GILLETTE: SALA SÊYAN — PERDE 4

Hîn zû bû wê sibeha Adarê dema ku yekî zengil lê da.

Her kes yekser dest pê kir ku bipirse ka kî dikare be. Keça min Giorgia keniya û, bi baweriyeke bêkêmasî, ragihand:
«Di dawiyê de. Ew hatine te bigirin.»

Derket holê ku ew tenê postevan bû.

Êvara berê, wî ji bîr kiribû telegrafekê bigihîne. Ji tirsa ku xeletî bibe sedema windakirina karê wî, wî biryar da ku di berbangê de sererast bike. Ji bo wî, wext xuya ye hûrgiliyeke biçûk bû.

Jina min ji meraqê telegraf vekir. Tê de dinivîsî:
«Xanima Birûmet û mêrê wê têne vexwendin ku beşdarî çalakiya ku dê di 30ê Gulanê de li Salona Arkonan li Reggio Calabria pêk were bibin, bi navê: Cêwîyên ku di sala 1993an de hatin dinyayê.
Ji kerema xwe di nav sê rojan de piştî wergirtina vê telegrafê bi sekreteryayê re têkilî daynin da ku beşdarbûnê piştrast bikin. Ti lêçûn çênabin.»

Me li hev nihêrî.
Sî û sê sal derbas bûbûn. Çalakiyên wisa pir caran naqewimin. Em meraq dikirin.

Jina min yekser dest bi kampanyaya xwe ya şîretan kir.
Baş tevbigere.
Tiştekî bêfikir neke.
Aram û zelal bimîne.
Tiştê ku bidin me qebûl bike.
Paşê bi bêdengî were malê.
Wê dema ku ev digot dikeniya.
Wê baş dizanibû ku şîretkirina gur ka di nav miyan de çawa tevbigere bi gelemperî windakirina demê ye.
Ahahahah.

Di dawiyê de roja çalakiyê hat.
Salon tije bû. Me kes nas nekir. Qet nebe, min nas nekir.
Demê rûyên her kesî guhertibûn.
Balkêş e, hema hema kesî zarokên xwe neanîbûn.

Bername bi axaftvanekê dest pê kir, bijîşkeke zayînê ku di wan salan de li klînîkê xebitîbû.
Wê bi bîr xist ku 1993 saleke awarte bû.
Pêncî û çar zayînên cêwîyan çêbûbûn.
Ji wan, pêncî û yek keç bûn.
Tenê sê kur bûn.

Paşê rêveberê klînîkê derket ser dikê û sê cotên ku cêwîyên kur anîbûn dinyayê vexwendin ku werin pêş.
Gava min paşnavê xwe bihîst, jina min bi bêdengî xaç li xwe kişand.
Serpêhatiyeke nû dest pê dikir.
Wê dizanibû ku ez ê biaxivim.
Tenê nizanibû ez ê çi bibêjim.

Ji cota yekem hate pirsîn ka ew bawer dikin çi bû sedema zayîna wan a cêwî. Mêr bi coş bersiv da ku xwarina baş û evîna mezin belkî rola diyarker lîstibûn.
Temaşevan keniyan û çepik lêdan.

Heman pirs ji cota duyem hate kirin.
Vê carê jinê bersiv da, û got ku dibe ku dermankirineke hormonî ya pêşketî bi awayekî bandor li encamê kiribe.

Paşê dor hat me.
Jina min bi lez mîkrofon girt destê xwe berî ku ez bikaribim.
Wê şirove kir ku zayînên cêwîyan di dîroka malbata min de hebûn: ez, bavê min, û berî wî kalikê min.
Bi dîtina wê, ev pêşbînîkirî bû.
Hema hema xwezayî.
Her tişt bi ewlehî diçû.

Paşê wê xeletiya kujer ceriband.
Wê hewl da ku mîkrofonê bide min.
Min ew di rê de girt.
Ev derfeteke carekê di jiyanê de bû.
Min nikaribû wê winda bikim.

Min şirove kir ku di wan salan de ez ji bo Gillette di karê toptan de dixebitîm.
Bê guman, min got, zayînên cêwîyan hêsan dihatin şirovekirin.
Heman prensîba kampanyayên me bû:
duyan bigire, yekê bide.
Salon bi kenan teqiya.

Bi bertekê dilgerm bûyî, min domand.
«Saleke dijwar bû, 1993. Saleke bîrnebûyî. Lê ez dixwazim vê jî diyar bikim ku berî wê demê qet bextê min tunebû ku ez yek ji xanimên li vir amade nas bikim.»

Xanim keniyan.
Mêr kêmtir keniyan.
Hevsengiyek ji gerdûnê re vegeriya.

Di dawiyê de çalakî qediya, û em ber bi derî ve çûn.
Tam dema ku em derdiketin, çend xanimekan ez rawestandim.
«Birêz Gillettenarrative,» wan bang kir.

Û di wê kêliyê de min tiştek fêm kir.
Sal derbas dibin.
Rû diguherin.
Bîranîn kal dibin.
Lê çîrok ji mirovan zûtir digerin.
Ez wek Ferdinando hatibûm.
Bi awayekî, çîrokên min berî min gihîştibûn.