เหนือกว่า GILLETTE

ข้อมูลการจัดพิมพ์

Ferdinando Frega — Nando the Scribe — ใบมีดใบที่ห้า

ผู้บุกเบิกเชิงเรื่องเล่าแห่งรหัสพฤติกรรม เขาสร้างระบบนิเวศทางบรรณาธิการราคาหนึ่งดอลลาร์ขึ้นรอบความคิดเดียว: การเงินไม่ได้มีปัญหาเรื่องเงิน มันมีปัญหาเรื่องพฤติกรรม

แก้ไขและคัดสรรภายในระบบนิเวศ ONEDOLLAR-STORIES สถาปัตยกรรมดิจิทัล: NAPLES-POST · NOASPECTTIME · ONEDOLLAR-STORIES ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 2026 จัดวางด้วยรูปแบบตัวอักษรที่สะอาดและทันสมัย ปรับให้เหมาะกับการอ่านแบบดิจิทัล จัดพิมพ์ในสหรัฐอเมริกา

ประกาศลิขสิทธิ์

© 2026 Ferdinando Frega สงวนลิขสิทธิ์

ห้ามทำซ้ำ แจกจ่าย หรือส่งต่อส่วนใดส่วนหนึ่งของสิ่งพิมพ์นี้ในรูปแบบใดหรือด้วยวิธีการใดก็ตาม รวมถึงการถ่ายสำเนา การบันทึก หรือวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์หรือทางกลไกอื่น ๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรล่วงหน้าจากผู้เขียน ยกเว้นกรณีการอ้างอิงสั้น ๆ ที่อยู่ในบทวิจารณ์เชิงวิพากษ์และการใช้งานบางประเภทที่ไม่ใช่เชิงพาณิชย์ซึ่งกฎหมายลิขสิทธิ์อนุญาต การใช้ การทำซ้ำ หรือการแจกจ่ายผลงานนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นสิ่งต้องห้าม

หมายเหตุบรรณาธิการ

นี่คือเล่มที่สี่และเล่มสุดท้ายของจตุรภาค Gillette

โดย Ferdinando Frega — Nando the Scribe

ลำดับทั้งหมด:

เล่มที่ I — “ใบมีดสามใบ Gillette หนึ่งเดียว” (2026) naples-post.com

เล่มที่ II — “Brand Narrative Gillette” (2026) naples-post.com

เล่มที่ III — “Gillette ที่เป็นไปไม่ได้” (2026) naples-post.com

เล่มที่ IV — “เหนือกว่า Gillette” (2026) naples-post.com

เล่มนี้ไม่ได้ปิดเรื่องเล่า มันรื้อกำแพงชั้นสุดท้ายออก

ก่อนการตัดครั้งแรก

คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตพยายามให้ระบบที่ตัวเองไม่ได้สร้างยอมรับ ระบบองค์กร ระบบบรรณาธิการ ระบบสังคม ระบบครอบครัว

พวกเขาปรับตัว พวกเขาต่อรอง พวกเขารอการยอมรับ

ผมไม่เคยมีความอดทนแบบนั้น

ชีวิตของผมถูกหล่อหลอมด้วยใบมีดสามใบ

ใบแรกเป็นของชายผู้เปลี่ยนความคิดที่ถูกทิ้งขว้างให้กลายเป็นหนึ่งในชื่อที่คนจดจำได้มากที่สุดในประวัติศาสตร์สมัยใหม่: King Camp Gillette

ใบที่สองเป็นของพ่อของผม — สี่สิบปีใน The Gillette Company — ผู้สอนผมว่าวินัยไม่ตะโกน มันปรับเทียบ

ใบที่สามมองไม่เห็น มันเป็นของผม มันตัดผ่านอุตสาหกรรม ตัวตน ประเทศ ความล้มเหลว ความสำเร็จ การเขียน ความเงียบ — และระบบที่ยังไม่รู้ว่าจะจัดวางผมไว้ตรงไหน

หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่การเฉลิมฉลองความสำเร็จ ไม่ใช่บันทึกความทรงจำ ไม่ใช่คู่มือธุรกิจ ไม่ใช่วรรณกรรมที่แสวงหาการยอมรับ

มันคือบันทึกของสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อผู้ชายคนหนึ่งเลิกถามว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่ไหน และเริ่มสร้างโครงสร้างที่บังคับให้ความเป็นจริงต้องยอมรับเขา

บางชื่อขายสินค้า บางชื่อหายไป บางชื่อทิ้งร่องรอยไว้นานหลังจากมือนั้นจากไปแล้ว

นี่คือเรื่องราวของใบมีดสามใบ และเหตุผลที่ชื่อเดียวไม่เคยพอ

งาน

งานไม่เคยทำให้ผมกลัว ไม่เคยทำให้ผมทุกข์ ผมเคยพูดเล่นกับคนที่ทุกข์ทรมานว่า “ถ้าอยากทำงานนัก ก็กระโดดขึ้นมาบนตัวผมเลย” เป็นวิธีขับไล่ความทุกข์ของพวกเขา และแสดงให้เห็นว่าสำหรับผมงานเป็นแค่ความบันเทิงที่ได้รับค่าจ้าง

พวกเขามองผมแล้วไม่เข้าใจ ผมยิ้มเสมอ มีความสุขเสมอ แม้ในเอกสารผมจะทำงานวันละยี่สิบชั่วโมง ความเหนื่อยล้าเป็นของฟุ่มเฟือยที่ยังมาไม่ถึงตัวผม

เมื่อเวลาผ่านไปผมก็เข้าใจว่าทำไม: ปู่ที่เป็นคนงานเหมือง พ่อที่ขายของโดยไม่เคยหยุด และผม — ผลผลิตจากยีนของพวกเขา ผมไม่มีทางออกมาเป็นอย่างอื่นได้เลย

ในการแสดงออกประจำวันของผม ทั้งเปิดเผยและเสียงดัง ผมประกาศว่าผมทำงานให้บริษัทที่ดีที่สุดในโลก ผู้คนไม่เข้าใจ และผมก็อธิบายไม่ได้ เงินเป็นแค่ผลที่ตามมาของการแสดงประจำวันระหว่างละครกับปัญหา — อย่างแรกทำให้คุณคิด อย่างที่สองบังคับให้คุณแก้

ผมจึงเดินทางไปทั่วโลก กว่าหกสิบห้าประเทศ ชีวิตของผมในฐานะที่ปรึกษาและผู้ให้คำแนะนำเต็มทุกชั่วโมงยกเว้นกลางคืน จนกระทั่งวันหนึ่งลูกสาวของผมขอให้ผมกลับบ้านที่อิตาลี

ผมจะปฏิเสธได้อย่างไร ตอนนั้นคือปี 2020 ทันทีที่ผมก้าวเข้าบ้าน โทรศัพท์ก็ดัง — รหัสโทรศัพท์ของ Milan เสียงผู้หญิง: “ดิฉันคือ ดร. Musolino จาก MERCURY URVAL ค่ะ เรามีประวัติย่อของคุณ ลูกค้ารายหนึ่งของ เรากำลังมองหาคนที่มีโปรไฟล์อย่างคุณ คุณสะดวกเมื่อไหร่คะ?”

