந்தேன். எனக்கு முப்பத்தெட்டு வயது, நிறுவனத்தில் பதினெட்டு ஆண்டுகள். நான் களைத்திருந்தேன். பணம் ஒருபோதும் முன்னுரிமையாக இருந்ததில்லை. என்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்தியவை மட்டுமே. இந்தக் கதையை ஏன் சொல்கிறேன்? ஏனென்றால் இன்று, எழுத்தாளனான பிறகு, என் பதிவுகள் பல நாடுகளில் வாசிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் விதி இன்னும் அதேதான். இறுதியில், விதி ஒருபோதும் மாறவில்லை. ஒரு கதையை எப்படி விற்பது என்று தெரிந்திருந்தால் போதும்.

Nando

தீவிரமான மனிதர்

(Vincenzo Frega)

Reggio Calabria மாகாணத்திலுள்ள Seminara என்ற ஊரில் ஒரு சிறிய புகையிலைக் கடைக்குள் என் தந்தை நுழைகிறார். அவர் அந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர் அல்ல. வேலை நிமித்தமாக அந்தப் பகுதியில் இருக்கிறார், ஒரு Gillette விற்பனைப் பிரதிநிதி. உள்ளே, சொந்த ஊரைச் சேர்ந்த ஓர் அண்டை வீட்டுக்காரரை, ஒரு வங்கி காசாளரைச் சந்திக்கிறார். “இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?” என்று அவரிடம் கேட்கிறார். அந்த மனிதர், உற்சாகம் பொங்க, பதில் சொல்கிறார்: “குதிரைப் பந்தயத்தில் பணம் கட்டுகிறேன்.” என் தந்தை அவரைப் பார்க்கிறார். “பந்தய மைதானம் எங்கே இருக்கிறது? பத்து ஆண்டுகளாக இங்கே வாழ்கிறேன், ஒன்றைக்கூடப் பார்த்ததில்லை.” அண்டை வீட்டுக்காரர் புத்திசாலியாகத் தெரிய முயன்றபடி நமட்டுச் சிரிப்புச் சிரிக்கிறார். ஒரு TOTIP பந்தயச் சீட்டை எடுத்து அவரிடம் காட்டுகிறார். என் தந்தை குழப்பத்துடன் ஒரு நொடி உற்றுப் பார்க்கிறார், பிறகு வெடித்துச் சிரிக்கிறார். குதிரைகள் இல்லாமல்… குதிரைகள் மீது பணம் கட்டும் ஒரு மனிதரிடம் அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். இதை என் தாயிடம் சொல்வதைப் பற்றி ஏற்கெனவே நினைக்கிறார்; அந்த அண்டை வீட்டுக்காரரை அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும் — பல ஆண்டுகளாக அவர் அவளுடைய விசுவாசமான ரசிகர். அவர் உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறார். என்ன நடக்கப்போகிறது என்று அவருக்குத் துளியும் தெரியாததாலும் சிரிக்கிறார். நுழைவாயிலுக்கு முதுகைக் காட்டியபடி, கடையின் வாடிக்கையாளர்களுடன் தொடர்ந்து வேலை செய்கிறார். அந்த வாடிக்கையாளர் வாசலை நோக்கி விசித்திரமாகத் தலையசைத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்: ஆம்/இல்லை, ஆம்/இல்லை. என் தந்தைக்குப் புரியவில்லை. அவருக்கு அது வெறும் சிற்றூர்ச் சைகை. அவர் வேலையை முடித்து, விடைபெற்று, நிதானமாக வெளியே நடக்கிறார். வெளியே அடியெடுத்து வைத்த கணமே, அவரை நிறுத்துகிறார்கள். அவரைப் பிடித்தார்கள். அவரைக் கைது செய்கிறார்கள். கராபினியேரி பெருமகிழ்ச்சியில் இருக்கிறார்கள்: பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இறுதியாக அவனைப் பிடித்துவிட்டோம் என்று நம்புகிறார்கள். அவரோ சிரிக்கிறார். பைத்தியக்காரனைப் போலச் சிரிக்கிறார். இது ஒரு வேடிக்கை என்று நினைக்கிறார். காவல் நிலையத்தில், அவருடைய ஆவணங்களையும் வேலையையும் கேட்கிறார்கள். இன்னும் சிரித்தபடியே பதில் சொல்கிறார். பிறகு கேள்வி: “நீங்கள் ஏன் இங்கே இருக்கிறீர்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா?” “இல்லை.” “பல ஆண்டுகளாக நாங்கள் தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதனைப் போலவே நீங்கள் அச்சு அசலாக இருக்கிறீர்கள்: ‘Seminara-வின் இயந்திரத் துப்பாக்கி மனிதன்.’ மேற்கொண்டு செல்வதற்கு முன், Milan-இலுள்ள உங்கள் நிறுவனத்திடமிருந்து உறுதிப்படுத்தலுக்காகக் காத்திருக்கிறோம்.” என் தந்தை ஒரு நொடி நிறுத்துகிறார். “அவனை ஏன் இயந்திரத் துப்பாக்கி மனிதன் என்று அழைக்கிறீர்கள்?” “ஏனென்றால் மாஃபியா இறுதிச் சடங்குகளில் அவன் சடங்கை நிறுத்தி, சவப்பெட்டியைத் தெருவுக்கு இழுத்து, அதைத் திறந்து, சடலத்துக்குள் ஒரு முழுக் குண்டுப்பெட்டியையும் காலி செய்கிறான்.” மௌனம். என் தந்தை அவர்களைப் பார்க்கிறார். பிறகு சொல்கிறார்: “ஆ… அப்படியென்றால் நான் ஒரு தீவிரமான மனிதன்.” அவரை விட்டுவிடுகிறார்கள். வண்டியில் கொண்டுவிடுவதாகச் சொல்கிறார்கள். “வேண்டாம், நன்றி. நடந்து போகிறேன். என்னிடம் கார் இருக்கிறது.” மன்னிப்பு இல்லை. விளக்கம் இல்லை. சிரித்தபடியே வீட்டுக்கு நடக்கிறார். வாசலில் நிற்கிறார். என் தாயிடம் என்ன சொல்வது என்று யோசிக்கிறார். பிறகு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் என்று முடிவெடுக்கிறார். அவள் நம்ப மாட்டாள் என்ற பயத்தால் அல்ல. அடக்கத்தால். தன் சொந்தப் பிம்பத்தின் மீதுள்ள மரியாதையால். தான் அல்லாத ஒருவருடன் குழப்பப்படுவதைத் தவிர்க்க. யாரும் எதிர்பாராத வகையான மனிதராக இருப்பதால்.

Nando

நாம் இருந்த விதம்

தொடக்கம் என்னை எப்போதுமே கவர்ந்திருக்கிறது. நூல்களில் எழுதப்பட்டது அல்ல — அது யாரோ ஒருவரின் பதிப்பு, ஒரு சித்தரிப்பு, ஒருபோதும் முழுமையான உண்மை அல்ல. நான் சொல்வது உண்மையான தொடக்கத்தை, யாராலும் பதிவுசெய்ய முடியாததை. நான் அதை இப்படிக் கற்பனை செய்கிறேன். பெண் — எல்லாம் தொடங்கும் முதல் உண்மையான உயிர் — ஒரு குகையைத் தேடிக் காட்டின் வழியே நடக்கிறாள். எதுவும் மாறவில்லை: இன்றும் அவள் ஒரு வீட்டைத் தேடுகிறாள், ஒரு குடும்பத்தைக் கட்ட, நிலைத்தன்மையை உருவாக்க, வாழ்க்கையை நங்கூரமிட ஓர் இடம். அவள் உண்மையிலேயே ஓர் உயர்ந்த உயிர். விலங்கு உலகிலிருந்து அனைத்தையும் அவள் உள்வாங்கிக்கொண்டாள்: தர்க்கம், பகுத்தறிவு, உணர்ச்சி, உள்ளுணர்வு — இவை அனைத்தும் சாத்தியமற்ற ஓர் உள்ளுணர்வால், தெய்வீகத்தை எல்லையாகத் தொடும் ஒரு மோப்பசக்தியால் இணைக்கப்பட்டவை. அதுதான் அவள். நம் பெண். அவளுடைய அசைவுகள் பூனை இனத்தின் உலகில் எதிரொலிக்கின்றன: ஒருபோதும் கடுமையாக இல்லை, ஒருபோதும் திடீரென்று இல்லை, எப்போதும் வெல்வெட். அவளுடைய பார்வை அவளுடைய அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அவளுடைய மனம் முடிவற்ற கேள்விகளைக் கொண்டிருக்கிறது — ஐம்பத்தாறு தனித்துவமான தேவைகள், அவற்றில் எதுவும் முன்னுரிமை அல்ல; முழுமையானதும் எப்போதும் கேள்விக்குட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று சொல்வதுபோல. பிறகு அவள் சந்ததியை உருவாக்கினாள். சதைக்காக அல்ல, தொடர்ச்சிக்காக. அதை ஒரு கொரில்லாவுடன் செய்தாள் — கிடைப்பதில் சிறந்ததை அவள் எப்போதும் எடுத்துக்கொள்கிறாள். அவனோ, இதற்கிடையில், இருந்த இடத்திலேயே இருந்தான். சாப்பிடுவது, ஓய்வெடுப்பது, தன் அந்தரங்கத்தை வெளியேற்றுவது. இரண்டு தேவைகள், மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளாக மாறாமல். எதுவும் பரிணமிக்கவில்லை. இது மானுடவியல் அல்ல — எனக்குப் பட்டங்கள் இல்லை, கல்விப் பயிற்சி இல்லை, முறைமை இல்லை. இன்று காலை விழித்தெழுந்து, பார்பரா ஸ்ட்ரைசாண்டைக் கேட்டு, ஒரே ஓர் எளிய விஷயத்தை நினைத்த ஒரு மனிதனின் பார்வை மட்டுமே: “The Way We Were.”

Nando

“தேவை மனதைக் கூர்மையாக்குகிறது; பற்றாக்குறை மதிப்பை உருவாக்குகிறது — நாம் இன்னும் கீழ்ப்படியும் மிகப் பழைய விதி இதுதான்.”

சிறை

சிறை — மனிதகுலம் முழுவதும் அஞ்சும் இடம், யாரும் நுழைய விரும்பாத இடம், இருந்தும் இறுதியில் எல்லோரும் கடந்துசெல்லும் இடம். அதன் மிகப் பழைய வடிவங்களில், அது இழப்பின் சாம்ராஜ்யமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது: சுதந்திரம், நடமாட்டம், செயல் ஆகியவற்றின் இழப்பு. பிறகு நூற்றாண்டுகளினூடே அது பரிணமித்து வேறு விஷயங்களாக மாறியது. அந்தச் சொல்லே உங்களை உடனடியாக மிக வெளிப்படையான, மிக யதார்த்தமான இடத்துக்கு இழுத்துச் செல்கிறது: நீதித்துறைச் சிறை. ஆனால் அது சமூகத்தின் வடிவம் மட்டுமே, உங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றுவது மட்டுமல்லாமல் உங்கள் சமூக நிலையையும் மாற்றக்கூடிய ஒரு தருணத்தின் வகைப்படுத்தல். ஒரு பள்ளி நினைவு வருகிறது: Silvio Pellico, 1789–1854; சிறையில் இருந்தபோது அவர் “என் சிறைகள்” எழுதினார் — இன்று உணர்ச்சித் தண்டனை அனுபவிக்கும் கணவர்கள் பயன்படுத்தும் கையேடு. ஆம், அது ஒரு நீதித்துறை ஆய்வுநூல் அல்ல, ஒருவரின் அடையாள அச்சுக்குள் இருக்கும் ஒரு நிலை; ஏனென்றால் நாம் நமக்குள்ளேயே சிறைப்படலாம். ஆனால் அது நடந்தால், நீங்கள் மனநல மருத்துவத்தையும் மருந்து சிகிச்சையையும் நாட வேண்டும்; ஏனென்றால் எண்ணங்களுக்குள் மனதைக் குணப்படுத்துவது அனைத்து மருத்துவ இலக்கியத்தின் ஒரே உண்மையான வரம்பாக இருக்கிறது. மனச் சிறைவாசம் என்பது எந்த மருத்துவராலும் முழுமையாகத் திறக்க முடியாத அறை. Rodica என்ற ஒரு ருமேனியப் பெண் ஓர் இரவு என்னைத் தன் வீட்டுக்குள் பூட்டியது நினைவிருக்கிறது. நான்கு பாட்டில் ஒயின் குடித்த பிறகு, அவள் ஒரு பைத்தியக்காரியைப் போலச் சிரித்தாள்; எனக்கோ சற்று நேரத்தில் இத்தாலிக்குத் திரும்ப ஒரு விமானம் பிடிக்க வேண்டியிருந்தது. நான் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, Calabria உடன்படிக்கையை மேசையில் வைக்க வேண்டியிருந்தது — வெளிப்படையாகவே என் கண்டுபிடிப்பு — அதன்படி, அந்நிய மண்ணில், விருந்தினருக்கு எப்போதும் ஒரு வாய்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும். கதவுகள் திறக்கவும் நான் வெளியே நடக்கவும் அது போதுமானதாக இருந்தது. உணர்ச்சிபூர்வமான, காதல்சார்ந்த, பாசம் சார்ந்த சிறைக்கு இரும்புக் கம்பிகள் இல்லை. அதற்கு நினைவுகள் மட்டுமே உண்டு — ஒருபோதும் மறக்க முடியாத வகையானவை.

