GILLETTE: RAMANEK JI DERYAYÊ

Li bajarê min ê ku perava deryayê hembêz dike, ber bi firehiyên herî başûr ên Îtalyayê ve zivirî, li hember Deryaya Navîn, gava zengila sibehê lê dixe, em çavên xwe ber bi derve ve dizivirînin da ku birayên xwe yên Afrîkaya Bakur bibînin, da ku nûçeyan bigirin, da ku tiştên nû bigirin.

Germa xeniqîner tîne bîra me ku em jî Afrîkî ne — lê bi dezavantaja zimanê îtalî, û bi hemû bala rayedarên bacê ya ku pê re tê.

Lê belê îro min biryar da ku sê mijaran bigirim dest, ramanên xwe li ser bingeha ezmûna jiyana xwe raxim — ne ku tiştê ku yekî berê di nivîsên xwe yên bazirganî de nivîsandiye dubare bikim, ku wek rastiyên mutleq û antropolojîk tên dîtin, heta di nav akademiyê de wek qadên lêkolînê tên bikaranîn, dema ku armanca wan a rastîn, piraniya caran, tenê aborî ye.

Ez nivîsên xwe belaş didim, û rexne û nerazîbûnê qebûl dikim — yên herî baş, hema her tim, ji jinan tên, hişên tûjtir. Û ez dikarim bibêjim ku her raman an fikir, wek bingeheke giştî, hewcedarî pejirandineke derveyî nîne — tenê gava ku ne ber bi cîhana aborî û fînansê ve be, ji ber ku yê ku bazirganiyê nake tenê dikare ezmûnê parve bike, û kêlî û cihên hestyarî belaş bide.

Îro tenê sê mijaran bala min kişand, û min ew hilbijartin da ku nêrînekê pêşkêş bikim ku qet nayê dayîn.

Ev in:
RAGIHANDIN; AGAHDARÎ; VEGOTIN.

Bila peyv te nexapînin — ev sê cîhanên cuda ne, sê perspektîfên cuda, gelek caran heman mijar.

Xwendina te xweş be.