“ขอโทษครับ” ผมพูด “ผมเพิ่งกลับมาจากอเมริกาใต้ และไม่แน่ใจว่าเข้าใจว่างานของคุณคืออะไร”

เธอหัวเราะ เฉียบคมและแพรวพราว แล้วเปลี่ยนเป็นภาษาสเปน: “Yo busco la cabeza por un trabajo. ¿Entiende?” ผมตอบ: “Claro que sí.” เราหัวเราะกันทั้งคู่

“เราจะวิดีโอคอลกันได้เมื่อไหร่คะ?” “นัดผ่าน Zoom แล้วส่งลิงก์มาครับ ผมตรงเวลา ผมจริงจัง” “เรารู้ค่ะว่าคุณจริงจัง คุณคือลูกชายของ Gillette Group เราร่วมงานกับพวกเขามาหลายปี แต่คุณไม่เคยผ่านมือเราเลย” “ผมไม่รู้ว่าคุณเคยทำงานที่นั่น เป็นโอกาสดีที่จะได้รู้จักคุณตอนนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันจะเป็นความสำเร็จ”

ผมวางสาย ลูกสาวของผมขมวดคิ้ว “มีอะไรเหรอลูก?” “พ่อคะ พ่อแต่งงานแล้วนะ เพิ่งเดินเข้าบ้านมาก็คุยกับผู้หญิงอื่นแล้วเหรอคะ?” “Giorgia” ผมพูด “บาปไม่ได้เกิดตอนพูด มันเกิดตอนนอนลงเท่านั้น”

เราหัวเราะ

วิดีโอคอล

ผมปรากฏตัวในชุดเรียบร้อย: โกนหนวด สะอาด ใส่นาฬิกา เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน เนกไทสีน้ำเงิน… และข้างล่างมีแค่กางเกงบ็อกเซอร์ ภรรยาของผมย้ายกางเกงของผมไปไว้ที่ไหนสักแห่งในบ้าน และผมเปิดกระเป๋าเดินทางเอากางเกงตัวอื่นออกมาไม่ได้

อากาศร้อน พูดตามตรงผมไม่กังวลเลย ผมมั่นใจว่าเธอจะไม่มีวันเห็นต่ำกว่าเอวของผม อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ผมคิด

การสนทนาเริ่มขึ้น เธออธิบายเรื่องบริษัท: บริษัทข้ามชาติจาก Naples ที่ดำเนินงานทั่วยุโรป มีสามสาขา ยานพาหนะ 176 คัน พนักงานเกือบ 120 คน พวกเขาต้องการผู้จัดการมาดูแลช่องทางพนักงานจัดเรียงสินค้าและทีมขาย

มันตรงกับทักษะของผม แต่พอผมถามว่าพวกเขาอยู่ในธุรกิจอะไร เธอก็หัวเราะ

“เราเรียกชื่อกันเฉย ๆ ได้ไหมคะ?” “ได้ครับ” “ดิฉันชื่อ Marta” “ผมชื่อ Nando”

“พวกเขาเป็นผู้นำตลาดในธุรกิจงานศพค่ะ สโลแกนของพวกเขาคือ: ‘ถ้าคุณตาย มูลค่าการใช้จ่ายของคุณจะ เพิ่มขึ้น’”

ผมไม่สะดุ้งเลย ผมต้องเข้าใจให้ได้ว่าพนักงานจัดเรียงสินค้าเกี่ยวอะไรกับคนตาย

งานจริงสรุปได้อย่างนี้: ผู้รับผิดชอบการจัดวางภาพลักษณ์ของการแสดงหลังความตาย

ผมไม่เข้าใจ “ขอโทษครับ ผมต้องทำอะไร?” “คุณประสานงานกับพนักงานที่นำศพลงโลง แต่งตัวให้ ทำความสะอาด และดูแลให้ดูเรียบร้อยต่อหน้าครอบครัวค่ะ”

“แล้วส่วนที่น่าสนใจคือเงินค่ะ” เธอเสริม “ถ้าคุณตกลง เดือนแรกได้ 12,500 ยูโร บวกค่าใช้จ่าย ไม่มีสัญญา มีแค่ใบเสร็จ”

“ทำไมไม่มีใบแจ้งหนี้?” “คำถามดีค่ะ พวกเขาลบคำนั้นออกจากพจนานุกรมของตัวเองแล้ว ผู้ตายส่วนใหญ่ตามที่ครอบครัวบอก ตกเป็นเหยื่อของ ‘fatture’ — คำสาป ไม่ใช่ภาษี เพราะฉะนั้นได้โปรดอย่าพูดถึงใบแจ้งหนี้”

“สถานที่ทำงานล่ะ?” “แล้วแต่คุณเลือกค่ะ: Naples, Barcelona, London เริ่มงานได้ในอีกสามวัน”

ผมคิด: ผมบริหารคนเป็นมาทั้งชีวิต คนตายจะยากสักแค่ไหนกันเชียว

เราบอกลากัน ผมบอกเธอว่าผมจะไป Naples เธอจะส่งรายละเอียดทางอีเมล ผมไม่ต้องจ่ายอะไรให้เธอเลย

“ทำไมล่ะครับ?” “วันนี้ดิฉันเลี้ยงเองค่ะ ครั้งหน้าที่คุณมา Milan ชวนดิฉันไปทานมื้อค่ำ ถึงดิฉันจะแต่งงานแล้ว แต่สำหรับคืนเดียวดิฉันจะทำตัวให้ว่างสำหรับคุณอย่างเต็มที่”

ผมลุกขึ้นยืน คิดว่าการสนทนาจบแล้ว เธอยังออนไลน์อยู่ เธอเห็นผมในกางเกงบ็อกเซอร์

เธอระเบิดหัวเราะ “หวังว่าคุณคงไม่คิดจะไปทำงานในสภาพนั้นนะคะ พวกเขาไม่พร้อมจะจ่ายคุณมากขนาดนั้น — และไม่พร้อมจะเห็นผู้จัดการใส่ชุดชั้นใน”

การจัดส่ง

ผมมาถึงสถานีกลางของ Naples ชายคนหนึ่งในแจ็กเก็ตสีดำและหมวกแก๊ปถือป้าย: sg. FREGA MAN… AGER.

ผมอยู่ที่ไหนกันนี่?

