GILLETTE: SALA SÊYAN — PERDE 3

Dem tê ku dosya bên nirxandin, û biryar bê dayîn ka di nav ajanên bazirganî yên nû de kî bilind bibe. Dema ku her kes bi lez diçe ku peldankan bigire, ez tenê çaran digirim û dest bi xwendinê dikim.

Tiştekî zêde tê de tune bû — bêtir rojnivîskeke sade bûn ji belgeyên rastîn. Lê ev Îtalya bû, û ev normal bû.

Ez li ser çend çîrokên hêjayî gotinê sekinîm.

Ya yekem Birêz Carta bû, ku digot wekaleteke wî ji şirketeke ku kaxeza tuwaletê çêdikir heye, û wî rêyeke nû ya firotina wê dahênabû. Ew dikete hundirê xerîdarên ku jixwe ji markayên pêşeng re dilsoz bûn, û gava dora wî dihat, wî hevoka xwe digot: firotina kaxeza tuwaletê hêsan e — tenê divê tu bizanî qûn li ku ye û tuwalet li ku ye.

Paşê wî digot: ev qûn e, ew tuwalet e, tu kaxezê digirî? Her kes dikeniya.

Ez neçaverêkirî mam. Diviyabû ez wî bilind bikim, di nav kenê her kesî de.

Paşê Birêz Prinzi Giovanni hat, ku — bi kamyonê — klora malê difirot, ku wî bi xezûrê xwe re di çemekî nêzîkî Cosenza de çêdikir, bê lîsans, bê ti rêziknameyê. Wî tank bi ava çem tije dikirin, çareserker lê zêde dikir, û berhem ew bû. Paşê ew bi çakêt û qrewat dikete firoşgehên xwarinê da ku bawerî pê bê kirin, û radigihand:

Rojbaş, xanim, ez PRINZVANNI me ji PRINZVANNI & COMPANY, pirneteweyiyeke ku li seranserê cîhanê HÎPOKLORÎTA SODYÛMÊ bi bihayekî baş difiroşe — ez dikarim nimûneyekê ji we re bihêlim?

Dikandara tirsiyayî dipirsî: bibore, ew çi berhem e?

Û wî bersiv dida: KLOR.

Ew jî hat bilindkirin.

Sî û sê sal derbas bûn, û ez hîn jî dipirsim ka ev her du firoşkar bi rastî çiqas baş bûn — nemaze yê duyem, ku bi awayekî diya min, Xanim Gillette, jî qanih kir.