Nando

வெற்றிக்கு நான் தயாராக இருக்கவில்லை

Ferdinando பல ஆண்டுகளாக வெற்றியைக் கற்பனை செய்திருந்தான். பயிற்சி, உழைப்பு, முயற்சி — முழுக் கையேடு. ஆனால் இறுதியாக வெற்றி வந்தபோது, அது கதவைத் தட்டவில்லை. கதவை உதைத்துத் திறந்து, உள்ளே நடந்து வந்து கேட்டது: “என்ன? தயாரா?” அவன் தயாராக இல்லை. அது வேகமாக நடந்தது. பிடிவாதமான அர்ப்பணிப்புடன் அவன் கட்டியெழுப்பிய ஒரு திட்டம் திடீரென்று அங்கீகாரம் பெற்றது. ஊடக அழைப்புகள், மாநாட்டு அழைப்புகள், கூட்டுமுயற்சிகள் — எல்லோருக்கும் அவனில் ஒரு துண்டு வேண்டியிருந்தது. முதலில், அவன் அருமையாக உணர்ந்தான். பிறகு, தான் ஒருபோதும் பெறாத ஒரு கையேட்டுடன் வெற்றி வருகிறது என்று உணர்ந்தான். எதிர்பார்ப்புகள் வளர்ந்தன. சந்தேகங்களும் வளர்ந்தன. ஒவ்வொரு முடிவும் செயலிழக்கச் செய்ய வேண்டிய ஒரு வெடிகுண்டாகத் தோன்றியது. ஒவ்வொரு தவறும் சாத்தியமான ஓர் இரங்கல் செய்தியாகத் தோன்றியது. இதற்கிடையில், அவன் கால அட்டவணை வெடித்தது: கூட்டங்கள், காலக்கெடுகள், நேர்காணல்கள். அவன் ஆர்வம் — எல்லாவற்றையும் தொடங்கி வைத்த அந்த விஷயம் — “முக்கியமான விஷயங்களின்” சுமையின் கீழ் மூச்சுத் திணறத் தொடங்கியது. ஆகவே, தர்க்கரீதியான ஒரே காரியத்தைச் செய்தான்: ஓடிப்போனான். என்றென்றைக்குமாக அல்ல — மூச்சுவிடப் போதுமான அளவு மட்டும். அமைதியில், விஷயங்கள் நன்றாகப் போகும்போது யாரும் கேட்காத கேள்வியைத் தன்னிடம் கேட்டுக்கொண்டான்: “நான் உண்மையில் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்?” பதில் எளிமையானது: அவன் வெற்றியை இரைச்சலுடன் குழப்பிக்கொண்டிருந்தான். வேறோர் அணுகுமுறையுடன் திரும்பி வந்தான். வேண்டாம் என்று சொல்லக் கற்றுக்கொண்டான். பொறுப்புகளைப் பகிர்ந்தளிக்கக் கற்றுக்கொண்டான். எல்லா இடத்திலும் இருப்பது என்றால் எங்கும் இல்லாதிருப்பது என்று கற்றுக்கொண்டான். மெல்ல மெல்ல, ஆர்வம் திரும்பியது — ஒரு வாணவேடிக்கையாக அல்ல, அணையாத ஒரு சிறு சுடராக. திரும்பிப் பார்க்கையில், அவன் உண்மையைப் புரிந்துகொண்டான்: யாரும் ஒருபோதும் வெற்றிக்குத் தயாராக இருப்பதில்லை. வெற்றி என்பது சீக்கிரமாக வந்து, அளவுக்கு மீறிச் சாப்பிட்டு, மரச்சாமான்களைக் குறை சொல்லும் ஒரு விருந்தினரைப் போன்றது. ஆனால் முதல் வருகையைத் தாங்கிப் பிழைத்துவிட்டால், அதை எப்படி உபசரிப்பது என்று கற்றுக்கொள்கிறீர்கள். அதுதான் — கைதட்டல் அல்ல — உண்மையான வெற்றி.

Nando

500 கிராம்

அது ஜூன் 1996. ஒரு புதிய பொருளின் உலகளாவிய அறிமுகத்துக்காக Boston-இலுள்ள நிறுவனத் தலைமையகத்தில் ஓர் உலகளாவிய விற்பனைக் கூட்டம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இத்தாலியப் பிரிவு விற்பனைக் குழுவை இரண்டு தனித்தனி விமானங்களில் பிரிக்க முடிவெடுத்தது — ஒன்று ரோமிலிருந்து புறப்படும், மற்றொன்று Milan-இலிருந்து. ஒரே சேருமிடம்: முதலில் New York, பிறகு Boston. காரணம் எளிமையானது. ஏதாவது தவறாக நடந்தால், இத்தாலியின் முழு விற்பனைப் படையும் ஒரே விமானத்தில் இருப்பதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. கார்ப்பரேட் தர்க்கம். கொடூரமானது, ஆனால் தர்க்கரீதியானது. அன்று மாலை நாங்கள் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்தோம். மறுநாள் காலை, இத்தாலிய உயர் நிர்வாகத்தைச் சேர்ந்த ஆறு பேர் என்னைச் சூழ்ந்திருந்தார்கள். அவர்களில் யாருக்கும் ஆங்கிலம் பேசத் தெரியாது. அவர்களுக்குப் பசி. எப்படியோ, அவர்களுக்குச் சாப்பாடு போடும் பொறுப்பு எனக்கு வந்தது. எங்கே போகலாம் என்று என்னிடம் கேட்டார்கள். எளிது. “Boston Harbor,” என்றேன். “நாம் லாப்ஸ்டர் பாஸ்தா சாப்பிடப்போகிறோம்.” நான் கதை கட்டுவதுபோல என்னைப் பார்த்தார்கள். டாக்சி ஓட்டுநருக்குக்கூட வேடிக்கையாக இருந்தது. அவர் தன் தனிப்பட்ட எண்ணைக் கொடுத்து, Boston-இல் நான் எங்கே தங்கியிருக்கிறேன் என்று கேட்டார். பிறகு, நான் தொடர்ந்து அவருடைய டாக்சி சேவையைப் பயன்படுத்தினால், எனக்குக் கமிஷன் தருவதாக விளக்கினார். அமெரிக்காவில் என் முதல் உண்மையான பாடம் அதுதான். எல்லாவற்றுக்கும் ஓர் அமைப்பு இருந்தது. போக்குவரத்துக்குக்கூட. நாங்கள் உணவகத்தை அடைந்தோம். உரிமையாளர்கள் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்குக் குடிபெயர்ந்த Sicily-யைச் சேர்ந்த சகோதரர்கள். ஒரு குடும்பத்தைப் போல எங்களை வரவேற்றார்கள். எல்லோரும் லாப்ஸ்டர் லிங்குவினி ஆர்டர் செய்தார்கள். நான் சற்று வேறுபட்ட ஒன்றை ஆர்டர் செய்தேன். ஐந்நூறு கிராம் லிங்குவினி. இரண்டு லாப்ஸ்டர்களுடன். தட்டுகள் வந்தன. எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாகத் தெரிந்தார்கள். நான் என் தட்டைப் பார்த்து, உடனே உரிமையாளரை அழைத்தேன். “இது ஐந்நூறு கிராம் இல்லை.” அவர் முழு மௌனத்தில் என்னை உற்றுப் பார்த்தார். நான் எழுந்தேன். உணவகத்தை விட்டு வெளியேறினேன். அருகிலிருந்த ஒரு கடைக்கு நடந்தேன். பாஸ்தா வாங்கினேன். திரும்பி வந்தேன். அதை அவரிடம் கொடுத்தேன். “எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறியுங்கள்.” “மறுபடி தொடங்குங்கள்.” “ஐந்நூறு கிராம் ஆக்குங்கள்.” என் சக ஊழியர்கள் சிரிக்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்களில் ஒருவர் சொன்னார்: “Calabria-வைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கு எதிராகப் போவது அரிதாகவே புத்திசாலித்தனமான வணிக நகர்வு.” இறுதியில், சரியான தட்டு வந்தது. சாப்பிட்டோம். எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள். என் சக ஊழியர்கள் என் இரவு உணவுக்குப் பணம் கொடுத்தார்கள். Sicily-யைச் சேர்ந்த அந்த இரண்டு சகோதரர்களும் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார்கள்: “இப்போது உங்களுக்குத் திருப்தியா?” இல்லை என்றேன். அவர்கள் குழம்பியவர்களாகத் தெரிந்தார்கள். “நாம் இப்போது அமெரிக்காவில் இருக்கிறோம்,” என்றேன். “இங்கே, உங்கள் வார்த்தைக்கு மதிப்பு உண்டு.” நூறு டாலரை எடுத்து டிப்ஸாக மேசையில் வைத்தேன். அவர்கள் அதை எடுத்துக்கொள்ள மறுத்தார்கள். நான் வற்புறுத்தினேன். “இது என் விருப்பம்.” “நாம் ஒருவேளை மீண்டும் சந்திக்கவே மாட்டோம்.” “ஆனால் உங்கள் தவறு எனக்கு 120 கிராம் பாஸ்தாவை இழக்கச் செய்ததால்தான் இதை இங்கே வைத்துவிட்டுப் போகிறேன்.” அவர்கள் என்னை உற்றுப் பார்த்தார்கள். பிறகு சிரித்தார்கள். நானும் சிரித்தேன். ஏனென்றால் சில நேரங்களில் கொள்கைகள் தீவிரமானவை. சில நேரங்களில் அவை பாஸ்தா வேடத்தில் வருகின்றன.