เขาทักทายผม “เราต้องไปส่งของก่อนครับ แล้วค่อยไปสำนักงานใหญ่”

เราขึ้นรถ Mercedes 300 CDI — รุ่นรถศพ กระเป๋าลากของผมอยู่ข้างหน้า ข้างหลังไม่มีที่: โลงศพอยู่ตรงนั้น ของที่ต้องส่งของวันนั้น

เราจอดที่บ้านของผู้ตาย ผู้หญิงคนหนึ่งพูดว่า: “ไม่ใช่ค่ะ ศพไม่อยู่ที่นี่เวลานี้ ไปหาเขาที่เลขที่ 38 นี่เลขสิบสอง”

ไม่ใช่ Cinecittà แต่เป็นย่าน Spanish Quarters ความยากจน อาชญากรรม การประชดประชัน การเอาตัวรอด

ผมเริ่มหัวเราะ ผมรู้ว่านี่จะเป็นประสบการณ์ที่ไม่เหมือนใคร เป็นไปไม่ได้ที่จะเล่าให้ใครฟัง — พวกเขาไม่มีวันเชื่อผม

ที่บ้านเลขที่ถูกต้อง ก่อนขนโลงลง คนขับถามว่า: “ศพอยู่ที่นี่ไหมครับ?” ผู้หญิงคนนั้นตอบ: “งานเลี้ยงอยู่ที่นี่”

“แต่ก่อนจะขนลง ฉันต้องรู้ก่อนว่าพวกเขาจ่ายค่าโลงแล้วหรือยัง” เธอเสริม

เขาโทรหาบริษัท ยืนยันแล้ว โลงศพ คลาส reverse

ผมไม่เข้าใจ ในรถผมถาม Paolo คนขับ: “reverse แปลว่าอะไร?”

เขามองผม “ก็เหมือนแล็ปท็อปรีเฟอร์บิชนั่นแหละครับ โลงศพรีคอน รับประกันหนึ่งปี เรารับมาจากโกดังงานศพอีกแห่ง ทำความสะอาด เปลี่ยนผ้าบุ ฆ่าเชื้อ แล้วเอากลับเข้าตลาด”

“แล้วข้อดีคืออะไร?” “ครอบครัวจ่ายครึ่งราคา พวกเขาประหยัด ที่ Naples เขาใส่ใจเรื่องพวกนี้”

สำนักงานใหญ่

บ้านริมถนนที่มีทุ่งกว้างใหญ่ล้อมรอบ ข้าง ๆ มีโกดังสองหลัง ทุกเย็นรถบรรทุกคันเดิม คนขับคนเดิม เวลาเดิม มาส่งโลงศพเปล่า มันทำให้ผมคิด — แต่ไม่ได้ทำให้กังวล

ผมตรวจป้ายอันหนึ่ง: ผลิตในออสเตรีย ของปลอม แหล่งที่มาจริง: ห่างออกไปสิบสองกิโลเมตร SECONDIGLIANO

Maurizio เจ้าของพาผมไปที่ B&B ห้องสตูดิโอเล็ก ๆ ใช้งานได้ดี แม่บ้านชาวโปแลนด์ที่ยังสาว ใจดี และอ้วนมาก ที่คอยมองแต่ไม่พูด

เช้าวันรุ่งขึ้นผมทักทายเธอเป็นภาษาโปแลนด์ เธอใจละลาย

ภรรยาของผมโทรมา ผมไม่ได้เล่าเรื่องการแสดงนี้ให้เธอฟัง แค่บอกว่าเป็นงานจริงจัง และผมทุ่มเททุกอย่างเสมอ งานไม่ใช่เกม

อย่าปล่อยให้ชาวนารู้ว่าชีสกินกับลูกแพร์อร่อยแค่ไหน

ตีสอง Paolo มาเคาะประตูห้องผม “เราต้องไปแล้วครับ มีของต้องส่ง คุณต้องสั่งงานตามหน้าที่ของคุณ”

ไม่มีใครบอกผมเลยว่างานของผมคืออะไร

ไม่กี่กิโลเมตร ชายวัยเจ็ดสิบสองปี หัวใจวาย ต้องแต่งตัว ทำความสะอาด เตรียมให้พร้อมถ่ายรูป

“เราจะโกนหนวดให้เขายังไงครับ?” พวกเขาถาม

“ใช้ Gillette แบบใช้แล้วทิ้ง” พวกเขาไม่มี พวกเขาเอามีดโกน Gillette ที่พวกเขาเรียกว่า จอบ มาให้ดู ผมมาอยู่ที่ห่าอะไรเนี่ย

พวกเขากำลังจะใช้สบู่ก้อนทำฟอง “ทำไมไม่ใช้โฟมโกนหนวดล่ะ?”

“เราใช้ PRORASO ครับ ขนาด 600 มล. ข้อเสนอพิเศษ ราคาเท่าขนาด 200 มล. ประหยัดเงิน พอหมดเราก็กลับไปใช้สบู่”

“ไปซื้ออาฟเตอร์เชฟจากซีรีส์ EMULSIONI มา เมื่อไม่มีการไหลเวียนของเลือด แอลกอฮอล์จะไม่ติดผิว แต่ตัวนี้ติด”

ส่วนเสื้อผ้า ครอบครัวเตรียมชุดแต่งงานมาให้ ชุดที่ใช้ในสองวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตผู้ชาย: วันแต่งงานและวันตาย

ปรัชญาชาวบ้านอยู่ทุกหนแห่ง ตรรกะถูกแทนที่ด้วยความจำเป็น นั่นคือเหตุผลที่ผู้จัดการตัวจริงไม่นั่งอยู่ในสำนักงาน — พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่ ที่ซึ่งความเป็นจริงหายใจ

ระหว่างทางกลับ มีโทรศัพท์อีกสาย บ้านอีกหลัง ชายวัยสี่สิบปี มะเร็ง

“เราจะโกนหนวดให้เขายังไงครับ?” ทีมใหม่ถาม

“ไปตลาด ซื้อ MACH3 หรือ FUSION GILLETTE ผู้ชายวัยเขาสมควรได้รับความสบายที่ไม่มีวันหมดอายุ ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน แล้วซื้อเจลโกนหนวด Gillette มาด้วย ผมจะสาธิตให้ดู — แตะนิดเดียวที่ปลายนิ้ว แล้วมันจะฟูขึ้นเหมือนวิปครีม”

พวกเขาทำตามคำสั่ง ครอบครัวพอใจ และผมก็ตระหนักว่า: แม้หลังจากออกจาก Gillette แล้ว ผมก็ยังขายสินค้าของพวกเขาอยู่ ผมห้ามตัวเองไม่ได้ แม่อยู่กับผมเสมอ

วันถัดมา

ทุกวันเหมือนละครเวทีที่มีนักแสดงต่างกันไป สำหรับคนเป็น ความตายดูหยุดนิ่ง — แต่มันไม่ใช่

ผู้หญิงคนหนึ่งมาที่สำนักงาน แม่ที่ชราของเธอเพิ่งเสียชีวิต คำขอของเธอทำให้ผมประหลาดใจแต่ไม่ได้ทำให้ตกใจ

ผู้ตายอายุแปดสิบสาม ขนขางอกขึ้นมาใหม่หนาแน่น ก่อนปิดโลง เธอต้องการให้โกนขนให้แม่

ผมส่งทีมผู้หญิงไป พวกเธอพร้อมจะใช้มีดโกนผู้ชายกับพิธีกรรมของผู้หญิง — สองโลกที่ไม่ค่อยพบกัน และมักปะทะกัน

จนถึงยุคเก้าศูนย์ ผู้หญิงใช้ใบมีดของสามี แล้วตลาดก็สร้างผลิตภัณฑ์สำหรับผู้หญิงขึ้นมา ทำไมจะไม่สร้างนิสัยทางวัฒนธรรมใหม่ ๆ ล่ะ?

