BERÎ KU BÎRANÎN BÊ

Dema ku zarokek tê dinyayê, tiştê yekem ku her kes lê dinêre çav in.

Em xwe ber bi dergûşê ve xwar dikin, em nêzîktir dibin, em li rengekî digerin.

Gelo dê yên diya wî bin?

Gelo dê yên bavê wî bin?

Paşê doktorek, an hemşîreyek, tê û tiştê ku kes naxwaze bibihîze dibêje: ku reng hê tune ye. Ku di destpêkê de ew ji bo her kesî hema hema heman e. Bozek, şînekî rengavêtî, rengê kesekî ku hê tiştek nedîtiye.

Ji ber ku wisa ye.

Di destpêka jiyanê de, nêrîn gerdûnî ye.

Vala ye.

Û ji bo tijîbûnê mehan dixwaze.

Îrîs hêdî hêdî dixebite. Hinekî qehweyî, hinekî kesk, hinekî reş datîne. Mîna ku beden li bendê be ku fêm bike ka dê li kîjan dinyayê binêre, berî ku biryar bide ka dê bi kîjan çavan lê binêre.

Min her tim fikirî ku paşê jî ne ewqas cuda ye.

Em berdewam bi wê nêrîna vala tên dinyayê.

Û dema xwe ya mayî em wê tijî dikin.

Her ezmûn şopekê dihêle.

Her şahî tonekê zêde dike.

Her xem yeka din zêde dike.

Û bi vî awayî, bêyî ku em pê bihesin, çav êdî ne tenê parçeyek ji bedenê ne û dibin arşîvek.

Bîranînek bêdeng.

Paşê ew kêlî tê ku em rastiyeke sade û zalim fêm dikin: em pir caran mirovan bi rastî tenê wê demê dibînin dema ku em êdî nikarin li wan binêrin.

Û hingê bîranîn me vedigerîne.

Ber bi hevokeke negotî ve.

Ber bi telefoneke paşxistî ve.

Ber bi serdanekê ve ku me dikarî bikira.

Ber bi hembêzekê ve ku me ew wek tiştekî bê guman dihesiband.

Na, aqlê min neçûye.

«Xwendevan, hinekî din sebir bike û li dû ramana min were.»

Em çend caran li wan ên ku çûne difikirin, û li tiştên ku me dixwest bibêjin an bikin?

Ev hatiye serê her kesî.

Û dê dîsa were.

Heke îro min karibûya bi kesekî ku êdî ne li vir e re biaxivim, min ê bavê xwe, diya xwe, dapîr û kalikên xwe, xwişka xwe, hevalekî nêzîk hilbijarta.

Û min ê her tim bi heman awayî dest pê bikira.

Min ê bigota:

«Min bibore ku min wextê ku tu heq dikir neda te.

Min bibore ku ez li dû lezgîniyên xwe, armancên xwe, xweperestiya xwe ya rojane bezîm, bêyî ku fêm bikim ku rojekê ez jî dê li heman rêyê bimeşim wek te.»

Paşê hiş hê dûrtir diçe.

Di nav sedsalan re derbas dibe.

Min dixwest Îsa bibînim, ne ji bo ku pirsan jê bikim, lê tenê ji bo ku guh bidim wî.

Min dixwest Galileo Galilei, Einstein, Machiavelli, Michelangelo, Dante Alighieri, Padre Pio yê Pietrelcina, Kipling, John Fitzgerald Kennedy bibînim — û fêkîfiroşê li jêr, tevî xwediyê meyxaneya şerabê.

Û paşê, hema mîna ku di bin efsûnekê de bim, min dixwest guh bidim hemû jinên dinyayê.

Bêyî cudahî.

Ji ber ku her yekê ji wan dê tiştekî cuda hebûya ku bibêje.

Nêrîneke cuda.

Çîrokeke cuda.

Rastiyeke cuda.

Û dîsa jî, dema ku ez bi lingên xwe yên qayîm li ser erdê vedigerim, ez digihîjim paralelekê ku ji min re xweşik xuya dike.

Heke her tiştê ku em diafirînin, her tiştê ku em bawer dikin nirxa wê heye, her tiştê ku dikare tiştekî ji yên din re bihêle, di wextê xwe de bi mirovan re neyê parvekirin, hingê her tim heman tişt diqewime.

Ew roj tê ku kesek dê bibêje:

«Mixabin. Min dixwest wî nas bikim.»

«Mixabin. Min dixwest guh bidim wî.»

«Mixabin. Min dixwest bizanim ka wî çi difikirî.»

Lê berpirsiyariya tiştê ku nayê dîtin tu carî ne tenê li ser yê ku diafirîne ye.

Pir caran li ser wan e ku wê di wextê xwe de nîşan nadin — û li vir, wek her tim, jin hosta ne: ew dizanin çawa xwe bidin dîtin.

Û li ser wan e ku biryar didin ka çi tê dîtin: înternet. Heke Google dîtinbariyê nede te, kes te naxwîne — ji bilî ku tu pere bidî.

Li ser wan e ku nahêlin mirov bala xwe bidin tiştê ku li ber çavên wan diqewime.

Ji ber ku bîranîn hema her tim paşê tê.

Nêrîn, li şûna wê, dema ku em bextewar in, di wextê xwe de tê.