GILLETTE: VEGOTIN

Rêveberiya pargîdaniyeke pirneteweyî xwedî kapasîte û hişyariyê ye ku nirxa berhemekê, giringiya wê di nav karsaziyê de, hêza markayê, û ku veberhênan divê biçin ku derê diyar bike.

Qada wan a bingehîn heman dimîne: plansazî, bernamesazî, prosedûr — her tiştê din di nav wê çarçoveyê de dijî.

Ev karê wan e, û ji bo wê pere distînin. Tiştên ku li pey tên pêşveçûnên kariyerê ne ku pê re tên, baştirkirina meaşan, berjewendî, planên pişkan — lê qet ne teqez e ku ev hemû di heman şirketê de biqewimin.

Yê ku qet ji hundir ve nexebitiye dibe ku bipirse çima rêveberek dê şirketekê bihêle eger ew li wê şirketa ku ew çêkiriye baş be.

Tiştê pêşî di hişê wan de qet ne pere ye. Kariyer e — hilkişîna ber bi lûtkeyê.

Mirov bi gelemperî tam gava difikirin ku gihîştine dikevin, ji ber ku pere nikare her tim her xeletiyê veşêre, û hejmar jî nikarin her tim veşartî bimînin. Wê gavê giyotîna rêveberiyê dikeve — bê rêya revê.

Lê ev hemû çawa bi vegotina pargîdaniyê re li hev tê?

Kesên ku saziyên wek DÊRA KATOLÎK, APPLE, L’ORÉAL, NIKE, MERCEDES — û yên din — birêve dibin vê baş fêm dikin: berhemek hewcedarê xerîdaran e, divê qezenc çêbike, û temenê wê yê li ser refikê sînordar e. Vegotin, ji aliyê din ve, çîrokek e ku hewcedarî xwendevanan nîne, ji ber ku her kes bi serê xwe xwe tê de dibîne — û tam ev e ku wê herheyî dike.

Mînak ne hewce ne — ew pir eşkere ne. Hejmar jî ne hewce ne, ji ber ku meriv nikare wê bipîve. Bandor hişî ne, û ev e ku wê bêhempa dike.

Şirket pere didin da ku di nav lêgerînên webê de cih bigirin, da ku berhemên xwe bifiroşin. Vegotin cihên herî baş ên webê digire — belaş. Qet nebe ew cure vegotina ku wek xwedî nirxeke rastîn tê naskirin.

Û va ye beşa ku herî giran lê dixe: bifikire ku li cihekî di nav vegotina Apple bi xwe de, yekî biryar da ku dest bi pêşxistina telefonên Nokia bike. Tu difikirî ku dê çi biqewime?

Tam ew kêlî ye ku giyotîna parvedaran dikeve — di kêmtirî deh çirkeyan de — û dest pê dike ji makîneya giyabiriyê paqijtir bibire. Ji ber ku tu xetek tune ku pozbilindan ji ehmeqan veqetîne: herdu jî difikirin ku ew bi ser dikevin, herdu jî difikirin ku li ser îhtimalan, li ser demê dilîzin — di nav şerekî de ku ew bi tevahî bi tenê şer dikin, û kesî zehmet nekişand ku ji wan re bibêje.

Ev vegotin e: çîroka yekî ku te qet hêvî nedikir ku hebe — lê ku rastîn e.