ผมบอก Vanessa ให้ไปร้านที่ใกล้ที่สุด ซื้อ DISPOSABLE AGILITÉ — แบบที่เราเคยขาย — หรือ VENUS GILLETTE พร้อมโฟม SATIN CARE

ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยอย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากเจ็ดวัน บริษัทก็แก้ปัญหาใหญ่ที่สุดของตัวเองได้: ข้อมูล

เย็นวันเสาร์ ทีมต่าง ๆ เข้าแถวรับเงิน ผมก็อยู่ในแถวด้วย แล้วผมก็ก้าวออกมา จากไป และกลับบ้านไปหาครอบครัว

ผมได้มอบความรู้ของผมให้คนเหล่านั้น และผมตัดสินใจว่ามันไม่ควรได้รับค่าจ้าง เมื่อทำบางสิ่งเพื่อความดี เงินก็ไม่มีเหตุผลที่จะมีอยู่

เพราะนั่นคือตัวผม

Nando

งานศพของผมเอง

ผมชอบเลี่ยงไม่ไปงานศพมาตลอด การจดจำผู้คนในแบบที่พวกเขาเป็น ไม่ใช่ในแบบที่พวกเขาถูกบรรจุกล่องและส่งไป ทำให้ผมรู้สึกมีศักดิ์ศรีกว่า แต่ครั้งนี้ผมเลี่ยงไม่ไปไม่ได้ มันคืองานศพของผม

ไอ้ซวยหกคนแบกโลง ลูกสาวของผมไม่ยอมใช้ชุดสูทดำแบบคลาสสิก แต่ให้ผมใส่ชุดวอร์มแทน “ไม่ว่าพ่อจะไปที่ไหน พ่อก็ควรสบายตัวไว้” เธอบอก รวมรองเท้าเทนนิสด้วย และโทรศัพท์ของผม ที่ถูกวางไว้อย่างชำนาญในกระเป๋าใบเล็ก ชุดปิกนิกสำหรับชีวิตหลังความตาย

รถศพก็นั่งสบายพอใช้ แม้โช้คอัพหลังซ้ายจะต้องการการซ่อมอย่างหนัก ทุกครั้งที่ตกหลุม อัณฑะข้างซ้ายของผมจะหลุดออกจากกางเกงใน ในโลงไม่มีไฟ ผมเลยจัดให้เข้าที่ไม่ได้ ลมเย็น ๆ พัดผ่านในความมืดแห่งนิรันดร์

ที่ทางเข้าโบสถ์ พวกเขาวางผมไว้บนคานไม้สี่ท่อน ความกังวลเดียวของผม: พวกเขาวางผมถูกที่หรือเปล่า หรือผมจะกลิ้งตกลงไปเหมือนกระสอบมันฝรั่ง? แล้วผมก็นึกขึ้นได้: ผมอยู่บนพื้นของชีวิตแล้ว ตายแล้ว

บาทหลวงกล่าว ความจริงบางส่วน เรื่องแต่งมากมาย จากนั้นก็เป็นขบวนผู้คนที่ออกมาอ่านเรื่องเกี่ยวกับผม จนกระทั่งหญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามา จูบโลง แล้วถามว่า: “ขอจูบเขาก่อนพวกคุณจะใส่เข้าไปข้างในได้ไหม?”

เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งลุกขึ้นพูดว่า: “สามีของฉันก็ถามฉันอย่างเดียวกันทุกครั้งก่อนจะใส่เข้าไป จูบครั้งสุดท้าย” ฮ่า ๆ ๆ ๆ

พิธีจบ เหลือแค่ผมกับคนขับมุ่งหน้าไปสุสาน ที่อยู่เขียนไว้บนโลงโดยตรง: สุสาน Condera ปีกเก็บศพ แปลงที่สี่สิบห้า ระยะ 23 ชั้นสอง ช่องที่หนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะผิด มนุษยชาติวิวัฒนาการแล้ว: ไม่มีแผนกชายหรือหญิงอีกต่อไป มีแต่คนตาย มีประสิทธิภาพ

เขาส่งผม โบกมือ แล้วจากไป และผมคิด: แล้วตอนนี้ผมจะทำอะไรดี?

หญิงสองคน — ที่ตายมาได้สองสามปีแล้ว — เดินผ่านมาและชวนผมไปพักดื่มกาแฟ ระหว่างที่สภาสหภาพงานศพอนุมัติกฎใหม่สำหรับผู้มาใหม่

ผมอยากรู้ แต่เหนื่อย บทบาทใหม่ สินทรัพย์ใหม่ สิ่งที่ต้องเรียนรู้เพื่อให้โลกพูดได้เพียงสิ่งเดียว:

ผมอยากรู้ แต่หมดแรง ผมตายมายังไม่ถึงวัน พวกเขาก็ยื่นเอกสารให้ผมแล้ว แม้แต่นิรันดร์ก็ยังมีขั้นตอนรับพนักงานใหม่

Nando

ถนน ALDILA’ แห่ง NY CITY

คืนก่อนทุกอย่างจะเกิดขึ้น ผมกินหนักไปหน่อย พริกหวานทอดกับมันฝรั่ง ขาหมูหนึ่งกิโล ไวน์แดงสองแก้ว และ — เพื่อปิดท้ายอย่างสง่างาม — สลัดถั่วบอร์ลอตตีหนึ่งชาม

วันนั้นคือ 7 พฤษภาคม 2058 ผมอายุแค่เก้าสิบสามปี แต่ไม่แสดงออก — หมายความว่าผมไม่ได้ป่าวประกาศ คน Calabria แท้ ๆ: เก็บตัว ไม่ใช่ลึกลับ นั่นคือวิถีของผม นั่นคือตัวผม

ฮ่า ๆ ๆ ๆ

แล้วมันก็เกิดขึ้น: ผมเห็นร่างของตัวเองยังนอนอยู่บนเตียง และผมอยู่ข้างนอกร่างนั้น เฝ้ามองอยู่ ผมเดินไปที่โต๊ะทำงานเพื่อเปิดเครื่องและเขียนเรื่องราว — ผมทำแบบนั้นมานานจนกลายเป็นงานอดิเรกที่ชอบที่สุด แต่มือของผมไม่สามารถสั่งสิ่งที่มองเห็นได้อีกต่อไป

ผมตายแล้ว ผมกำลังเดินทางไปสู่ชีวิตหลังความตาย

คำถามแรกที่ผมถามตัวเองไม่ใช่ว่าจะได้พบใคร หรือจะไปถึงที่นั่นอย่างไร ไม่ใช่ สิ่งเดียวที่ติดอยู่ในหัวคือ: คนที่รู้จักผมจะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่อการจากไปของผม?