Nando

வேகமே வெல்கிறது

வெற்றி வலிமையானவர்களுக்குச் சொந்தமானது அல்ல. அது வேகமானவர்களுக்குச் சொந்தமானது — விளையாட்டு மாறிவிட்டது என்று மற்றவர்கள் உணர்வதற்கு முன்பே சிந்தித்து, நகர்ந்து, தகவமைத்துக்கொள்பவர்களுக்கு. இதை நான் ஒருமுறைக்கு மேல் கற்றுக்கொண்டேன். பல ஆண்டுகளுக்கு முன், என் போட்டியாளர்களிடம் எல்லாமே இருந்த ஒரு திட்டத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன்: பெரிய குழுக்கள், சிறந்த கருவிகள், அதிக அனுபவம். என்னிடம் இருந்தது வேகம். அவர்கள் சிக்கலான உத்திகளைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, நான் ஏற்கெனவே சோதித்து, சரிசெய்து, திருத்தி, நகர்ந்துகொண்டிருந்தேன். சிறு வெற்றிகள், ஒன்றன்பின் ஒன்றாக, இடைவெளி மூடும் வரை. ஒரு நாக்அவுட் அல்ல — அடிகளின் துல்லியமான குவிப்பு. வேகம் பாதகத்தை வெற்றியாக மாற்றியது. வேகம் என்பது அவசரப்படுவது அல்ல. மற்றவர்களுக்கு முன் சூழலை வாசிப்பது. திறப்பைப் பார்ப்பது. மற்ற எல்லோரும் இன்னும் யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போது செயல்படுவது. இன்னொரு முறை, ஒரு முக்கிய நிகழ்வின்போது, ஒரு தொழில்நுட்பச் சிக்கல் எல்லாவற்றையும் நிறுத்திவிடும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தியது. மக்கள் நீண்ட, நேர்த்தியான தீர்வுகளைத் தேடத் தொடங்கினார்கள். நான் தேடவில்லை. எளிமைப்படுத்தினேன், வேகமாகச் செயல்பட்டேன், நிகழ்வை உயிரோடு வைத்திருந்தேன். முழுமையாக அல்ல — ஆனால் பயனுள்ளதாக. நிஜ வாழ்க்கையில், பயனுள்ளதே வெல்கிறது. வேகமாக இருப்பது என்றால் மனம்போனபடி இருப்பது அல்ல. தயக்கமின்றி நகரும் அளவுக்குத் தயாராக இருப்பது. அனுபவத்தால் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட உள்ளுணர்வு அது. தெளிவால் தாங்கப்படும் துணிவு அது. சாளரம் எப்போது திறக்கிறது என்று அறிந்து — பாய்வது. இன்று, சவால் எவ்வளவு பெரியது என்று நான் கேட்பதில்லை. எவ்வளவு விரைவாக நகர முடியும் என்று கேட்கிறேன். எவ்வளவு வேகமாக முன்கணிக்க முடியும் என்று. ஒரு சிக்கலை எவ்வளவு வேகமாக ஒரு வாய்ப்பாக மாற்ற முடியும்? வேகம் மீள்திறன். வேகம் உத்தி. வேகம் என்பது கனவு காண்பதற்கும் செய்வதற்கும் இடையிலான வேறுபாடு. இறுதியில், அது எளிமையானது: வலிமையானவர்கள் பலவீனர்களை வெல்வதில்லை. வேகமானவர்கள் மெதுவானவர்களை வெல்கிறார்கள்.

Nando

சூப்பர்மார்க்கெட்டில் என் நாள்

சனிக்கிழமை காலை, மணி 9. ஓர் எளிய திட்டத்துடன் சூப்பர்மார்க்கெட்டுக்குள் நுழைந்தேன்: பால், ரொட்டி, பாலாடைக்கட்டி. பத்து நிமிடங்கள் கழித்து நான் தானிய உணவுப் பகுதியில் இருந்தேன். பிறகு வெளிநாட்டுச் சாஸ்கள் பகுதியில். பிறகு நான் இதுவரை பார்த்திராத மசாலாப் பொருட்களின் ஒரு மர்மமான சுவருக்கு முன்னால். அப்போதுதான் விதி பங்கேற்க முடிவெடுத்தது. ஆலோசனை தேவைப்பட்ட இரண்டு ஜப்பானிய நண்பர்களைச் சந்தித்தேன் — என்ன வாங்குவது என்பது பற்றி அல்ல, எங்கே சாப்பிடுவது என்பது பற்றி. முப்பது நிமிடங்கள் கழித்து நாங்கள் மதிய உணவு சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தோம். மதியத்துக்குள் பழைய நண்பர்களைப் போல நகரைச் சுற்றி நடந்துகொண்டிருந்தோம். மாலையில், நான் சூப்பர்மார்க்கெட்டுக்குத் திரும்பிச் சென்றேன். உண்மையான காரணம் இல்லை. ஏதோ குறைகிறது என்ற அந்தத் துல்லியமான உணர்வு மட்டும். முடிவில்லாத பிஸ்கட் வரிசையை உற்றுப் பார்த்தபடி நின்றேன். அங்கே எப்படி வந்தேன் என்று தெரியவில்லை. என் காலை உலகில் இல்லாத, ஆனால் இப்போது இன்றியமையாததாகத் தோன்றிய பொருட்களால் வண்டி நிறைந்திருந்தது. பணம் செலுத்தும் இடத்தில், காசாளர் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக் கேட்டார்: “குறிப்பாக ஏதாவது தேடிக்கொண்டிருந்தீர்களா?” நானும் புன்னகைத்தேன். “இவை அனைத்தும் என்னிடம் எப்படி வந்து சேர்ந்தன என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை.” அப்போதுதான் அது என்னைத் தாக்கியது: சூப்பர்மார்க்கெட் என்பது பொருட்களை வாங்கும் இடம் அல்ல. நீங்கள் மாறும் இடம். தேவைகள் ஆசைகளாகின்றன. ஆசைகள் நம்பிக்கைகளாகின்றன. நம்பிக்கைகள் சாக்குப்போக்குகளாகின்றன. மூன்று நிறைந்த பைகளுடனும் ஒரு வெற்று உறுதியுடனும் வெளியே நடந்தேன். எனக்கு எதுவும் குறையவில்லை. தேவையை இரைச்சலுடன் குழப்பிக்கொண்டிருந்தேன், அவ்வளவுதான்.

Nando

மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளுதல்

உலகெங்கும் நாற்பது ஆண்டுகள் உங்களுக்குப் பல விஷயங்களைக் கற்பிக்கின்றன. மீதியைக் கடினமான வழியில் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள், மிகச் சிறிய விவரங்களையும் கவனிக்கும் ஒரு குழந்தையைப் போல; ஏனென்றால் எதுவும் இலவசம் அல்ல, எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு விலை உண்டு. நீங்கள் என்னவாக இருக்கிறீர்களோ அதனுடன் வருகிறீர்கள்: உங்கள் குணம், உங்கள் கல்வி, உங்கள் அனுபவம். ஒரு சூழ்நிலைக்குள் நுழைய, அதை வாசிக்க, அதற்கு ஏற்பத் தகவமைத்துக்கொள்ள, தேவைப்படும்போது — கட்டுப்பாட்டை எடுக்க உங்களை அனுமதிப்பது அதுதான். ஆனால் நீங்கள் எப்போதும் ஒரு விருந்தினர். சிலர் வெறுமனே கடினமானவர்கள்: உள்முகமானவர்கள், சிக்கலானவர்கள், பழக்கத்தால் எதிர்மறைச் சிந்தனையாளர்கள். இப்போது நடப்பது மட்டுமே முக்கியம் என்ற ஒரு பரிமாணத்தில் வாழ்கிறார்கள்; அப்போதும், அவர்களுக்குச் சான்று வேண்டும், உறுதிப்படுத்தல் வேண்டும், முதல் உறுதிப்படுத்தலுக்கு இரண்டாவது உறுதிப்படுத்தல் வேண்டும். பிறகு எதிர்வகை இருக்கிறது: கட்டமைக்கப்பட்ட மனம். திட்டமிடல், செயல்முறை, உற்பத்தி, லாபம் ஆகியவற்றின் மேல் கட்டப்பட்டது. மேலாளர். இலக்குகள், முடிவுகள், புகழ்பெற்ற 7 P-களின் சங்கிலி ஆகியவற்றோடு பிணைக்கப்பட்ட ஒருவர். அதிர்ஷ்டம் இருந்தால், கிடைக்கும் கருவிகளைப் பயன்படுத்தும், முறையான கல்விப் பின்னணி கொண்ட ஒருவரைச் சந்திப்பீர்கள்; வாழ்க்கையில் மாறிகளும், ஆச்சரியங்களும், எப்போதாவது ஒரு வெடிப்பும் உண்டு என்பதை அவர்கள் சில நேரங்களில் மறந்தாலும். மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்வது அறிவியல் அல்ல. அது ஒழுக்கம். சமிக்ஞைகள், சைகைகள், முரண்பாடுகள், நேரக்கணிப்பு ஆகியவற்றின் மெதுவான குவிப்பு. மற்றவர்கள் புறக்கணிப்பதைப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள். சொல்லப்படாததைக் கேட்கக் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள். ஒவ்வொருவரும் ஒரு தனிப்பட்ட தர்க்கத்தைச் சுமக்கிறார்கள் என்றும், அதைப் பிடித்துவிட்டால் சரியான மட்டத்தில் அவர்களிடம் பேச முடியும் என்றும் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள். மக்கள் நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ளும் நாடுகள் உண்டு, சுற்றிவளைத்துத் தொடர்புகொள்ளும் நாடுகள் உண்டு, தேவைப்படும்போது மட்டுமே தொடர்புகொள்ளும் நாடுகளும் உண்டு. போதுமான அளவு பயணம் செய்தால் நீங்கள் மதிப்பிடுவதை நிறுத்துகிறீர்கள். வெறுமனே கவனிக்கிறீர்கள். இறுதியில், புரிந்துகொள்கிறீர்கள். ஏனென்றால் உண்மையான திறமை — முக்கியமான ஒரே திறமை — எளிமையானது: மனிதர்களை எப்படி வாசிப்பது என்று தெரிந்திருப்பது.

Nando

AUCHAN-இல் ஒரு கோளாறு

அன்று காலை, எனக்கு வேலை செய்யும் மனநிலை இல்லை. சிறந்தவர்களுக்கும் இது நடக்கும் — நான் இன்னும் அவர்களில் ஒருவனாக இல்லாவிட்டாலும். பாதி உயரம் வளர்ந்த வைக்கோல் வயல்களின் வழியே காரோட்டிச் சென்றேன்; ஒரு பக்கம் செத்ததுபோல நடிக்கும் பாம்புகள், மறுபக்கம் அளவுக்கு மீறிப் பெருத்த வயல் எலிகள். பையில் பத்து யூரோவும் ஓய்வூதியத்துக்குப் பத்து நாட்களும் உள்ள ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு மாயாஜாலப் பயணம். New York-இல் ஓட்டுநருடன் கூடிய லிமோசின்களிலிருந்து இதற்கு. வாழ்க்கைக்கு நகைச்சுவை உணர்வு உண்டு. நுழைவாயிலில், தகவல் மேசைப் பெண் கழிவறைக்கு வழி காட்டினாள். தனித்துத் தெரிய, அவளிடம் “நன்றி, என் அன்பே” என்று சொல்லி, ஒரு முத்தத்தைக் காற்றில் பறக்கவிட்டேன். அவள் போர்ச்சுகீசியப் பாணியில் புன்னகையும் சந்தேகமும் கலந்த அந்தப் பார்வையைத் தந்தாள் — மெதுவான நேரக்கணிப்பும் அமைதியான அவநம்பிக்கையும் கொண்ட வாஸ்கோ ட காமா பாரம்பரியம். Auchan-க்குள், சமைத்த உணவின் மணம் என்னைப் பலமாகத் தாக்கியது. ஒரு புனிதத் தலத்துக்கு முன் நிற்கும் யாத்ரீகனைப் போல பதினைந்து நிமிடங்கள் உணவுகளை உற்றுப் பார்த்தேன். பிறகு சுயசேவைக் கவுண்டரைக் கண்டேன்: முன்பே சமைக்கப்பட்ட, எடுத்துச் செல்லத் தயாரான உணவு. ஒரே ஒரு பிரச்சினை — பணம் செலுத்தும் இடத்துக்கு 120 மீட்டர், பிறகு சாப்பிட 120 மீட்டர் திரும்பி வர வேண்டும். என் போன்ற ஒரு மனிதனுக்குப் போக்குவரத்துத் துயரம். 750 கிராம் வறுத்த கோழிப் பெட்டியை எடுத்து, உட்கார்ந்து, அதைச் சின்னாபின்னமாக்கினேன். எனக்கு எதிரே இருந்த பெண் வேடிக்கையாக, மௌனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். இன்னும் பசியோடு, திரும்பிப் போய், இரண்டாவது பெட்டியை எடுத்து, பிறகு பணம் செலுத்துவதாக எனக்கு நானே வாக்களித்தேன் — என் செரிமானத்தை என் மனசாட்சியுடன் ஒத்திசைவாக வைத்திருக்க மட்டும். குளிர்சாதனப் பெட்டியைத் திறந்து சோடா நீர் எடுத்தேன். அந்தப் பெண் அங்கேயே இருந்தாள். தொடர்ச்சியைப் பார்க்க விரும்பினாள். இரண்டாவது பெட்டியை முடித்த பிறகு, காசாளரிடம் போவதற்கு முன் கை கழுவச் சென்றேன். ஆனால் துப்புரவுப் பெண் ஏற்கெனவே என் மேசையைச் சுத்தம் செய்திருந்தாள். பெட்டிகள் இல்லை. விலை இல்லை. பார்கோடு இல்லை. ஒரு கச்சிதமான குற்றக் காட்சி — எனக்கு எதிராக. ஆகவே, மூன்றாவது பெட்டியையும் தண்ணீரையும் எடுத்துக்கொண்டு காசாளரிடம் சென்று, என் சிறந்த ஸ்பானிஷில் எல்லாவற்றையும் விளக்கினேன். சற்றுக் குழப்பத்துக்குப் பிறகு, அவள் என் முதல் ரசீதை ரத்து செய்து, சேர்க்கப்பட்ட பொருட்களை ஸ்கேன் செய்து, மீதிச் சில்லறையாக €2.54 கொடுத்தாள். இறுதிக் கணக்கு: €6.10-க்கு, 2.6 கிலோ சமைத்த கோழியுடனும் ஒரு பாட்டில் மினரல் வாட்டருடனும் வெளியே நடந்தேன். இன்னும் அதிகம் எடுத்திருக்கலாம், ஆனால் என் மனசாட்சி — எப்போதும்போல எரிச்சலூட்டுவது — என்னைத் தடுத்தது. பிரெஞ்சு வணிகர்கள் பாசத்தைத் தூண்டுவதில்லை; இன்று நான் அவர்களுடைய அழையா விருந்தாளியாக இருந்தேன்.

