FREGA พบ SUNDAR

ครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อนั้น ผมสงสัยอย่างจริงจังว่าไอ้หมอนี่มันเป็นใครวะ ทุกคนพูดถึงเขา เขาแทบจะเข้ามาแทนที่บุรุษจากนาซาเร็ธ — เพียงแต่เขาไม่ได้อายุ 2,000 ปี เขาอายุเพียง 54 และมาจากดินแดนอันงดงามที่ชื่อว่าอินเดีย

สถานที่เดียวในโลกที่คุณหายใจเอาอากาศแบบอังกฤษ แต่ใช้ชีวิตอยู่กับวัฒนธรรมและความสง่างามแบบเอเชีย ท่ามกลางภาษาที่ผสมผสานกันถึง 22 ภาษา ที่ซึ่งผู้คนเกือบ 1.5 พันล้านคนอาศัยอยู่อย่างถาวร

แต่กลับมาที่เรื่องของเรา: ชื่อนี้เชื่อมโยงกับบริษัทที่ชื่อว่า ALPHABET ผมไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาเป็นใคร ผมนึกว่าเป็นสมาคมอะไรสักอย่างที่ตั้งขึ้นเพื่อคนไม่รู้หนังสือของโลก คนที่ไม่เคยโชคดีพอจะได้เรียนอ่านเรียนเขียน แล้วผมก็รู้ว่าผมไม่ได้คิดผิดไปทั้งหมด เพราะนั่นคือสิ่งที่มันเกี่ยวข้องจริง ๆ — เพียงแต่ตัวบท การอ่าน และวรรณกรรมนั้นอยู่ภายในเว็บ ซึ่งใช้รหัสสองแบบ: ฐานสิบของมนุษย์และฐานสองของอัลกอริทึม

ผมอยากเข้าใจชายคนนี้ ดังนั้นผมจึงขึ้นรถไฟเหมือนคิปลิง และเดินทางจาก Reggio Calabria ไป Bombay ซึ่งทุกวันนี้เรียกกันว่า Mumbai

จุดหมายของผมชัดเจน พวกเขารอผมอยู่ที่ CHENNAI ในรัฐ TAMIL NADU ทางใต้ของอินเดีย ที่ซึ่งพี่น้องลอดจ์จะให้ที่พักแก่ผม ทุกคนรู้ — ตั้งแต่แกรนด์ลอดจ์แห่งอังกฤษลงมา — ว่าพี่น้อง Frega ใช้ชีวิตด้วยเงิน 70 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน และไม่คุ้นกับการขออะไรจากใคร

แล้วผมก็มาถึงในที่สุด พวกเขารอผมอยู่และพาผมไปที่บ้านของพวกเขา แต่ผมปฏิเสธและพยายามเช่าห้องแทน การพักสามวันอยู่ในกำลังทรัพย์ของผมและเข้ากับงบประมาณของผม

ผมมีเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงในการทำความคุ้นเคยกับพื้นที่ แล้ว REGUNATHA ก็มารับผม เราจะไปไหนกัน?

สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย MADRAS

ทันทีที่เรามาถึง เพิ่งผ่านประตูทางเข้าแรกของมหาวิทยาลัยเข้าไป ผมก็เห็นป้ายหนึ่งที่ฟาดใส่ผมเหมือนสายฟ้า คติพจน์ของพวกเขาเป็นภาษาสันสกฤต แปลได้ว่า:

ความสำเร็จเกิดจากการลงมือทำ

เราได้รับการต้อนรับจากศาสตราจารย์สองท่าน ซึ่งเป็นพี่น้องฟรีเมสัน และผมก็เริ่มถามพวกเขาเรื่อง SUNDAR ทันที ผมเชื่อว่าเขาเคยเรียนที่ Madras ในตอนที่พวกเขายังเป็นผู้ช่วยสอนอยู่

ศาสตราจารย์ทั้งสองยอมรับว่ารู้ว่าเขาเป็นใคร แม้ความจริงเขาจะเรียนที่ KHARAGPUR แต่พวกเขาบอกว่าที่นี่เราทุกคนถือว่าเขาเป็นคนของเรา

ก่อนอื่นใด พวกเขาอธิบายว่าเราอยู่ที่ไหน นี่ไม่ใช่แค่วิทยาเขตมหาวิทยาลัยสักแห่งใน Boston เราอยู่ภายในสิ่งที่เหลือเชื่อ: IIT Madras ยังมีขีดความสามารถด้านซูเปอร์คอมพิวเตอร์ผ่าน IBM Virgo Super Cluster ซึ่งให้พลังการประมวลผล 97 TERAFLOPS