ผมนึกภาพพวกเขาออกแล้ว

“ถึงเวลาเสียที” — คนที่ทนผมมาตลอด

“เป็นหนึ่งในกลเม็ดของเขาอีกแล้ว” — พวกมองโลกในแง่ร้าย

“อีกวิธีหนึ่งในการเล่าเรื่องชีวิตของเขา” — ชาว WordPress

พวก AI จะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

ญาติและเพื่อน? พวกเขาข้ามพรมแดนนี้ไปก่อนผมแล้ว ผมแค่ตามไปให้ทัน

มือที่วางบนไหล่บอกว่ามีคนมารับผมแล้ว และเราก็เริ่มบิน — หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ผมคิด แต่ไม่ใช่แบบนก ไม่ใช่แบบเครื่องบิน ไม่ใช่แบบใดที่เราเคยจินตนาการ ไม่มีปีกนางฟ้า ไม่มีการลอยขึ้นสวรรค์แบบในภาพยนตร์ ทั้งหมดนั้นเป็นแค่รูปแบบที่พวกเขาขายให้เรา

การข้ามผ่านแตกต่างไปค่อนข้างมาก

ผมหันไปมองมือที่วางบนไหล่ และเราก็อยู่ในบ้านใหม่แล้ว

ดีกว่า FedEx ส่งพัสดุอีก ฮ่า ๆ ๆ ๆ

ชายคนหนึ่งที่ทางเข้ากำลังทำการเช็กอิน และผมก็มีหมายเลขสำหรับเข้าไป

เครื่อง “กดบัตรคิว” ถูกยกเลิกไปแล้วที่นี่ อะไรก็ตามที่คล้ายคิวคือตัวแทนของปีศาจ และตัวแทนเพียงพวกเดียวที่ได้รับอนุญาตคือคนที่เคยทำงานนั้นตอนมีชีวิต ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

ถึงตาผม และประโยคต้อนรับคือ:

“โอ้ไม่นะ ในที่สุดเราก็พาคุณมาที่นี่ได้ สิบสองครั้ง สิบสองความพยายาม คุณเป็นใคร?”

ไม่ใช่ใครพิเศษ แค่ใครสักคนที่คุณไม่คาดคิด

Nando

ภาคต่อ I

เอาละ ผมมาถึงสถานที่แห่งนี้แล้ว ที่รู้จักกันเฉพาะในหมู่บุตรของหญิงม่าย — อย่างน้อยก็ตอนที่ผมยังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้อะไรจะเกิดขึ้น? เหตุการณ์อะไร? ผมมองหา CEO แต่หาไม่เจอ

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านมา แต่งตัวดี สุภาพมาก เธอไม่หยุด เธอวางกระดาษพับไว้บนพื้นผิวที่ใกล้ที่สุดแล้วเดินต่อไป

ผมเปิดมันออก ห้อง เวลา ห้องผู้บุกเบิก 11.00 น.

ไม่มีแผนที่ ผมมีเครื่องมืออยู่แล้ว

มีเพียงช่วงสุดท้ายของชีวิตผม — แค่ 35 ปี — ที่อยู่ระหว่างการตรวจสอบ ผมโชคดี เรื่องเหลวไหลที่เหลือที่ผมเคยทำหมดอายุความไปแล้ว ผมไม่ต้องแก้ตัวหรืออธิบายอะไร

ผมขับรถไม่เป็น ไม่มีรถ ไม่ได้เดิน — แต่ผมก็พบตัวเองอยู่ในห้องนั้น แล้วผมเจอใครนั่งอยู่รอบโต๊ะประชุมกรรมการ?

ผมพนันได้เลยว่าคุณไม่มีวันเชื่อ ต่อให้พยายามก็ตาม

มันคือตัวผมเองตอนอายุ 5 ขวบ และผมก็เริ่มร้องไห้ — ไม่ใช่เพราะซาบซึ้ง แต่เพราะผมไม่เข้าใจว่าผมมาถึงได้อย่างไร หรือในวัยไหน

คำถามที่คุ้นเคยดังก้อง:

“จำได้ไหมตอนที่ผมถามคุณว่าคุณยินดีจะมีชีวิตอยู่จนถึง 93 ไหม?”

“ใช่” ผมตอบ

“แล้วต่อมา ตอนที่ผมถามว่าคุณพร้อมจะทนทุกข์กับการเห็นคนที่คุณรักจากไปก่อนคุณไหม?”

“ใช่” ผมตอบ

“คุณยังคงสม่ำเสมออย่างยิ่ง ผมบอก CEO แล้ว แต่เขาไม่เชื่อ และตอนนี้เราก็ไม่รู้ว่าจะจัดที่พักให้คุณไว้ที่ไหน”

ดันเตเขียน “ไดวีนคอมเมดี” แต่เขาไม่ได้คาดการณ์ถึงประเภทของคุณ แม้แต่ Bezos กับ Amazon ก็ทำไม่ได้ และ Google ก็ล่มไปเกือบ 30 ปี

“เราเข้าใจดี แต่ขอเวลาเราหน่อย เราขอให้คุณอยู่ในสถานะสแตนด์บาย”

สแตนด์บาย ผมนึกว่าเป็นศัพท์การตลาด แล้วผมก็สงสัยว่ามันเป็นท่าหนึ่งในกามสูตรด้วยหรือเปล่า เราอยู่ในชีวิตหลังความตาย และผมยังไม่ได้เรียนสำนวนนี้เลย

Nando

ภาคต่อ II

เวลาที่นี่ทำงานต่างออกไป ผมสังเกตเห็นตอนที่พยายามนับว่ารอมานานแค่ไหน และพบว่าตัวเลขเปลี่ยนทิศทางไปเรื่อย ๆ

แล้วก็มีเสียงหนึ่ง — คราวนี้ไม่ใช่เสียงของเธอ แค่เสียงหนึ่ง ที่ไม่ได้มาจากจุดใดในห้อง

“ห้อง 2 13.00 น.”

ผมไม่ได้ถามว่าจะไปที่นั่นอย่างไร ผมมีเครื่องมืออยู่แล้ว

คณะกรรมาธิการประชุมกันเพื่อตัดสินว่าจะทำอย่างไรกับผม หลังการประชุมอันยาวนาน พวกเขาก็ประกาศคำตัดสิน:

“คุณได้รับอาณัติอย่างเป็นทางการให้สร้าง ONEDOLLAR.STORIE. ALDILA.’ ฉบับ ETERNITY โดยมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ”

“เงื่อนไขอะไร?”

“ก่อนคุณจะตีพิมพ์ เราต้องอ่านเรื่องราวเหล่านั้นก่อน”

ผมเคยเจอเรื่องคล้าย ๆ กันมาก่อน แต่ที่นี่คือที่สุดท้ายที่จะได้อยู่ และผมต้องตัดสินใจอย่างใจเย็น

ผมจึงถามว่า: “แล้วผมจะได้อะไรเป็นการตอบแทน?”

