GILLETTE: KEÇA MIN

Em nû li ser maseyê rûniştibûn. Ew li hember min bû. Jina min, ku li kêlekê rûniştibû, pirsî çima ez bi bêdengî, bêyî peyvekê, li wê dinêrim.

Wê pirsî gelo sedemek, rewşek, tiştek heye ku bala min wisa kom kiriye.

Min hot doga xwe dixwar — tiştê herî baş ku min dikaribû hebûya, heta li Îtalyayê jî — û çavên min li yên wê digeriyan. Giorgia. Keça min. Min hewl dida fêm bikim ka çi di hundirê wê de heye.

Ew bi rastî parçeyek ji min bû. Kêmasiyên min di laşekî bêkêmasî de. Hişekî zirav. Jinek.

Di demekê de ew rabû ser piyan da ku li dijî tiştekî ku min berê gotibû derkeve — hema bêje da ku min rast bike, bi wê awayê xwe, bi wê kesayetiyê — û hewl da çend caran bi nermî li milên min bixe. Wek ku dayik li zarokan dixin.

Lê ez tenê bavê wê bûm. Û ez keniyam, min fikirî ku li kêleka min jineke din heye, piştî diya min, bi heman wezîfeyê: ne ku min biparêze, lê ku min kontrol bike. Ev çarenûsa min bû.

Min ji xwe pirsî çima. Giyanê min bi rastî çi bû. Ez di wê kêliyê de kê temsîl dikim. Min ji xwe pirsî, bi dilsozî, ez bi Xwedê kî me.

Heman pirsa ku mirovên ku min nas dikin dipirsin. Yên ku min dixwînin. Û dibe ku rojekê, ji quncikekî New Yorkê, ew min bi erebaneyekê bibînin, ku li kolanê hot dogan belaş didim — tenê ji bo kêfa dîtina kenê mirovan. Wek ku her tim bûye, 61 salan. Bêyî ku ji kesî bihayekî bixwazim.

Ji ber ku ez ev im.