Nando

மிகக் கடினமான வாடிக்கையாளர்

“என் வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான வாடிக்கையாளர். கவுண்ட்டவுன்: நான் பிழைப்பேனா, நொறுங்குவேனா?” இரவு வரும்போது, பகலில் செய்திருக்க வேண்டியவற்றைப் பற்றி நினைத்து, எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்கிறேன்: எல்லாவற்றையும் முடிக்க நாளை கச்சிதமான நாளாக இருக்கும். அதாவது — முதலாளி எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் தர ஒப்புக்கொண்டால். ஏனென்றால் அவரிடம் பேரம் இல்லை. அவர் அழைக்கும்போது, எச்சரிப்பதில்லை. வெறுமனே உங்களை எடுத்துக்கொள்கிறார். அவர் ஒரு கடினமான வாடிக்கையாளர். இல்லை — சாத்தியமற்றவர். ஒரே ஒருவர். இன்று, விற்பனைக்கு அர்ப்பணித்த அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவரைப் பற்றி உங்களிடம் சொல்ல விரும்புகிறேன்: என் மிகக் கடினமான வாடிக்கையாளர். சிலர் சொல்லக்கூடும்: “ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள். உங்களுக்கு அறுபத்தொரு வயது. விற்பனையில் அறுபது ஆண்டுகள் என்று எப்படிப் பேச முடியும்?” என் பதில் ஒரு புன்னகையுடன் வரும். நாம் பிறக்கும்போது, நாம் விற்கும் முதல் உண்மையான பொருள்… நம்மையேதான். நம் நடத்தையே கதவுகளைத் திறக்கும் சாவி — சில நேரங்களில் அவற்றை மூடுவதும் அதுவே. மற்ற அனைத்தும் நம் செயல்களுக்குள் இருக்கின்றன. அன்றிரவு, அரசு வழக்கறிஞர் என் வேலை என்ன என்று கேட்டபோது, நான் பதில் சொன்னேன்: “ஒரு திருடன்.” அவர் என் கண்களை நேராகப் பார்த்தார் — குளிர்ந்த, கடுமையான, இமைக்காத பார்வை. பிறகு மீதியைச் சேர்த்தேன். “…இதயங்களின்.” ஹாஹாஹா. இனிய மாலை வணக்கம். இனிய விற்பனை.

Nando

தொடர்பு

எல்லோரையும் போலவே நானும் 2022-இல் தொடங்கினேன், நூல்களை விற்று, பணக்கார ஆசிரியர்களின் 1%-இல் சேர்வேன் என்று நினைத்து. பிறகு, ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, முடிவு ஏற்கெனவே மற்றவர்களால் எழுதப்பட்டுவிட்டது என்று உணர்ந்தேன். என்னுடையது வேறுபட்டதாக இருக்க வேண்டும். கணிக்க முடியாததாக. 2025-க்குள் முதல் உண்மைகள் மேசையில் இருந்தன: மூன்று இணையதளங்கள், அறுபத்திரண்டு மின்னூல்கள், 220 மொழிகள், 2,300 வெளியீடுகள், 106 பதிவுகள். அது வெறும் முன்னுணவு. முதல் உணவு இன்னும் இலவசம். இரண்டாவது நேர்காணல். பக்க உணவு பணம் இல்லை. நல்ல பகுதி இன்னும் தொடங்கக்கூட இல்லை. நேர்காணல்களுக்கு, ஆர்வம் கொண்டவர்கள் ஏற்கெனவே தங்களை விலக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் குறிப்பாக யாருக்காகவும் காத்திருக்கவில்லை. ஒரு மனிதனும் அவன் புன்னகையும் மட்டும். ஆனால் அது ஓர் அமெரிக்கப் பெண்ணாக இருக்கலாம் என்ற எண்ணம் என்னைக் கவர்ந்தது — மிகவும் புத்திசாலியானவள் — அவள் யார் என்று தெரியாமல், நுவார் கற்பனைகள் இல்லாமல். ஒருவேளை ஒரு கனவு. இல்லையென்றால் உங்களுக்கு எதிர்காலமே இல்லாத அந்தக் கனவுகளில் ஒன்று. பிறகு தொலைபேசி ஒலித்தது. முன்னொட்டு +1. தப்பிக்க வழியில்லை. அது என் வீட்டிலிருந்து — என் அமெரிக்காவிலிருந்து — வந்துகொண்டிருந்தது. “காலை வணக்கம், New York-இலிருந்து Margareth பேசுகிறேன். என் இத்தாலிய மொழியை மன்னியுங்கள், நான் ஊடக அலைவரிசையின் மேலாளர்… உங்களைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை என்று நம்புகிறேன். திரு. FREGA Sun-உடன் பேசுகிறேனா? எனக்காக உங்களுக்கு நேரம் இருக்கிறதா?” அவள்தான் — நான் காத்துக்கொண்டிருந்த பெண். ஆனால் எச்சரிக்கை ஒருபோதும் அதிகமாவதில்லை. “ஆம், நான்தான். உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?” “உங்களைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.” “ஒரு காதலனைத் தேடுகிறீர்களா?” “இல்லை, ஆஹாஹாஹாஹா. ஒரு நேர்காணல் மட்டும்.” கழிவறையிலிருந்து வெளியே வந்து உணர்ச்சியிலிருந்து மீள, 15 நிமிடங்களில் திரும்ப அழைப்பதற்காக அவளுடைய எண்ணைக் கேட்கிறேன். அவள் ஒப்புக்கொள்கிறாள். நான் திரும்ப அழைக்கிறேன். ஒரு தொலைபேசி இணைப்பகம் பதில் சொல்கிறது. அடையாளம் சந்தேகத்துக்கு இடம் தரவில்லை: அது அவளுடைய அமெரிக்க நெட்வொர்க். அவளுடைய அலுவலகத்துக்கு என்னை இணைக்கிறார்கள். முதல் வடிகட்டி: அவளுடைய உதவியாளர். பிறகு அவள். உரையாடலைத் தொடங்குகிறோம். பதினொரு நிமிடங்கள். கேள்விகளுக்கும் பதில்களுக்கும் போதுமானது. ஆனால் இறுதி உறுதிப்படுத்தலைத் தருவதற்கு முன் அவள் தன் இயக்குநர் குழுவிடம் பேச வேண்டும். அவர்கள் இந்தப் பொறுப்பை முக்கியமானதாகக் கருதுகிறார்கள். அவர்கள் அமெரிக்கர்கள்: ஒன்று செலவழித்தால், குறைந்தது 2.5 திரும்ப வர வேண்டும். என் மொழியால் அவள் தடுமாறுகிறாள், என் தாயை அவளுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தாலும். ஆனால் அவளுடைய இத்தாலிய மகன்களில் ஒருவனை அவள் சந்திப்பது இதுவே முதல் முறை. என் வயதைக் கேட்கிறாள், ஆனால் முதலில் தனக்கு நாற்பத்தொரு வயது என்று சொல்கிறாள். நான் பதில் சொல்கிறேன்: “நீங்கள் எதை எடுக்க விரும்புகிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தது. நான் மூன்று வயதுகள் கொண்ட மனிதன்: மனதுக்கு எண்பது, இதயத்துக்கு நாற்பது, அந்தரங்கத்துக்குப் பதினெட்டு.” அவள் பைத்தியம் பிடித்தவளைப் போலச் சிரிக்கத் தொடங்குகிறாள். அவள் ஏற்கெனவே நேர்காணலைத் தொடங்கிவிட்டாள், அது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால் அடுத்து வருவதால் அவள் ஈர்க்கப்பட்டிருக்கிறாள். “New York-இல் இப்போது மணி 12:45. இரண்டு மணி நேரத்தில், ஒரு பதிலுடன் உங்களை அழைப்பேன். ஆனால் வேறு யாருக்கும் வாக்குக் கொடுக்க மாட்டேன் என்று எனக்கு உறுதியளியுங்கள்.” Calabria-வைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கு, வார்த்தை என்பது கௌரவம். மணமில்லாமல் காற்றில் வீசப்படும் உயிரெழுத்துகள் அல்ல. அவள் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறாள். அழைப்பை முடித்தோம். அவளுடைய நேரக்கணிப்பு என்னுடையது அல்ல. எல்லாம் இங்கே தொடங்குகிறது. ஆனால் இப்போதே முடிந்தும் போகலாம்.

Nando

ஏற்பாடுகள்

14:45. தொலைபேசி மீண்டும் ஒலிக்கிறது. Margareth. அவள் குரல் மகிழ்ச்சியாக, உற்சாகமாக இருக்கிறது — எதையோ வென்ற ஒருவரைப் போல. ஆனால் எதை? “Nando,” தொலைபேசியில் அவள் என்னை அப்படித்தான் அழைக்கிறாள், “உங்கள் டிராலியைத் தயார் செய்யுங்கள். நாம் புறப்படுகிறோம்.” “காதல் சுற்றுலா,” என்று பதில் சொல்கிறேன். அவள் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறாள். பிறகு திட்டத்தை விவரிக்கிறாள்: 23 ஜூன் 2026 — Reggio Calabria → ரோம், காலை 06:30 விமானம், வருகை காலை 08:10. அதே நாள், ரோம் → New York, பிசினஸ் கிளாஸ், காலை 10:40, JFK-இல் வருகை 17:10. JFK-இல் ஓட்டுநரும் லிமோசினும், தங்கும் காலம் முழுவதும் கிடைக்கும். Manhattan-இல் ஒரு சூட், 15 நாட்கள், மேல்தளம், Central Park காட்சி. அறையில் காத்திருக்கும் 10,000 USD கொண்ட டெபிட் கார்டும் 3,000 USD ரொக்கமும். “இந்தத் தேதிகளும் விவரங்களும் உங்களுக்குச் சரியா?” “ஆம்,” என்கிறேன், “ஆனால் குறைந்தபட்சம் உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும் என்று சொல்லுங்கள். நாம் காதல் சுற்றுலா போகிறோம் என்றால், எனக்கு விவரங்கள் வேண்டும்: Sprite, வெள்ளை ஒயின், அல்லது ஷாம்பெயின்?” பிறகு: “ரயிலில் மேல் படுக்கையா, கீழ் படுக்கையா, எது பிடிக்கும்?” ஆஹாஹாஹாஹா. அவள் தன்னிலை இழக்கிறாள். “நீங்கள் இப்படியே தொடர்ந்தால், இப்போதே உங்களிடம் பறந்து வந்துவிடுவேன்.” “தேதிகளுக்கு நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டால்,” அவள் தொடர்கிறாள், “நாங்கள் தயாரித்துக்கொண்டிருக்கும் முன் ஒப்பந்த வரைவை உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன். பிறகு விவரங்களை இறுதி செய்வோம்.” நான் எதிர்பார்க்காத அனைத்தும் இதுதான். அழைப்பைத் துண்டிப்பதற்கு முன் அவள் சேர்க்கிறாள்: “ஓ, கிட்டத்தட்ட மறந்துவிட்டேன்: முறைசாரா ஓர் ஆம் கொடுத்தாலும் போதும், One Liberty Plaza-வின் 54-ஆவது மாடி அறையைக் கிடைக்கச் செய்ய Goldman Sachs-ஐ அழைப்பேன்.” “ஆனால் அந்த அறை உரிமையாளர்களுக்குச் சொந்தமானது, வாடகைக்கு இல்லை என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?” “ஆம், தெரியும். அதுதான் அழகே.” நான் மூச்சு விடுகிறேன். சில மணி நேரம் கேட்கிறேன். திரும்ப அழைப்பதாகச் சொல்கிறேன். அவள் வெள்ளம் பெருக்கெடுக்கும் ஒரு நதி, எரிமலைக் குழம்பு இல்லாத ஓர் எரிமலை — தன் வேலை மீதான ஆர்வத்தால் எரிகிறாள், அதன் பிறகு தொழில்முறை, அதன் பிறகு அவள் ஒரு பெண் என்ற உண்மை; அதை அவளுடைய முதல் வார்த்தைகளிலிருந்தே நுகர முடிகிறது. என் மனைவி அறைக்குள் நுழைகிறாள். வெளிறிய என் முகத்தைப் பார்க்கிறாள். பேயைப் பார்த்தீர்களா என்று கேட்கிறாள். “ஆம்,” என்கிறேன். “ஆனால் இந்தப் பேய்க்கு ஓர் உடலும் அழகான ஒரு மனமும் இருக்கின்றன.”