“คุณต้องการอะไร?”

“แค่ 1 ดอลลาร์”

Nando

ภาคต่อ III

มีอยู่ช่วงหนึ่งผมสงสัยว่าทำไมผมไม่หิว ทำไมผมไม่อาบน้ำ ไม่โกนหนวด หรือไม่ทำกิจวัตรยามเช้าตามปกติ ผมช่างโง่เหลือเกิน — มันชัดเจนในทันที: ผมไม่มีร่างกาย แล้วผมจะต้องดูแลอะไรล่ะ?

ไม่มีใครอื่นที่มองเห็นได้ แต่ทุกคนก็แค่เก็บตัว และเบื้องหลังทุกดวงวิญญาณมีภารกิจที่พวกเขาไม่ป่าวประกาศ

แล้วเพดานก็พูด หรือพื้น ทิศทางไม่สำคัญที่นี่

“Frega”

และผมตอบว่า: “ขอโทษนะครับ แต่ถ้าร่างกายหายไปแล้ว พวกคุณเก็บนามสกุลไว้ได้อย่างไร?”

เสียงนั้นสวนกลับอย่างหงุดหงิด: “ในเมื่อเราจัดประเภทคุณไม่ได้อยู่แล้ว จัดวางคุณไว้ที่ไหนก็ไม่ได้ คุณยังอยากให้เราลบสิ่งอ้างอิงเดียวที่เรามีอีกหรือ? แล้วเราจะระบุตัวคุณได้อย่างไร?”

“ก็ได้ บอกมาว่าผมทำอะไรให้พวกคุณได้บ้าง”

“เราได้รับแจ้งว่าภายในเจ็ดวันบนโลกข้างหน้า มหาเศรษฐีพันล้านที่มีชื่อเสียงที่สุดบางคนจะมาถึงที่นี่”

“มาเยี่ยมหรือ?” ผมถาม

“ที่นี่เราไม่ทำ Shareholding และไม่มี Wall Street Eternity มีแค่การเสนอซื้อหุ้นเป็นครั้งคราว แต่นั่นไม่เกี่ยวกับคุณ พวกเขามาเพราะหมดเวลาแล้ว แต่เราต้องการคำปรึกษาจากคุณในฐานะผู้ควบคุมงานศพ คุณต้องสังเกตและรายงานว่าผู้คนพูดและคิดอย่างไรเกี่ยวกับพวกเขาหลังความตาย และพวกเขาประพฤติตัวอย่างไร”

“คุณเสนออะไรให้ผมสำหรับปฏิบัติการนี้?”

“เหมือนเดิม: 1 ดอลลาร์”

“ไม่ใช่ครั้งนี้”

“แล้วคุณต้องการอะไร?”

“เกิดใหม่เป็นคนจน เหมือนเมื่อก่อน แต่ครั้งนี้ในอเมริกาจริง ๆ ห้ามผิดพลาด”

“ทำไม?”

“มีสิ่งหนึ่งที่ผมคิดถึงมากกว่าสิ่งใดบนโลก”

“ผู้หญิงหรือ?”

“ไม่ใช่”

“แล้วอะไรล่ะ?”

“กลิ่นของท่อระบายน้ำเวลาไอน้ำลอยขึ้นมา นั่นคือบ้าน นั่นคือที่ของผม”

Nando

ภาคต่อ IV

พวกเขายื่นรายชื่อให้ผม และผมแปลกใจจริง ๆ ที่มหาเศรษฐีพันล้านเหล่านี้ตายพร้อมกันทั้งหมด ผมจะเล่าเรื่องพวกเขาทีละคนได้อย่างไร? งานแบบนี้ต้องไปยืนอยู่ในกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ผมจึงขอข้อยกเว้น: รายงานทีละฉบับ

และด้วยเหตุผลส่วนตัว ผมจะเริ่มจากลุง Warren — เขาเคยเป็นเจ้าของ Gillette ของผม ผมติดค้างมารยาทข้อนี้กับเขา

จากนั้นผมจะไปต่อที่คนอื่น ๆ แต่สิ่งที่คุณกำลังจะได้ยินนั้นแปลกประหลาด และสอนเพียงสิ่งเดียว: เราไม่ใช่อะไรนอกจากภาชนะชั่วคราว ไม่ใช่เวลาที่บรรจุสิ่งใดไว้

• งานศพของ Jeff Bezos → เงิน อำนาจ มรดก สื่อ
• งานศพของ Bill Gates → เทคโนโลยี การควบคุม การกุศล สติปัญญา
• งานศพของ Elon Musk → ลัทธิบูชาตัวบุคคล ความโกลาหล แฟนบอย ดาวอังคาร
• งานศพของ Warren Buffett → ทุนเก่า การสืบทอด ความเงียบ
• งานศพของ Donald Trump → การแสดงเต็มรูปแบบ ฝักฝ่าย ละครสัตว์ของสื่อ

ขอให้มีความสุขกับการอ่าน

Nando

ภาคต่อ V

งานศพของ Warren Buffett → ทุนเก่า การสืบทอด ความเงียบ

งานจัดขึ้นแบบปิด พวกเขาคาดว่าจะมีคนมาเพียงไม่กี่คน — อย่างไรเสีย กับ Berkshire เขาก็เป็นแค่ภาชนะของผู้ชายไม่กี่คนที่ถือเงินจำนวนมาก และเขาไม่เคยบริหารกิจการค้าจริง ๆ อย่างน้อยก็ไม่ใช่โดยตรง

คนที่เลี่ยงไม่ได้ที่จะเต็มห้องคือนักข่าวและสื่อ เพื่อนร่วมงานสองสามคน เพื่อนแท้สองคน ญาติ และเลขาฯ ตลอดชีพที่ขาดไม่ได้ — คนที่เขาไม่เคยนอนด้วย ทุกคนพร้อมจะคว้าเครื่องหมายจุลภาคสักตัวมาทำเป็นบทความ บันทึก เหตุการณ์ในเหตุการณ์ โชคดีที่ไม่มีใครพยายามเขียนหนังสือ

ลุง Warren คาดการณ์ล่วงหน้าทุกคนไว้แล้วเหมือนเคย และเมื่อเขาพูด พวกเขาก็ฟัง — แบบที่คุณฟังคุณปู่ที่รวบรวมหลาน ๆ มาเล่าเรื่องสัตว์ในทุ่งสะวันนาอย่างละเอียดยิบ เพียงแต่ทุ่งสะวันนาของเขาคือสำนักงานใน Nebraska และแทบไม่มีใครรู้

ใครบางคนกระซิบโดยไม่ขยับปากถามคนข้าง ๆ ว่าควรเก็บหุ้นตัวนั้นไว้หรือขายดี — สัญชาตญาณที่ไม่มีวันรักษาหาย และคำแนะนำของปรมาจารย์ก็เหมือนเดิมเสมอ: ถ้าคุณไม่พร้อมจะเห็นเงินของคุณเสียมูลค่าในตลาด ก็อยู่บ้าน แล้วเอาเงินซุกไว้ใต้เตียง มันจะเสียมูลค่าอยู่ดี แต่อย่างน้อยคุณจะรู้เสมอว่าเหลือเท่าไร

