EVÎNA YEKEM

Îlona 1978an bû, û ez bi diya xwe re li Clusone dijiyam, bajarokekî piçûk li ser girên bilind ên li jorî Bergamoyê, li bakurê Îtalyayê, ku wê li wir karekî dewletê bi dest xistibû. Ez bi wê re çûm û min li wir dibistan xwend.

Malbata me ya mayî li Reggio Calabria dijiya. Bavê min ev koç wekî xelatekê, wekî ezmûneke rastîn nîşan dabû. Bi rastî, min dizanî ku ez kurekî di bin çavdêriyê de bûm, ji ber xûyê xwe, û ku hewcedariya min bi kontrolkerekî, bi şîretkarekî hebû — û kî ji diya min çêtir.

Motorsîkleteke min a nû hebû, ku bavê min kirîbû: sozek ku hatibû cîbicîkirin, wekî her tim. Min îmtîhanên xwe bi notên herî bilind derbas kiribûn, û min xelat bi dest xistibû.

Diya min hewl dida ku li ser saeta vegera min a malê danûstandinê bike, lê piraniya caran wê tenê ez di malê de dikilîtkirim da ku min ceza bike û diçû kar, bêyî ku carekê jî bifikire ku yek ji tiştên pêşîn ên ku min plan kiribûn ew bû ku kopiyeke mifteyan bidim çêkirin.

Ez bi hevalên xwe re derdiketim. Motorsîkletên hemûyan hebûn, û her yekî ji wan hevalkeçek hebû. Ya min tune bû.

Min keçek nas kir, Carla, gelekî delal, lê wê pir zêde dem dixwest: dildarî, maç, naskirina hev, nasandin, dêûbav, rîtuel.

Dema ku Carla fêm kir ku ez ne kurekî lîstika dirêj bûm, wê şivanekî Bergamoyî dît, ku evîn bi erdê bavê xwe re bi hev re da destê wê.

Di vê navberê de, di Nîsana 1979an de, diya min veguhastina xwe bi dest xist û em vegeriyan bajarê xwe yê zayînê.

Xema yekem ew bû ku ez bêm guhastin bo dibistana herî nêzîk da ku sal ji min neçe, lê ji ber ku pir hindik dem mabû, nirxandina dibistanê destûr neda ku ez derbas bibim, û ez di sala xwe ya yekem de mam.

Xwişka min diçû heman dibistanê. Sala din wê ji min pirsî çima hevalkeçeke min tune ye, û wê ez bi yek ji hevpolên xwe re nas kirim. Me dest pê kir ku hev nas bikin.

Min nizanibû ka çawa dibe. Min ji maçê dizanî, û ji rê û rêbazên wê. Lê ezmûna wê ji ya min zêdetir bû, û piştî sê hevdîtinan ew min bir peravekî tarî li ber deryayê, li wir min neçar ma ku soz bidim wê ku ez ê ji wê sûd wernegirim. Û wisa jî bû.

Roja din wê dev ji min berda. Ahahahahah.

Ew qas zû qewimî ku ew zû bi yekî din re bû, û paşê bi yekî din jî. Min tevahiya salê êdî ew nehejmartin, lê min tiştek fêm kir: tu carî soza tiştê ku ew daxwaz dikin nede — tiştê ku ew dixwazin bike.