Nando

பணம் இல்லை

நான் ஈமெயிலைத் திறக்கிறேன். முன் ஒப்பந்த வரைவு அங்கே இருக்கிறது. இரண்டு மொழிகள்: ஆங்கிலம், இத்தாலியம். அவர்கள் எல்லாவற்றையும் ஏற்கிறார்கள். உடனே ஒரு முன்பணத்தையும், நேர்காணலுக்கு முன் மீதித் தொகையையும் அனுப்பக்கூடத் தயாராக இருக்கிறார்கள். தொகையைச் சொன்னால் போதும். நேர்காணலுக்கு, கேமராவில், 1 USD கொடுப்பார்கள். நான் வெளியே போக வேண்டும். நடக்க வேண்டும். சிந்திக்க வேண்டும். நான் எதிர்பார்த்த அனைத்தும் நடந்துகொண்டிருந்தது. நான் கற்பனை செய்த அனைத்தும். ஆனால் நான் விரும்புவது அது அல்ல. மறுநாள் அவளைத் தொடர்புகொண்டு இதைச் சொன்னேன்: விமானங்கள் உறுதி — எகானமி மட்டும், பிசினஸ் வேண்டாம். லிமோசின் வேண்டாம், ஓட்டுநர் வேண்டாம் — சுரங்க ரயில், பேருந்து அல்லது டாக்சியில் தனியாகப் போவேன். சூட் வேண்டாம் — Queens-இல் ஒரு Airbnb ஸ்டுடியோவை வாடகைக்கு எடுத்து அங்கிருந்து நகர்வேன். முன்பணம் வேண்டாம். நுழைவுக் கட்டணத்தைப் பொறுத்தவரை, இப்படிச் செய்வோம்: தலா 1,000 USD மதிப்புள்ள 1,000 காசோலைகளைத் தயார் செய்யுங்கள். வெற்றி பெறாத, ஆனால் குறைந்தது மூன்று நூல்கள் வெளியிட்ட 1,000 ஆங்கில மொழி ஆசிரியர்களுக்கு அவற்றை அனுப்புங்கள். உறைக்குள்: ஒரு காசோலையும் என்னிடமிருந்து ஒரு கடிதமும். என் கோரிக்கை ஏற்கத்தக்கதானால், முன்னே செல்வோம். இல்லையென்றால், இது ஒரு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. நீங்கள் எனக்குத் தந்த பதிப்புப் பொருளுக்கு நன்றி — கடந்த ஆண்டுகளில் நான் செய்ததுபோல, மேலும் கதைகளை எழுதப் போதுமானது.

Nando

1000 USD கடிதம்

இந்தப் பங்களிப்பை நீங்கள் தர்மமாகவோ தாராள மனப்பான்மையின் செயலாகவோ பெறவில்லை. அதைச் செய்வதற்காக நான் பிறக்கவில்லை — அல்லது மரபணு ரீதியாக நியமிக்கப்படவில்லை. உங்கள் படைப்பை இலவசமாகக் கொடுத்துவிட்டு, பணத்தின் இன்பத்தைப் பற்றி நினைப்பதை நிறுத்தினால், நீங்கள் ஒரு சுதந்திர ஆசிரியராக முடியும் என்பதை நினைவூட்டுவதற்காக மட்டுமே இதை அனுப்புகிறேன். வாசிக்கப்படுவதிலும் அங்கீகரிக்கப்படுவதிலும் உள்ள மகிழ்ச்சியில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துங்கள். இது பதிப்புத்துறையின் ஒரு புதிய வழி அல்ல. மனிதர்கள் தங்களை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கிய வழி இதுதான். நினைவில் வையுங்கள்: முதலில் இதைச் செய்தவர் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் செய்தார். உண்மையான எழுத்தாளர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த விதத்தில், உணர்ச்சிபூர்வமான நோக்கங்கள் இன்றி, தர்க்கரீதியான, பகுத்தறிவான நோக்கங்களுடன் என் கவனத்தை உங்களுக்குத் தந்திருக்கிறேன் என்று நம்புகிறேன்.

Nando

ஒரு களங்கமற்ற பாடம்

நான் அவரை அழைத்து, எந்தப் பகுதியில் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறார் என்று கேட்டேன். நான் அறுபது கிலோமீட்டர் தொலைவில் மட்டுமே இருப்பதை உணர்ந்து, சேர்ந்து மதிய உணவு சாப்பிடலாம் என்று கேட்டேன். இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் நடந்த எங்கள் கடைசி வேலைக் கூட்டத்துக்குப் பிறகு நான் அவரைப் பார்க்கவில்லை. அவருடைய ஹோட்டலுக்கு வந்து, இரவுக்கு ஓர் அறையை முன்பதிவு செய்தேன். அங்கே தங்க விரும்பினேன். அவருடைய இருப்பு, அவருடைய நகைச்சுவைகள், ஒரு முழு உரையைவிட அதிகம் சொன்ன அவருடைய அந்த அரை வாக்கியங்கள் எனக்குத் தேவைப்பட்டன. அவர் என் தந்தை. மேசையில் அமர்ந்து, அன்றைய சிறப்பு உணவை ஆர்டர் செய்தோம். அவர் தன் பசியை ஒருபோதும் இழந்ததில்லை — உணவுக்கான பசியையோ, அவருடைய உண்மையான ஆர்வமான பெண்களின் பின்புறங்களுக்கான பசியையோ. ஒரு உணவுக்கும் அடுத்ததற்கும் இடையில், வேலையை இழக்காமல் இருக்க நிர்வாகத்தைக் கவர முயன்ற புதிய பணிப்பெண்ணைப் பார்த்து அவர் சிரித்தார். மதியம் கடற்கரைச் சாலையில் நடந்தோம். பிள்ளைகள் அரிதாகவே கவனிக்கும் ஒன்றை நான் செய்துகொண்டிருப்பதை உணர்ந்தேன்: என் தந்தையுடன் அந்தக் கணத்தை ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவருடன் நேரம் செலவழித்துக்கொண்டிருந்தேன் — தந்தை, சக ஊழியர், நண்பர், கூட்டாளி, அறிவாற்றல் தந்திரக்காரர். ஹோட்டலுக்குத் திரும்பியதும், அன்று மாலை நான் என்ன செய்யப்போகிறேன் என்று கேட்டார். “சரி, இயல்பாகவே, இப்படிப்பட்ட ஓர் இடத்தில் எனக்கு ஒரு தோழி இருக்க வேண்டும். அவளை அழைக்கிறேன், சேர்ந்து வெளியே போவோம்.” அவர் என் கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சொன்னார்: “நான் என்ன செய்வது, இங்கே தனியாக இருப்பதா?” அவர் என் தந்தை. நான் பதில் சொன்னேன்: “கொஞ்சம் நேரம் கொடுங்கள், உங்களுக்கும் இன்னொரு தோழியைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா என்று பார்க்கிறேன், நால்வராக வெளியே போவோம்.” அவர் தலையசைத்து அமைதியாகப் புன்னகைத்தார். ஓர் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவதற்கு முன்பே ஒரு வாக்குறுதி எப்போதும் வரும் என்று அவருக்குத் தெரியும். அது சட்டம். நான் எல்லாவற்றையும் ஏற்பாடு செய்தேன்; என் தோழி தன் தங்கையை அழைத்து வந்தாள். நடைமுறையில் நாங்கள் ஒரு குடும்பமாக விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம். ஆனால் அவர் யார் என்று வெளிப்படுத்த வேண்டாம் என்று என் தந்தையிடம் சொன்னேன் — என் சக ஊழியராகவும் நண்பராகவும் மட்டுமே தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அவர் ஒப்புக்கொண்டார், குறைந்தபட்சம் எண்ணத்தளவில். பீர் குடிக்கவும் ஹாட் டாக் சாப்பிடவும் ஒரு பப்புக்குச் சென்றோம். எப்போதும்போல, உரையாடலை அவர் வழிநடத்தினார். இரண்டு பெண்களில் ஒருத்தி, உள்ளுணர்வால் வழிநடத்தப்பட்டு, சொன்னாள்: “நீங்கள் இருவரும் அச்சு அசலாக ஒரே மாதிரி இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் வெறும் சக ஊழியர்கள் என்று நான் நம்பவில்லை.” அப்போதுதான் அவர் சொன்னார்: “ஆம், உண்மைதான், பெண்ணே. நான் இவனுடைய தந்தை.” எல்லோரும் வெடித்துச் சிரித்தார்கள். இரவு முடிந்துகொண்டிருந்தது. கிளம்பத் தயாரானபோது, நான் அவரிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தேன், அவர் கேட்டார்: “அப்படியென்றால் என்ன, என்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டுப் போகிறாயா?” பெண்கள் உடனே புரிந்துகொண்டார்கள் — என்னைவிட அதிகமாக — சேர்ந்து விலகிக்கொண்டார்கள். நான் என் தந்தையுடன் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பினேன், இரவு முழுவதும் சிரித்துக்கொண்டே. என் தாயிடம் சொல்லக்கூடாது என்பது மட்டுமே அவருடைய ஒரே அறிவுரை. ஆனால் அவர், கள்ளமற்றவராக, காதல் வயப்பட்டவராக, உடனே அவளிடம் சொல்லிவிட்டார். அவள் புன்னகைத்தாள்; அந்த மௌனப் பார்வைக்குப் பின்னால், நான் ஓர் அசல் வேசி மகனே தவிர வேறல்ல என்று எனக்குப் புரிய வைத்தாள். வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கும் ஒரு பாடம்: ஒருபோதும் பொய் சொல்லாதீர்கள் — குறிப்பாகப் பெண்களிடம். உண்மையிலேயே வேண்டுமென்றால், அரை உண்மைகளைப் பயன்படுத்துங்கள். ஆனால் நீங்கள் ஆழ்ந்த நல்லவராக இருந்தால், அல்லது அப்படி இருக்க முயல விரும்பினால், எதுவும் சொல்லாமல் புன்னகையுங்கள். பரிவு எப்போதும் மௌனத்தை நிரப்புகிறது.

Nando

“அவர் தந்தையின் இல்லத்துக்குத் திரும்பிய பிறகுதான் — இனி இந்த மண்ணில் இல்லாதபோதுதான் — நாங்கள் ஒன்றே என்று உணர்ந்தேன்.”