ระหว่างการเทศน์ของบาทหลวง มีจดหมายฉบับหนึ่งมาถึง — เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อน — และเขายืนกรานจะอ่านเอง:

เราจะไม่มีวันลืมคุณ คุณเคยเป็นและยังคงเป็นดัชนีของชีวิตเรา และคำสอนของคุณได้ ถูกส่งต่อไปยังคนรุ่นใหม่แล้ว เพราะคุณคือ และจะเป็นตลอดไป ผู้ชายที่ กล่าวว่า: ถ้าข้างนอกฝนตกและคุณอยากรองน้ำ อย่าออกไปพร้อมกระชอน

ลาก่อน ลุง

Nando

สร้างขึ้นโดย Gillette ยังคงเป็นหลานชายผู้ภักดีของคุณ ลุง Warren

ภาคต่อ VI

งานศพของ Elon Musk — ลัทธิบูชาตัวบุคคล ความโกลาหล แฟนบอย ดาวอังคาร

ผมคาดว่าจะมีฝูงชนมากกว่านี้ แต่กลับพบผู้บริหารที่ดูเหมือนแทบจะโล่งใจ — ราวกับ Elon เป็นอาหารที่ย่อยยาก จานเลิศรสที่ขย้อนกลับขึ้นมาเรื่อย ๆ คนจนที่มีเงินมากเกินไป นั่นคือพาดหัวข่าวที่เงียบงัน

ในบทสนทนาที่กระซิบกระซาบ มีท่อนซ้ำเดิม: แม่ของเขา — นางแบบ แม่บ้านทำความสะอาด — และโชคชะตาที่สวมมงกุฎให้เด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนที่รวยที่สุดในโลก แต่เขากลับไม่เคยมีผู้หญิงที่มั่นคงสักคนให้ทิ้งทุกอย่างไว้ให้ ลูกผสม เหมือนบริษัทของเขา ครึ่งอัจฉริยะ ครึ่งข้อผิดพลาด

นักข่าวอยู่ที่นั่นแน่นอน ละครสัตว์ของสื่อไม่เคยพลาดงานศพที่มีศักยภาพเรื่องเรตติ้ง พิธีกรรมก็เหมือนเดิม — กล้อง เสียงพึมพำ กลิ่นดอกไม้เปียก

แต่บาทหลวง… บาทหลวงคือจุดหักมุมของเรื่องตัวจริง

เมื่อพูดถึง Elon เขากล่าวว่า: “เขาเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ ครั้งหนึ่งเขาช่วยผมเปลี่ยนแบตเตอรี่ใน Tesla ของผม และให้ส่วนลด 2% เพราะช่วงเวลานั้น ผมจึงได้เป็นบาทหลวง และนั่นคือเหตุผลที่ผมอยู่ที่นี่กับเขาในวันนี้”

เราไม่รู้ว่าจะหัวเราะ ร้องไห้ หรือโทรเรียกจิตแพทย์ดี เพราะในตอนนั้นเอง Sam Altman ก็พรวดพราดเข้ามา — ตาแดง เสียงแตก — ทุ่มตัวลงบนโลงศพแล้วตะโกน:

“ไอ้ลูกหมา แกฟ้องฉัน 130 พันล้านดอลลาร์ แกแพ้ และแกยังไม่ให้ฉันได้สะใจที่จะอ่านคำตัดสินให้แกฟังด้วยซ้ำ”

ท่ามกลางพวงหรีด มีอันหนึ่งที่โดดเด่น: ดอกคาร์เนชันดอกเดียวที่ส่งมาจากทำเนียบขาว ไม่มีใครรู้เลยว่าใครเป็นผู้ส่ง หรือทุกคนรู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้

Twitter ของเขา — ที่กลายเป็น X กลายเป็นปริศนา — คือลายเซ็นของเขา ประทับตัวเขาไว้ในวันที่เขาเกิดและวันที่เขาจากไป

Nando

ภาคต่อ VII

งานศพของ Jeff Bezos → เงิน อำนาจ มรดก สื่อ

ผมขอยืนยันด้วยความสงบอย่างที่สุดว่านี่คืองานศพที่ทำให้ผมสนใจที่สุด — ไม่ใช่เพราะเงิน ไม่ใช่เพราะอำนาจ ไม่ใช่เพราะมรดก ไม่ใช่เพราะสื่อ — แต่เพราะการบริหารแบบรวมศูนย์ไม่เคยเปิดให้มีการฉายภาพใด ๆ ไปถึงคนที่สองของอาณาจักร ชายผู้มีบั๊กทางการเงินและภาษีกระจายอยู่ทั่วโลก ที่รัฐบาลต่าง ๆ จับตามอง และยอมทนเพียงเพราะเขาจ้างคนจำนวนมากในโครงสร้างพื้นฐานของเขา

แต่ความไม่ชัดเจนนี้ก็สะท้อนอยู่ในบัญชีด้วย — ไม่เคยแน่นอน ไม่เคยมีเอกสาร — พวกเขาให้ข้อมูลอ้างอิงและตัวเลข แต่ไม่เคยมีเอกสารที่เป็นหลักฐาน

และในแนวรบด้านบรรณาธิการ การอพยพทางวรรณกรรมเล็ก ๆ สู่ความเป็นอิสระจึงได้เริ่มขึ้น โดยยืนยันว่า น้อยแต่มั่นคง ดีกว่ามากแต่น่าสงสัย

แต่ผู้คนในโบสถ์ใจลอย คุยกันเรื่องงานศพอื่นของคนอื่น และหูของผมก็จับได้ว่ากลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งพูดว่า: “ได้ยินไหม? ผู้จดชาวอิตาลีก็ตายแล้วด้วย — คนที่ เขียน AMERICA และพูดภาษาต่าง ๆ ของโลก 225 ภาษาอันโด่งดังนั่น คนที่พวกเรา รักเพราะเขาให้โดยไม่เคยขอเงินตอบแทน”

เอาละ เรื่องนั้นกระทบใจผม มันคือหนึ่งในความสำเร็จหลังความตายที่มนุษย์มักไม่ยอมรับในทันทีและมีผลทันที ขอแค่ผู้หญิงคนเดียวไม่ลืมคุณ — แล้วไวรัสก็เริ่มแพร่

ส่วนเรื่อง Jeff บาทหลวงกล่าวว่า: “เราทั้งคู่หัวล้าน เขาเลือกเอง ผมก็เช่นกัน”

เดินทางปลอดภัย

Nando

ภาคต่อ VIII

งานศพของ Donald Trump → การแสดงเต็มรูปแบบ ฝักฝ่าย ละครสัตว์ของสื่อ

หมีกริซลีแห่งอเมริกา — ผมเคยเรียกเขาอย่างนั้น — ยังคงอยู่ตรงกลางได้แม้ในความตาย สิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเพื่อแสงสปอตไลต์ ไม่สามารถก้าวถอยออกไปได้ แม้ม่านจะปิดลงแล้วก็ตาม