นั่นมันหมายความว่าอะไรวะ ผมไม่รู้เลย ผมไม่เข้าใจเรื่องคอมพิวเตอร์ห่าอะไรสักอย่าง แต่ผมก็พยักหน้า เพราะจากน้ำเสียงของพวกเขา ผมเข้าใจว่าคำพูดนั้นสำคัญ และแค่นั้นก็พอแล้วสำหรับการที่ผมได้อยู่ตรงนั้น

หลังพิธีการ เราก็ออกจากที่นั่น และ REGUNATHA บอกผมว่าเขามีเซอร์ไพรส์ให้ผม ผมพูดว่า “หวังว่าคงไม่ใช่ผู้หญิงนะ ผมอายุ 61 แล้ว ไม่ใช่หนุ่ม ๆ อีกต่อไป ทุกวันนี้ผู้หญิงคือรูปแบบการสนทนาที่ผมชอบที่สุด เพราะผมได้ดึงเอาความช่างคิดและความฉลาดของพวกเธอมาใช้ และหล่อเลี้ยงตัวเองด้วยทั้งสองอย่าง”

เขาบอกว่าเราจะไปพบผู้หญิงคนหนึ่ง “แต่ใจเย็น ๆ Nando ไม่มีเรื่องเซ็กซ์เกี่ยวข้องหรอก ดูเหมือนเธอจะรู้จักคนที่คุณกำลังค้นคว้าอยู่ดีมาก และคุณจะเห็นว่าเธอไม่ทำให้คุณผิดหวัง”

“แล้วอีกอย่าง คุณก็รู้ว่าก่อนที่เราจะเป็นฟรีเมสัน เราเป็นคนเสรีที่มีคุณธรรม!”

“ใช่ แต่ขอให้เราแต่งตัวอยู่กันต่อไปนะ” ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ

เราเข้าประตูรั้วบ้านของเธอ หญิงสาวคนหนึ่งต้อนรับเรา เธอน่าจะอายุราว 25 แต่ผมไม่คิดว่าเธอเป็นลูกสาวของ SUNDAR — และแท้จริงแล้วเธอเป็นหลานสาวของผู้หญิงที่รอเราอยู่

เธอต้อนรับเราและเชิญให้นั่งบนโซฟาของเธอ เธอยกชาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้มาให้เรา แต่ในฐานะชาว Calabria ที่ดี ผมถามว่าเมื่อไรเราจะได้กินข้าว ผมอยู่ด้วยน้ำเปล่ามาสองวันแล้ว และกระเพาะของผมก็ประท้วงหยุดงานไปแล้ว มันยังไม่เข้าใจว่าเราไม่ได้อยู่ในอิตาลี

ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัวว่าชื่อ RADHA และถามคำถามตรง ๆ กับผมทันที เพราะรู้อยู่แล้วว่าผมเป็นใคร

ผมเอนตัวไปหา REGUNATHA แล้วกระซิบว่า “Radha เหมือนคนที่อยู่ Zoho น่ะเหรอ?”

และเขาก็พูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า “ไม่ใช่ คนนั้นอายุน้อยกว่า คนนี้ฉลาดกว่า”

เธอบอกว่าเธอสนุกมากกับการอ่าน THE WILKINSON SAGA บน gillettenarrative.com เธออาจอ่านมันถึง 20 ครั้ง และเห็นตัวเองในบางตอน — ในตัวละครของป้า แล้วด้วยเสน่ห์ความเป็นผู้หญิงที่ท่วมท้น แม้จะอายุ 90 ปีแล้ว เธอก็ถามผมว่าทุกอย่างในนั้นเป็นความจริงหรือเปล่า

ผมตอบด้วยมุกง่าย ๆ: ความจริงและการโกหกคืออัลกอริทึมสองตัวของชีวิต และระหว่างทั้งสองคือเรื่องเล่า ซึ่งยังคงเป็นการแสดงออกทางภาพของคนคนเดียวที่เขียนมันขึ้นมา

เธอยิ้ม แต่ไม่แปลกใจ เธอบอกผมว่านั่นเป็นคำตอบเดียวที่ผมจะให้ได้ มันเผยให้เห็นว่าผมเป็นใครโดยไม่ต้องพูดออกมา นั่นคือเหตุผลที่เธอจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับ SUNDAR แก่ผม

ตอนเขายังเด็ก เขาวาดเลขศูนย์หนึ่งร้อยตัวอยู่เสมอ และไม่มีใครเข้าใจว่าทำไม วันหนึ่งเขาเติมเลข 1 ไว้ข้างหน้า เราคิดว่ามันหมายถึงบัญชีธนาคารในอนาคตของเขา สามสิบปีต่อมาเขาทำงานให้บริษัทที่ชื่อแบบนั้นเป๊ะ: Google จาก googol คือเลข 1 ตามด้วยศูนย์ 100 ตัว