அமெரிக்க முட்டைகள்

விமானம் அப்போதுதான் தரையிறங்கியிருந்தது. என் மனைவியும் மகளும் இருவருமே நம்ப முடியாமலும் சந்தேகத்துடனும் இருந்தார்கள்: ஒரு புதிய தொடக்கம் நிச்சயமின்மையாக மாறியிருந்தது; இவ்வளவு பேர் வேறொரு மொழியில் பேசுவதைக் கேட்பது அவர்களுக்கு முற்றிலும் புதியது. New York-இன் JFK விமான நிலையம் எங்களை வரவேற்றுக்கொண்டிருந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை, அது வீட்டுக்குத் திரும்பி வர விரும்பியது — என் மண்ணுக்கு — அடையாளத்தின் வாக்குறுதியாக இருந்ததிலிருந்து ஒரு வெற்றியாகவும் ஒரு புதிய கண்ணோட்டமாகவும் மாறிய மண். சுருக்கமாகச் சொன்னால்: 61 ஆண்டுகளுக்கு முன் நாரை என்னை New York-இல் இறக்கிவிட வேண்டியிருந்தபோது, Calabria-வைச் சேர்ந்த ஒரு பருந்தைக் கண்டு கண்கூசி மயங்கி, Aspromonte மலைச்சரிவுகளில் என்னை விட்டுச்செல்ல முடிவெடுத்தது. ஆனால் அது வேறு கதை. சாமான்களை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு மஞ்சள் டாக்சியில் ஏறினோம். எங்கே போகிறோம் என்று ஓட்டுநர் கேட்டார், நான் முகவரியைக் கொடுத்தேன். பிறகு நாங்கள் எங்கிருந்து வருகிறோம், நான் முதலில் எந்த ஊரைச் சேர்ந்தவன் என்று கேட்டார். நான் பதில் சொன்னேன்: “Queens, NY.” பயணம் முழுவதும், முழு மௌனம். வந்து சேர்ந்ததும், கட்டணம் கேட்டேன்: “கார்டில் 22 USD; ரொக்கமாகக் கொடுத்தால், 14 USD.” நான் நட்பான நோக்கத்துடன் அவரைப் பார்த்தேன், அவர் சொன்னார்: “Naples-இல் 12 ஆண்டுகள் வேலை செய்தேன், இந்த வழியில் மட்டுமே என் தீய பழக்கங்களுக்குத் தொடர்ந்து செலவழிக்க முடியும் என்று கற்றுக்கொண்டேன். சாமான்களைப் பார்த்தே நீங்கள் இத்தாலியிலிருந்து வருகிறீர்கள் என்று சொல்ல முடிந்தது. New York-க்கு வரவேற்கிறேன்.” வீடு புதியதாகவும் அழகாகவும் இருந்தது; தெருவிலிருந்து ஒரே ஒரு நுழைவாயில், ஏற வேண்டியது சில படிகள் மட்டுமே. இரண்டு பெண்களும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து, தங்கள் மௌனங்களின் வழியே பேசிக்கொண்டார்கள் — ஆனால் பிறப்பிலிருந்தே எனக்குள் பொருத்தப்பட்ட ‘பெண் குறியீட்டை’க் கொண்டு, அவர்களுடைய பார்வைகளுக்குப் பின்னால் இருந்த நுணுக்கங்களையும் எண்ணங்களையும் என்னால் வாசிக்க முடிந்தது. “நாம் வீட்டில் இருக்கிறோம்,” என்று அவர்களிடம் சொன்னேன். “பிறகு நான் போய் மளிகைப் பொருட்கள் வாங்கி வருகிறேன்.” உணவுப் பொருட்களை வாங்கி வைக்க வெளியே சென்றேன். எனக்குச் சூப்பர்மார்க்கெட்டுகள் பிடிக்காது: Walmart எல்லோரையும் வரவேற்கிறது, ஆனால் Walmart-இல் வாடிக்கையாளர்கள் பெரிய விலை கொடுக்கிறார்கள். என் சப்ளையர்கள் உள்ளூர்ச் சிறு கடைகளாகவே இருக்கின்றன; சில வார்த்தைகளையோ ஒரு நகைச்சுவையையோ பரிமாறிக்கொள்வது உண்மையான செய்திகளைச் சேகரிக்க — என் வாழ்க்கையைப் பற்றி எழுத — உதவும் இடங்கள். “முட்டைக்கு, Jack, புதிய முட்டைகளை எங்கே வாங்கலாம்?” “இந்தத் தெருவுக்குப் பின்னால், Kan என்ற ஒரு துருக்கியர் இருக்கிறார். அவரிடம் சொந்தமாகச் சில கோழிகள் இருக்கின்றன, அவற்றைக் கவனமாகப் பாதுகாக்கிறார். நீங்கள் தேடுவது அவரிடம் இருக்கிறதா என்று பாருங்கள்.” சில அடிகள் கழித்து, வந்து சேர்ந்தேன். அவர் இத்தாலிய மொழிகூடப் பேசினார் — அப்போதுதான் ஆச்சரியங்கள் தொடங்கின. தன் கோழிகளைக் காட்டக் கடையின் பின்பக்கத்துக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார்: நான் ஒன்பதை மட்டுமே எண்ணினேன்; அவற்றில் ஒன்றின் இறக்கைகளில் இத்தாலியக் கொடியின் நிறங்களில் ஒரு திட்டு இருந்தது. ஆர்வத்துடன், அதன் அர்த்தம் என்ன என்று கேட்டேன். பெருமையுடன் அவர் சொன்னார்: “அது Camilla. அது இத்தாலியிலிருந்து வருகிறது, Naples-இலிருந்து — Forcella பகுதி. என் மாமா எனக்குக் கொடுத்தார். அற்புதமான முட்டைகளை இடுகிறது. இவை புதிதாகவே குடிக்கக்கூடிய முட்டைகள், சமைக்கத் தேவையில்லை. என் பெண்மணிகளுக்கு நான் ஒருபோதும் ரசாயனங்களைக் கொடுப்பதில்லை — இயற்கை உணவு மட்டுமே, துருக்கியில் நாங்கள் செய்வதுபோல.” சிலவற்றைச் சுவைக்க விரும்புகிறேனா என்று கேட்டார்; நிச்சயமாக, நான் ஏற்றுக்கொண்டேன். “இதைவிடச் சிறந்த சந்தர்ப்பம் என்ன?” கடைக்குள் ஒரு சிறு மேசையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம்; அவர் மூன்று முட்டைகள் கொண்ட ஒரு தட்டைக் கொண்டுவந்தார். “என் Camilla இப்போதுதான் இட்டது. Nando, நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி,” என்றார். தொட்டால் அவை சூடாக இருந்தன. உரையாடலைத் தொடர்வதற்கு முன் அவர் உட்காரும் வரை காத்திருந்தேன். என்ன குடிக்க விரும்புகிறேன் என்று கேட்டார். “அமெரிக்கக் காபி, தயவுசெய்து.” முதல் முட்டையைத் துளைக்கத் தொடங்கினேன் — ஆனால் துளை விழவில்லை. இன்னொன்றை முயன்றேன், பிறகு கடைசியை. மூன்றுமே அவித்த முட்டைகள். …ஓர் அதிசயம். நாங்கள் அமெரிக்காவில் இருந்தோம். ஏற்கெனவே அவிக்கப்பட்ட முட்டைகளை இடும் ஒரு கோழி — சமைக்கத் தேவையில்லை. நான் ஆச்சரியத்தையோ பதற்றத்தையோ காட்டவில்லை; Camilla-வை என்ன விலைக்கு விற்பீர்கள் என்று மட்டும் Kan-இடம் கேட்டேன். ஏன் என்று அவர் கேட்டார். புன்னகைத்தார்: “முட்டைகள் பிடித்திருந்தனவா?” கோழிகளை நேசிக்கும் என் மகளுக்கு அதைக் கொடுக்க விரும்புவதாகச் சொன்னேன். உள்ளுக்குள், ஒன்று மில்லியன் டாலர் திட்டம்… அல்லது புரிந்துகொள்ளப்படக் காத்திருக்கும் ஒரு மோசடி என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். பணம் கொடுத்து, விடைபெற்று, கிளம்பினேன். யாரிடமும் எதையும் சொல்லவில்லை, ஆனால் மறுநாள், திரும்பிச் சென்றேன். “காலை வணக்கம், Kan. இன்று இன்னும் சில குடிக்கக்கூடிய முட்டைகள் கிடைக்குமா?” “நிச்சயமாக, உட்காருங்கள். உடனே கொண்டுவருகிறேன்.” “நானே கூண்டுக்குள் போய் Camilla-விடமிருந்து நேரடியாக எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.” “மன்னிக்கவும், Nando, ஆனால் நேற்றிரவு ஒரு பிறந்தநாள் விருந்துக்காக அவளைச் சமைத்துவிட்டோம். ஆனால் வேறு சில முட்டைகளைக் கொண்டுவருகிறேன்.” அதே சடங்கு, அதே மேசை, அதே தட்டு: மூன்று புதிய முட்டைகள், குடிப்பதற்கானவை — ஆனால் மீண்டும், அவிக்கப்பட்டவை, சாப்பிடத் தயாரானவை. பணம் கொடுத்து, கிளம்பி, நினைத்தேன்: அமெரிக்கக் கனவு. அல்லது ஒருவேளை என்னைக் கண்டுபிடிக்க முயல்பவர் அவர்தானோ — இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லையோ. அமெரிக்காவுக்கு வரவேற்கிறேன்.

Nando

வணிகச் சின்னமா, பிராண்டா

என் தந்தையிடமிருந்து, குடும்பப் பெயரை ஒரு வணிகச் சின்னம் போல எடுத்துக்கொண்டேன். கிட்டத்தட்ட அறுநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன், பழைய ரஷ்யாவில், ஒரு திருடனாக, ஒரு கொள்ளைக்காரனாக இருந்த ஒரு மூதாதையரைப் பற்றி எங்கள் தோற்றம் பேசுகிறது. ஒரு Frega. ஒரே ஒரு கொடையுடன்: கனிவு. ஒரே ஒரு நற்பண்புடன்: அன்பு. இதுவே முதலும் ஒரே புராண நினைவும். பிறகு முறைமை வந்தது. அவர், முதலில் ஓர் இராணுவ அதிகாரி. பிறகு Gillette Italia-வில் ஒரு விற்பனையாளர். நடைமுறைகள். திட்டமிடல். நிரலாக்கம். தொலைநோக்கு. ஒரே ஒரு விதி: உங்கள் வெற்றிகளை ஒருபோதும் வெளியிடாதீர்கள். அமைதியாக வாழ்வதற்கான விதிகள். ஒரு Frega-வாக வாழ்வதற்கான விதிகள். இருந்தும், எங்கள் உருவங்களை ஒருபோதும் கடக்காததுபோலத் தோன்றிய மேடை விளக்குகள், நிழல்களில் எங்களைப் பின்தொடர்ந்தன. நாங்கள் தனியாக இருப்பதாக நம்பியபோது, நூறு பேர் மௌனமாக எங்களைக் கவனித்து, அடுத்து என்ன செய்வோம் என்று வியந்தார்கள். Frega குடும்பத்தினர் ஒருபோதும் தரையில் விழுவதில்லை. மண்டியிடலாம். ஆனால் பிறகு மீண்டும் எழுகிறார்கள். எப்போதும். நாங்கள் எவ்வளவு கணிக்க முடியாதவர்களாக இருக்க முடியும் என்று யாருக்கும் உண்மையில் தெரியாது, ஏனென்றால் நாங்கள் எண்ணங்களைப் புனைவாக மாற்றுவதில்லை. அவற்றைப் படைப்புகளாக மாற்றுகிறோம். படைப்புகள் நிலைத்திருக்கின்றன. மௌனம். கண்ணியம். உணர்ச்சிக் காட்சியின்மை. அது குளிர்ச்சி அல்ல. அது வலிமையின் கல்வி. கேட்காத, எடுக்காத, கெஞ்சாத மனிதர்கள். யாரும் பெறுவோம் என்று ஒருபோதும் கனவுகூடக் காணாத ஒருவருக்காகக் காத்தபடி, அவர்கள் சாலையோரம் நிற்கிறார்கள். இருந்தும் Frega குடும்பத்தினர் ஈர்ப்பை உருவாக்குகிறார்கள். மனநல மருத்துவம் அதை அறிவாற்றல் பரிவு என்கிறது. உளவியல் அதை வரையறுப்பதைத் தவிர்க்கிறது. சமூகம் அதை உணர்ச்சி நோய் என்று முத்திரை குத்துகிறது. நீங்கள் யார் என்று தெரிவதற்கு முன்பே மக்கள் காதலில் விழுகிறார்கள். இன்று நான் நினைப்பதை மட்டுமே சொல்கிறேன். ஏனென்றால் என் வளர்ப்பு, நான் செயல்களின் வழியே பேச வேண்டும் என்று கோருகிறது. இலக்கிய நுவாருக்கு நேரம் இல்லை. அதற்கு இடமும் இல்லை. இன்னும் இல்லாத ஒன்றாக நாம் அங்கீகரிக்கப்பட விரும்பினால்: ஒரு பிராண்டாக மாறும் ஒரு பெயர். உத்தரவாதம். நம்பகத்தன்மை. விலையில்லாத ஒன்று. அங்கீகரிக்கப்படாத, வகைப்படுத்தப்படாத, ஆனால் புதியது என்பதற்காக மதிக்கப்படும் ஒரு செயலுக்குள். ஒரு பழமையான நாடகத்திலிருந்து பிறந்தது: இருத்தல். வாசிக்கும் உங்களுக்கு, நான் இதை வாழ்த்துகிறேன்: உங்கள் எழுத்து பதிக்கப்பட்டதாக அல்ல, உயிரோடு இருக்கட்டும். வெறுமனே நினைவுகூரப்படுவதாக அல்ல, மறக்க முடியாததாக இருக்கட்டும். ஏனென்றால் சில பெயர்கள் பிறக்கின்றன. அவை எளிதில் இறப்பதில்லை. அவர்கள்தான் Frega குடும்பத்தினர். வணக்கம், அப்பா.