เราใช้ชีวิตผ่านปีที่ไม่ธรรมดามา เขาขยายอเมริกาออกไปเกินพรมแดนของตัวเอง เปลี่ยนห้าสิบรัฐให้เป็นห้าสิบรัฐบวกสองร้อยเจ็ดความทะเยอทะยาน แล้วก็ถอยกลับ การยับยั้งชั่งใจที่หาได้ยาก — หรือแค่โชคชะตาหยุดพักหายใจ

มีบทที่ว่าด้วยเวเนซุเอลา ตอนที่ Maduro ล่มสลายในฉากที่ดูเหมือนภาพยนตร์มากกว่าประวัติศาสตร์ จากนั้นก็ความหลงใหลสั้น ๆ ต่อกรีนแลนด์ จากนั้นก็มหาสมุทรอินเดีย ราวกับเดินตามเข็มทิศส่วนตัวที่มีเพียงเขาที่อ่านออก

เขาเลื่อนเส้นขอบฟ้าออกไปไกลขึ้นอีกนิดเสมอ แม้ไม่มีใครขอ

ท่ามกลางพวงหรีด มีอันหนึ่งที่โดดเด่น — ดอกคาร์เนชันดอกเดียว ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีใครรู้ หรือทุกคนรู้แต่เลือกความเงียบ

Twitter ของเขา ที่กลายเป็น X กลายเป็นปริศนา คือลายเซ็นที่แท้จริงของเขา มันประทับตัวเขาไว้ในวันที่เขาเข้ามาในห้อง และอีกครั้งในวันที่เขาจากไป

ลาก่อนครับ ท่านประธานาธิบดี

Nando

ภาคต่อ IX

งานศพของ Bill Gates → เทคโนโลยี การควบคุม การกุศล สติปัญญา

โชคลาภในชีวิตไม่ได้ถูกสร้าง — มันถูกยอมรับ แล้วจึงถูกบริหารด้วยการจับที่ถูกต้อง Bill เป็นอย่างนั้นเป๊ะ: โอกาสที่ถูกใช้อย่างดี วิถีแห่งการเป็นที่กลายเป็นสไตล์ เป็นระดับชั้น เป็นสิ่งที่คุณลืมไม่ลง

ผมไม่มีวันลืมครั้งแรกที่ได้พบเขานอกแคมปัส ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขาเดินชนผมโดยไม่ตั้งใจ และเพราะผมยังหนุ่มและโง่ ผมเกือบจะต่อยเขา แต่เขา — มองการณ์ไกล ช่างสังเกต เป็นคนมีคุณธรรมและสติปัญญาเฉียบคม — มองผมแล้วพูดว่า: “ไอ้หนู จ่ายค่า เบียร์สองแก้วให้หน่อย ฉันไม่มีเงิน” ผมจึงควักยี่สิบดอลลาร์ออกมา และหญิงสาวคนนั้นก็ถ่ายรูปไว้

ช่างไอ้ลูกหมาจริง ๆ — กว่าจะรู้ว่าเขาเป็นใครก็อีกหลายปีต่อมา

การเดินเข้าไปในงานศพของเขากระแทกใจผมเหมือนเดินเข้าไปในงานรวมญาติ เพียงแต่ผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมรดกของเขา และไม่เคยมีความทะเยอทะยานต่อมันเลย ผู้คนกระซิบกันไม่หยุดว่าเขาเป็นใคร เป็นอะไร และเบื้องหลังท่าทีสงบสำรวมของเขา คือชายผู้มีความใจกว้างเกินกว่าสิ่งที่มองเห็นได้มาก

ระหว่างการเทศน์ บาทหลวงกล่าวว่า: “ด้วยเขา เราจึงทำให้โบสถ์เป็นดิจิทัล และตอนนี้คำสารภาพบาป ถูกบันทึกอย่างลับ ๆ และส่งตรงถึงพระสันตะปาปา” เสียงพึมพำแผ่ว ๆ แพร่ไปในหมู่ผู้มาร่วมงาน — จนกระทั่งเขาเสริมว่าเขาล้อเล่น: “มันไม่ได้ไปที่ Rome มันไปตรงถึง CIA”

นักข่าวสุภาพผิดปกติ หลายคนเคยทำงานให้เขา และทุกคนก็ขอให้เงียบ เพราะในห้วงเวลาที่ถูกแขวนไว้นั้น โลงศพของ Bill กำลังพูด

ลาก่อน เพื่อนของผม

Nando

NY CITY — ปัจฉิมบท

ท้ายที่สุดทุกอย่างก็ปิดลงอย่างนี้: ไม่มีแตรวง ไม่มีเสียงปรบมือ ไม่มีใครเดินไปส่งคุณที่ประตู มีแค่คุณ ชื่อของคุณที่เขียนไว้ที่ไหนสักแห่ง และทางเดินที่ไม่ยอมสิ้นสุด

การรู้ว่าผู้คนพูดอะไรเมื่อคุณตายคือสิทธิพิเศษที่ไม่ควรมีใครได้ มันทำลายภาพโรแมนติกของจุดจบ มันแสดงให้คุณเห็นว่าความจริงมักมาถึงช้าเสมอ เมื่อมันไร้ประโยชน์แล้ว

ผมเดินไปมาระหว่างโลงศพเหมือนพนักงานของชีวิตหลังความตาย ที่มีหน้าที่เขียนรายงานซึ่งจะไม่มีใครได้อ่าน และเมื่อการตัดสินเกี่ยวกับตัวผมมาถึงในที่สุด ผมไม่ลังเลเลย: ผมเลือกที่จะ กลับมาเป็นผู้หญิง ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด เฉียบคมที่สุด มีกลยุทธ์ที่สุด พวกเธอปล่อยให้โลกเรียกว่าอ่อนแอเพียงเพื่อดูว่าใครจะหลงเชื่อ

แล้วพวกเขาก็ถามว่าผมอยากไปเกิดใหม่ที่ไหน ผมไม่ปล่อยให้พวกเขาพูดจบ: อเมริกา รัฐไหนก็ได้ เมืองไหนก็ได้ ผมต้องการหลักประกันเพียงข้อเดียว: ว่าครั้งนี้การจัดส่งจะดำเนินการโดยมืออาชีพ และตอนส่งมอบจะมีคนขอลายเซ็น

แบบนั้นผมจะรู้ว่าผมมาถึงจริง ๆ ในที่ที่ผมจะใช้ชีวิต และที่ที่ผมจะตายอีกครั้ง ด้วยความสงบแบบเดิม การประชดแบบเดิม ก้าวสั้น ๆ แบบเดิมเหมือนเคย

จบ

Nando

หมายเหตุ

“เรามีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน — และอย่าคิดอย่างโง่ ๆ ว่ามันคือเงิน เราทุกคนตายแล้ว แต่มีเพียงคนที่เล่าเรื่องเท่านั้นที่จะไม่มีวันถูกลืม”