GILLETTE: ŞEV

Erê, wê şevê jî em bi tenê man. Tenê em herdu. Ez û hevalê min ê hezar şeran — yê ku qet hêvî pûç nekiribûn, yê ku her tim hiştibû ku ez xwe baş nîşan bidim. Nirxek zêde, ku ji bo wê rolê heqê naskirineke herheyî heye.

Lê hay jê hebe — ez behsa kûçikekî nakim. Heta eger navê wî bi tîpa D dest pê bike jî. Ahahahahah.

Kî dizane em ê çend caran din rastî hev bihatana. Çend welat, cihên qelebalix û yên vala. Lê niha dema girtina çavan bû. Hestên rojê gelek bûn. Û girîn bûbû awayek ji bo spaskirina wan ên ku êdî ne li wir bûn.

Hebûna kulîlkfiroşeke asyayî, ku piştî nîvro li nêzîkî goristanekê rastî wê hatibûm, ez vegerandim bîranîneke salên 1990an.

Tihany jineke ciwan û xweşik bû, di nav kerxaneyekê de li Hanoyê. Wê rojê wê ez birim ku wir bibînim — da ku cihê karê xwe nîşanî min bide. Ji bo wê ev wek nîşandana navenda karsaziyê ya li qata 54an a One Liberty Plaza li New Yorkê bû. Wê tu cudahî nedidît.

Ew serbilind bû. Bi wî cihî kêfxweş. Wê bi heqê xwe bi dest xistibû û diya xwe, serokeya berê ya saziyê, têk biribû. Avahiyeke malbatî ya îdeal, meriv dikare bibêje — ji bo karmendên hin weşanxaneyan.
Wê ji milê min girt, ez rûniştandim, çayeke lîmonê pêşkêşî min kir, û got:

Nando, her tim bîne bîra xwe — êrîşên di nav şerekî de qet bersivên yekser naxwazin. Ne yên hestyarî. Ne yên bertekî. Tenê bendewarî. Bendewariya ku keça tevgera aqilane û mantiqî ye, li cihê ku serkeftin tekane hevpeymana te ye. Serkeftin ew e ku kêf û şahiyê dide te. Û gelek caran tu bihayekî naxwaze. Ew wê ji ber evînê dike. Hinekî wek ku em dikin, bi mêrên wek te re.

Ramîn kûr bû. Demek ji min re lazim bû ku wê bihelînim — bi ber çavan ve girtina ku nezaniya min her tim li ser jîrbûna jina dawîn a li ser rûyê erdê serdest bû.

Min dest bi kenê kir. Jina min, ji odeya din, pirsî ez bi çi dikenim. Min çi dîtiye.

Min jê re got ku ew tenê xeyaletek bû.

Xeyaleta di nav şevekê de.