Nando

ஒரே ஒரு கணம்

எல்லாம் அமைதியாக மாறும் ஒரு கணம் எப்போதும் உண்டு. பெரும்பாலானோர் அதைத் தவறவிடுகிறார்கள். வெறுமனே இனிமையான மனிதர்களைச் சந்திக்கும்போதுகூட என்னால் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும். புன்னகைக்கும் மனிதர்கள், பகிர்ந்துகொள்ள இயல்பாகவே திறந்த மனம் கொண்டவர்கள். அந்தப் புன்னகையின் விளைவாக அல்லாமல் காரணமாக நான் இருக்க நேர்ந்தால், இன்னும் நல்லது. சிலர் என்னைப் படைப்பாளியாகப் பார்க்கிறார்கள். சிலர் என்னை வடிவமைப்பாளர், சாத்தியவாதி, நையாண்டிக்காரர் என்கிறார்கள். வேறொருவர் நான் அறிவாற்றல் மிக்கவன், நாடகத்தனமானவன், ஒரு நடிகன் என்று நினைக்கிறார். மற்றவர்கள் என்னைக் கனவு காண்பவன் என்கிறார்கள். சிலர் எனக்குப் பைத்தியம் என்று நினைக்கிறார்கள். சிலர் நான் ஒரு முன்னோடி என்று நினைக்கிறார்கள். நான் அவ்வளவு புத்திசாலி அல்ல, அல்லது அடிமுட்டாள் என்று நம்புபவர்களும் உண்டு. அது உண்மையில் முக்கியமல்ல. உண்மையான எல்லை மற்றவர்களின் மதிப்பீட்டில் இல்லை, ஒருவர் பின்தொடரத் தேர்ந்தெடுக்கும் இறுதி நோக்கத்தில் இருக்கிறது. யதார்த்தம் என்பது சொல்லப்படுவது அல்ல. இறுதியில் நடப்பதை நீங்கள் பார்ப்பதுதான். இன்று எனக்குக் கோபம் இல்லை. சில மணி நேரத் தூக்கத்துக்குப் பிறகு விழித்தெழுந்தும் மகிழ்ச்சியாக உணரும்போது, அந்த உணர்வைப் பகிர்ந்துகொள்ள ஒரே வழி எழுதுவதுதான் என்று எனக்குத் தெரியும். நான் எழுதாத நாள் ஏதோ தவறு என்று பொருள்படாது. என் முன்னுரிமைகளை மாற்றிக்கொண்டேன் என்று மட்டுமே பொருள். அந்தக் கணங்களில், நான் வேறொருவருக்காக என்னை அர்ப்பணிக்கிறேன். அது ஒரு பெண்ணாக இருக்க வேண்டும் என்றே எப்போதும் நம்புகிறேன், ஏனென்றால் அது எனக்கு அதிக மனநிறைவு தருகிறது என்று ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். தத்துவம், உளவியல், மனநல மருத்துவம், மனம், எண்ணங்கள், எழுத்து, உடல்நலம், பெண்கள் — எல்லாம் மூளை வழியாகவே செல்கின்றன. உங்களிடம் ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்: மூளை ஒரு பெண். ஆஹாஹாஹாஹா. தன் மனைவியிடம் ஒரு சிறு காதல் கணம் மட்டும் கேட்கும் ஒரு கணவர் நினைவுக்கு வருகிறார். அவள் எப்போதும் சரி என்றாள். அதனால், அவர்களுக்கு எட்டுக் குழந்தைகள் பிறந்தன. அவர் எப்போதும் சொல்வார்: “பார், நான் நல்லபடியாக இருப்பேன். ஒரு சிறு கணம் மட்டும்.” அவள் தாயானாள். மீண்டும். இன்று நான் யாராக இருக்கிறேனோ அப்படி ஆனது ஒரு துல்லியமான கணத்திலிருந்து பிறந்தது. அந்தக் கணத்தில், பணத்துக்காக அல்ல, ஓர் இலக்கியத் தடத்துக்காக நினைவுகூரப்படும் Frega குடும்பத்தின் ஒரு தலைமுறையை உருவாக்க முடிவெடுத்தேன். வரலாற்றின் பல பெரிய எழுத்தாளர்களுக்கு நடந்ததுபோல. அவர்கள் பணமின்றி இறந்தார்கள். ஆஹாஹாஹாஹா. இவை அனைத்தும் ஒரே ஒரு கணத்தால். அதனால்தான் உங்களிடம் ஒன்றே ஒன்றைக் கேட்கிறேன்: வாசியுங்கள். எதையாவது. ஏனென்றால் வாசிப்புதான் உங்கள் மனதை விழிப்புடன் வைத்திருக்கும் ஒரே வழி — ஒரு கணத்துக்கு மட்டுமே என்றாலும்.

Nando

பயணமும் அடியும்

நீங்கள் நாட்டைக் கடக்கப்போகிறீர்கள். விமானமா, ரயிலா, பேருந்தா, காரா, மிதிவண்டியா? தேர்வு எளிதாகத் தெரிகிறது. ஆனால், அதில் இரண்டு நிபந்தனைகள் உள்ளன: உங்களால் என்ன செய்ய முடியும், நீங்கள் என்ன செய்ய விரும்புகிறீர்கள். நேரம் பிறகு வருகிறது. மாறாக, உண்மையில் தன்னைத் திணிப்பது இடம். ஆகவே, உண்மையான கேள்வி ஒன்றே: நீங்கள் ஏன் புறப்படுகிறீர்கள்? எல்லாம் அதைப் பொறுத்தது — வாகனத்தை அல்ல. பிறகு, நிச்சயமாக, துணை வருகிறது. தனியாக இருப்பதா அல்லது ஒருவருடன் இருப்பதா என்பது எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது. உண்மையில், இங்கேதான் பொது அறிவு, புரிதல், சகிப்புத்தன்மை உள்ளே நுழைகின்றன — அல்லது நுழையாமல், விஷயங்கள் சிதைகின்றன. அதன் பிறகு, பணம் காட்சிக்குள் நுழைகிறது. உண்மையான பணம். உங்களிடம் இருக்கும் வகையானது. இல்லையென்றால், கடன் வாங்குகிறீர்கள் — தேவையைப் பொறுத்து, அல்லது நீங்கள் எந்த அளவு மோசடிக்காரர் என்பதைப் பொறுத்து. ஆனால் சமன்பாடு ஒருபோதும் மாறுவதில்லை: வீட்டிலிருந்து எவ்வளவு நாள் விலகியிருக்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அதிகம் செலவழிக்கிறீர்கள், அவ்வளவு அதிகம் எரிக்கிறீர்கள்.

மறக்கப்பட்ட தேர்வு

இவை அனைத்தும் எப்படிப் பயணிப்பது என்று முடிவெடுக்க உங்களுக்கு உதவ வேண்டும். இருந்தும் சிறந்த வழி கிட்டத்தட்ட ஒருபோதும் குறிப்பிடப்படுவதில்லை: நடப்பது. நீங்கள் நடக்கும்போது, உலகம் வடிவம் மாறுகிறது. அதன் விளைவாக, வடிவங்களே நீங்கள் முதலில் கவனிப்பவையாகின்றன — அங்கேதான் நீங்கள் நின்று உற்றுப் பார்க்கிறீர்கள். இதற்கிடையில், எண்ணங்கள் பொதுவாக உங்கள் கால்களை அல்ல, வாகனத்தைப் பின்தொடர்கின்றன. ஆகவே சில நேரங்களில் சற்று உயரமாக அடியெடுத்து வைத்தால் போதும். ஆஹாஹாஹாஹா.

வாகனத்தை நீக்கினால் என்ன எஞ்சுகிறது?

வாகனத்தை நீக்கியதும், எஞ்சுவது நீங்கள்தான். கால்நடையாக, முரண்பாடுகள் இல்லை. யாரும் உங்களுக்கு அபராதம் விதிப்பதில்லை. யாரும் உங்கள் வேகத்தை அளப்பதில்லை. நீங்கள் எங்கே இருக்க வேண்டும் என்று யாரும் சொல்வதில்லை. நீங்கள் சுதந்திரமானவர் — நகரத்தின் நரகத்துக்குள்ளும். இறுதியில், அது எப்போதும் நடக்கிறது: “அவ்வளவு தூரம் இல்லை.” தூரம் மாறுவதில்லை. மாறாக, உங்களுக்கு நீங்களே பொய் சொல்வதை நிறுத்துகிறீர்கள்.

நினைவு, பழக்கம், கண்டுபிடிப்பு

என் மூதாதையர்கள் நடந்தார்கள். அது இயல்பானது. பிறகு, ஒரு கட்டத்தில், என் அத்தை Caterina-வை அவளுடைய காதலன் தன் கைகளில் தூக்கிச் சென்றான். அங்கிருந்து, ஒரு மரபு தொடங்கிவிட்டது என்று யாரோ முடிவெடுத்தார்கள்: அவன் கைகளில் மணமகள், முதல் அடி, சடங்கு. அப்படித்தான் அது வேலை செய்கிறது. முதலில் யாரோ ஒன்றைச் செய்கிறார்கள். பிறகு, அது ஒரு விதியாகிறது. நடப்பது ஆரோக்கியமானது. உலாவுவது ஆரோக்கியமானது. பயணிப்பது ஆரோக்கியமானது. வாழ்க்கை அப்படி அல்ல. வாழ்க்கை என்பது எப்படியும் தொடங்கும் ஒரு பயணம். அது எங்கே தொடங்குகிறது என்று உங்களுக்குத் தெரியும். அது எங்கே முடிகிறது என்று உங்களுக்குத் தெரியாது.

