BERÎ GILLETTE: BENDEWARIYA KU QET NAQEDE

Piraniya mirovan herheyîtiyê wek armanceke dûr difikirin, xelateke ku ji pîrozan, fîlozofan, xwedî-dîtinan û rêveberên ku berî taştê peyva «mîras» bi kar tînin re hatiye veqetandin. Carekê min jî wisa difikirî. Paşê êvareke asayî teorî qut kir. Tiştekî biçûk hebû, adeteke nas û bendewariyeke bêaqil dirêj. Tişt ne girîng bû. Bendewarî girîng bû.

Mirov beşên ecêb mezin ên jiyana xwe di bendewariyê de derbas dikin: li benda pejirandinê, baweriya bi xwe, naskirinê, derfetê, şert û mercên îdeal û ronahiyeke kesk a ku çend daîreyan dereng xistiye. Hin ewqas dirêj li bendê dimînin ku bendewarî dibe pîşeya wan. Trajedî ne ew e ku ew li bendê dimînin. Trajedî ew e ku ew jê re dibêjin amadekarî. Ez di nav rêxistinên ewqas mezin de xebitîm ku bawer dikirin nemir in. Wan nezelalî dikir civîn, civîn dikirin rapor, rapor dikirin plan û plan dikirin civînên din. Di her pêşkêşiyê de soza mayîndetiyê dihat dayîn. Paşê logo guherî. Dem edîtorekî hişk e. Min dev ji perestina planan berda û bala min çû ser tevgerê. Tevger şopan dihêle. Bendewarî niyetan dihêle. Afirînerên herî bîrnebûyî berî ku bawerî bê dest pê dikin. Avantaja wan tevger e.

Herheyîtî ne wê gavê dest pê dike ku dem dibe bêdawî. Ew wê gavê dest pê dike ku biryarek, rûpelek an berhemek red dike ku biqede.