ทุกคนพร้อมจะโทษข้อบกพร่องนี้ว่ามาจากงานพนักงานชวเลขของแม่เขามาตลอด แต่เราเพิ่งอยู่แค่จุดเริ่มต้น และวันนี้เราเข้าใจว่าข้อบกพร่องที่เขามีมาแต่กำเนิดกลับกลายเป็นความสมบูรณ์แบบล้วน ๆ

เราได้ยินจากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ว่าวันหนึ่งแม่ของเขาซึ่งช่างสงสัยเหมือนเคยถามลูกชายว่าธนาคารส่งยอดเงินคงเหลือที่มีเลขศูนย์ 12 ตัวมาให้เขาได้อย่างไร เขาตอบว่า “เขาเขียนตัวเลขด้วยลายมือแบบตัวเขียนครับ ที่ว่างไม่พอ”

ผมสังเกตว่าตลอดเรื่องเล่าเหล่านั้น ผู้หญิงคนนั้นกับพี่น้องผู้พาผมมา — ซึ่งก็เป็นชายสูงวัยเช่นกัน — มักสบตากันอย่างรู้กัน แต่ผมจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ผมทำอยู่เท่านั้น และไม่ได้หยุดเพื่อถอดรหัสพฤติกรรมของพวกเขา

Radha บอกผมว่า Sundar เป็นที่รักของผู้คนเสมอ และผู้หญิงมักไปไหนมาไหนกับเขาเพราะความสง่างาม ความฉลาด และเสน่ห์ของเขา แทบจะเป็นภาพของผมเลย ถ้าไม่ใช่เพราะความต่างของกระเป๋าเงินเรา

เมื่อถึงเวลา ผมเล่าเรื่องสองสามเรื่องจากการเดินทาง 40 ปีใน 65 ประเทศ: เรื่องราวของชีวิต มุกตลก และการผจญภัย ผู้หญิงคนนั้นดูดื่มด่ำจนชวนเราอยู่กินมื้อค่ำ แต่ผมตัดสินใจอย่างสุภาพว่าไม่ควรตอบรับ ผมยังไม่พร้อม

ขณะที่เรากำลังจะกลับ เธอยื่นกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ๆ ให้ผมและพูดว่า “Nando เขียนถึงฉันได้ทุกเมื่อที่ต้องการนะ ฉันรับจดหมายของคุณด้วยความยินดียิ่ง และคุณจะเรียกฉันว่าป้าก็ได้ — ฉันจะภูมิใจ”

REGUNATHA หัวเราะเหมือนคนบ้า และผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไม เขาบอกว่าอย่างน้อย 30 ปีแล้วที่เขาไม่ได้เจอสถานการณ์แบบนั้น ผมขอให้เขาพาผมกลับโรงแรม แต่ก่อนนั้นผมก็อยากรู้มากพอที่จะถามเขาว่า:

“ขอโทษนะ แต่ภรรยาของคุณทำงานอะไร?”

เขาตอบโดยไม่ต้องคิดว่า “เธอเป็นพนักงานชวเลข”

ผมเกือบจะระเบิดออกมา แต่ก็กลั้นไว้ ตอนนั้นผมขอให้เขาส่งผมใกล้ ๆ โรงแรม ผมจะหาที่กินเอง และวันรุ่งขึ้นผมจะจากไป

เขาถามว่าผมต้องการอะไรอีกไหม และผมเชิญเขาให้มาเยี่ยมบ้านผมที่ Calabria เมื่อไรก็ได้ที่มีโอกาส ผมจะยินดีมากที่ได้ต้อนรับเขา — ได้แสดงให้เขาเห็นสิ่งที่เราชาว Calabria ทำได้ดีในทุกที่ของโลก

แต่ใครกันแน่คือตัวละครในเรื่องนี้?

คนจริง ๆ ผมไม่เคยถามว่าพวกเขามาจากไหน ผมแค่ยอมรับการมีอยู่ของพวกเขา เพราะนั่นคือสิ่งที่ผมทำมาตลอด 61 ปี — และผมมั่นใจว่าโลกจะไม่ลืมผม

และในกระดาษโน้ตแผ่นเล็กของหญิงชาวอินเดีย ผมพบข้อความที่เขียนว่า: “กลับมาหาฉันได้ทุกเมื่อที่ต้องการ ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอ” ที่ด้านล่างมีที่อยู่ของเธอ

วันรุ่งขึ้นผมกลับไปที่สถานี รถไฟดูเหมือนไม่อยากออก แต่ผมไม่รู้ว่าทำไม บางทีมันอาจรอผมอยู่ หรือบางทีมันอาจเข้าใจแล้วว่าหลังจาก “แอฟริกาของผม” ชาว Calabria คนหนึ่งก็มี “อินเดียของผม” ได้เหมือนกัน