Nando

உழைப்பும் அன்பும்

எந்த வேலையை நீங்கள் இலவசமாகச் செய்வீர்கள்? வேலை ஒரு பரிவர்த்தனை என்று அவன் எப்போதும் நம்பியிருந்தான் — ஒரு சுத்தமான பரிமாற்றம்: பணத்துக்கு மணி நேரங்கள், பிழைப்புக்கு முயற்சி, அங்கீகாரத்துக்குத் திறமை. எதையும் கேள்வி கேட்கக் கற்றுக்கொள்வதற்கு வெகு முன்பே அவன் மரபுரிமையாகப் பெற்ற முதல் கட்டுக்கதை அது. அவன் குழந்தைப் பருவத்தில், மாலுமிகள் புயல்களைப் பற்றிப் பேசுவதுபோலப் பெரியவர்கள் வேலையைப் பற்றிப் பேசினார்கள்: தேர்ந்தெடுக்கும் ஒன்றாக அல்ல, தாங்கிக்கொள்ளும் ஒன்றாக. ஆனால் கட்டுக்கதைகள் விரிசல் விடுகின்றன. எப்போதும். மக்கள் தங்கள் வேலைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை — அவற்றை மரபுரிமையாகப் பெறுகிறார்கள் என்று அவன் உணர்ந்த நாளில் அந்தப் பிளவு தொடங்கியது. சட்டரீதியாக அல்ல, உளவியல் ரீதியாக. வழக்கறிஞரின் மகன் வழக்கறிஞராகிறான். மருத்துவரின் மகள் மருத்துவராகிறாள். ரொட்டி சுடுபவரின் மகன் முற்றிலும் வேறொன்றாகிறான், பொதுவாக “உயர்ந்த” ஒன்றாக, ஏனென்றால் உயர்வது என்றால் விட்டு விலகுவது என்று சமூகம் கிசுகிசுக்கிறது. இருந்தும் அவன் விசித்திரமான ஒன்றைக் கவனித்தான். மக்கள் ஏறியபோதும், தங்கள் பெற்றோரின் நிழல்களிலிருந்து தப்பியபோதும், அவர்கள் பெரும்பாலும் தங்களுக்குச் சொந்தமில்லாத இடங்களில் வந்து சேர்ந்தார்கள். இரவல் வாங்கிய மேலங்கிகளைப் போலப் பட்டங்களை அணிந்தார்கள், ஒருபோதும் சரியாகப் பொருந்தாமல், ஒருபோதும் உண்மையில் அவர்களுடையதாக இல்லாமல். ஆகவே, அவன் கவனிக்கத் தொடங்கினான் — வேலைகளை அல்ல, மனிதர்களை. ஒரே பொருட்கள், ஒரே கருவிகள், ஒரே செய்முறையுடன் இரண்டு இனிப்புப் பண்டச் சமையல்காரர்கள்; இருந்தும் ஒரு கேக் உயிரோட்டமாகச் சுவைத்தது, மற்றொன்று வெறுமனே சரியாக. வேறுபாடு கண்ணுக்குத் தெரியாதது, அளக்க முடியாதது, கற்பிக்க முடியாதது. எந்தத் தராசாலும் கண்டறிய முடியாத அந்தக் கூடுதல் கிராம் அன்பு அது. அந்தக் கணத்தில் அவன் புரிந்துகொண்டான்: வேலை என்பது நீங்கள் செய்வது அல்ல, உங்களில் எவ்வளவை அதற்குள் நுழைய அனுமதிக்கிறீர்கள் என்பது. திடீரென்று மூலக் கேள்வி — “எந்த வேலையை நீங்கள் இலவசமாகச் செய்வீர்கள்?” — ஒரு காகிதச் சுவரைப் போலச் சரிந்தது. ஏனென்றால் பதில் ஒரு தொழில் அல்ல. அது ஓர் உணர்வு. பணத்தால் தர முடியாத ஒன்றை வேலை உங்களுக்குத் தரும்போது நீங்கள் இலவசமாக வேலை செய்கிறீர்கள். செயலே ஊட்டமாகும்போது. சைகை ஒரு கண்ணாடியாகும்போது. செய்தல் இருத்தலின் ஒரு வடிவமாகும்போது. எந்த வேலையையும் இலவசமாகச் செய்ய முடியும் என்று அவன் உணர்ந்தான் — உலகம் ஊதியமின்றி இருக்க வேண்டும் என்பதால் அல்ல, இன்பமே ஒரே உண்மையான நாணயம் என்பதால்; பணவீக்கம் அடையாத, ஊழல்படாத, காலாவதியாகாத ஒரே நாணயம். கற்பிப்பதற்காக அல்ல, தனக்குப் பின் வருபவர்களுக்கு ஒரு தடத்தை விட்டுச்செல்வதற்காக அவன் இதை எழுதினான்: இளையவர்கள், நிச்சயமற்றவர்கள், இன்னும் தங்கள் எதிர்காலத்துடன் பேரம் பேசிக்கொண்டிருப்பவர்கள். உண்மையான பரிணாமம் மேல்நோக்கியது அல்ல, உள்நோக்கியது என்று அவர்கள் அறிய வேண்டும் என்று விரும்பினான். உண்மையான மாற்றம் ஒரு வேலையிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு அல்ல, போலியிலிருந்து நம்பகத்தன்மைக்கு என்று. உண்மையான தொழில் என்பது அன்பு ஒரு துணைப்பொருளாக அல்ல, இயந்திரமாக இருக்கும் தொழில் என்று. ஆகவே, அமைதியான உறுதியுடன் அவன் தன் குறிப்பேட்டை மூடினான்: உழைப்பு உடல், அன்பு மூச்சு. சேர்ந்தால் மட்டுமே அவை வாழ்க்கையாகின்றன.

Nando

சனிக்கிழமை

என் வாழ்க்கை ஒருபோதும் ஒழுங்காக இருந்ததில்லை. அது எப்போதும் நிரலாக்கப்பட்டதாக இருந்திருக்கிறது — அடர்த்தியானது, நோக்கமுள்ளது, நீண்ட தூர வரைபடம்போலக் கட்டப்பட்டது. இதை என் முதல் தொழில்முறை வழிகாட்டிகளிடமிருந்து மரபுரிமையாகப் பெற்றேன்; என் வேலையை மட்டுமல்லாமல் என் நாட்களின் தனிப்பட்ட கட்டமைப்பையும் வடிவமைத்த மனிதர்கள். ஒழுங்கும் நிரலாக்கமும் ஒன்றே என்று மக்கள் நினைக்கிறார்கள். அவை அப்படி அல்ல. ஒழுங்கு கணத்தில் வாழ்கிறது — சுத்தமான மேசை, நிலையான கால அட்டவணை, தற்காலிகமான ஓர் ஒத்திசைவு. நிரலாக்கம் மாதங்கள், ஆண்டுகள், வாழ்க்கையின் முழுப் பருவங்கள் வரை நீள்கிறது. அது பிம்பம், ஒழுக்கம், நீங்கள் ஒன்றை ஏன் செய்கிறீர்கள் என்று துல்லியமாக அறிவதன் அமைதியான வெறி. எல்லா இடங்களிலும் ஆண்களுக்குத் தண்ணீருடன் சிக்கலான உறவு இருக்கிறது — குறிப்பாகச் சுகாதாரம் என்று வரும்போது. முடிந்தபோதெல்லாம் சோம்பேறியாகிவிடுகிறோம். நம் மனைவிகள் அதை ஒருபோதும் மறக்க விடுவதில்லை. அந்தச் சனிக்கிழமை காலை, கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளின் ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையையும் போல, மீண்டும் எழும் வலிமையோ அதிர்ஷ்டமோ இல்லாதவர்களுக்கு மதிய உணவு பரிமாற Caritas மையத்துக்குச் சென்றேன். அன்று என் வேலை முதல் உணவு — நுட்பமான ஒரு பொறுப்பு. நாங்கள் குறையற்றவர்களாக இருக்க வேண்டியிருந்தது: பிம்பம், ஒழுங்கு, தூய்மை. ஒரு கறை, முழு அமைப்பும் சரிந்துவிடும். புன்னகைகளைத் தருவது, ஒரு நகைச்சுவையைத் தூவுவது, சூழலை ஒளிரச் செய்வது எனக்குப் பழக்கமாக இருந்தது. ஒருவருக்கு பாஸ்தா மென்மையாக வேண்டும், ஒருவருக்கு al dente, ஒருவருக்குத் தக்காளி இல்லாமல், ஒருவருக்குப் பாலாடைக்கட்டி மட்டும். எல்லோரையும் திருப்திப்படுத்துவது சாத்தியமில்லை. ஆகவே, அவர்களை ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆளிடம் அனுப்பிவிடுவேன் — ஒரு ராஜதந்திரத் தலைசிறந்த படைப்பு. பிறகு ஒரு தம்பதி வந்தார்கள். கணவனும் மனைவியும். அவர் என்னைப் பார்த்து நான் Frega-வா என்று கேட்டார். நிச்சயமாக நான் அவரை அடையாளம் கண்டேன். என் தத்துவப் பேராசிரியர். உட்காரச் சொன்னேன், முடிந்ததும் உடனே அவர்களுடன் சேர்ந்துகொள்வதாக வாக்களித்தேன். இறுதியாக நான் உட்கார்ந்தபோது, அவர் ஓய்வுபெற்றுவிட்டதாகவும், தன் மனைவியின் புற்றுநோய்க் கட்டிகளுக்குச் சிகிச்சையளிக்க எல்லாவற்றையும் செலவழித்துவிட்டதாகவும் சொன்னார். வீட்டை விற்றுவிட்டார்கள், கடன்கள் வாங்கியிருந்தார்கள், இப்போது அவர்களிடம் எதுவும் இல்லை — சாப்பிடக்கூடப் போதுமானதாக இல்லை. களைத்த புன்னகையுடன், Caritas-இல் நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று கேட்டார். நான் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. வலியில் இருப்பவர்களுக்குக் கூடுதல் சுமை தேவையில்லை. குறைவான விவரங்கள், குறைவான மன அழுத்தம். ஆனால் அவர் வற்புறுத்தினார். ஆகவே, சொன்னேன்: “நான் என்ன செய்கிறேன் என்பது முக்கியமல்ல. யாருக்காக, எப்போது செய்கிறேன் என்பதே முக்கியம்.” “நீ எப்போதுமே ஒரு நல்ல மாணவன், Frega,” என்றார். “இருபது ஆண்டுகளில் எனக்குக் கிடைத்தவர்களில் சிறந்தவர்களில் ஒருவன். உன்னை எல்லா இடத்திலும் தேடினேன்.” கிளம்புவதற்கு முன், அடுத்த சனிக்கிழமை மீண்டும் சந்திக்கலாமா என்று கேட்டார். நான் ஒப்புக்கொண்டேன். ஏழு நாட்கள் கழித்து, அவர் அங்கே காத்திருந்தார். ஒரு வீட்டின் சாவிகளை அவரிடம் கொடுத்தேன் — வாடகை செலுத்தப்பட்டது — சேமித்த பணத்தை மின்சாரம், தண்ணீர் போன்ற கட்டணங்களுக்கும் உணவுக்கும் பயன்படுத்தச் சொன்னேன். அவர் கண்ணீர் விட்டு உடைந்தார். நானும்தான். துன்பத்தை மகிழ்ச்சியிலிருந்து பிரித்திருந்தேன்; ஒருமுறையாவது, இரு பக்கங்களும் வென்றிருந்தன. மேலும் கேள்விகள் கேட்க அவருக்கு நேரம் கொடுக்கவில்லை. ஆனால் அவ்வப்போது, அவரைப் பற்றி விசாரிக்கிறேன். அவர் என் தந்தையைப் போல. அந்தச் சனிக்கிழமை எனக்கு ஓர் எளிய விஷயத்தைக் கற்பித்தது: வாழ்க்கையை நிரலாக்குவது என்பது தனிப்பட்ட இலக்குகளை அடைவது அல்ல. வேறொருவரின் விதியை ஓர் அங்குலம் நகர்த்தும் வழிகளைக் கண்டுபிடிப்பது. சில நேரங்களில், அந்த அங்குலமே எல்லாம்.

Nando

நிறைவு — GILLETTE பிராண்ட் கதையாடல்

ஒரு பிராண்டின் கதையாடல் பிரச்சாரங்களால் கட்டப்படுவதில்லை. அதன் வழியே கடந்துசென்ற வாழ்க்கைகளால் கட்டப்படுகிறது. இரண்டாம் தொகுதி ஒரு கட்டத்தை நிறைவு செய்கிறது: Gillette ஒரு நினைவாக, ஒரு வேலையாக, ஒரு கடந்த வாழ்க்கையாக இருந்த கட்டம். இங்கிருந்து, Gillette ஒரு மொழியாகிறது — ஒரு குறியீடு, ஒரு லென்ஸ், ஒரு கட்டமைப்புத் தர்க்கம். மூன்றாம் தொகுதி முத்தொகுதியை “நிறைவு” செய்யாது. அது பிராண்டை நிறைவு செய்யும். ஏனென்றால் ஒரு பிராண்ட் என்பது அது விற்பது அல்ல. விற்பதை நிறுத்தும்போது அது சொல்வதே. இந்த முத்தொகுதியில்தான், அவர்கள் வரலாற்றில் முதல் முறையாக, ஒருவர் Gillette-ஐ நிறுவனத்துக்குள்ளிருந்து அல்ல, கதையாடலுக்குள்ளிருந்து சொல்கிறார். இரண்டாம் தொகுதி இங்கே முடிகிறது. கதையாடல் முடிவதில்லை.

Nando