PRIMUS AMOR

Mense Septembri 1978 cum matre mea Clusone habitabam, in parvo oppido alte in collibus supra Bergomum sito, in Italia Septentrionali, ubi illa munus publicum civile certamine adepta erat. Cum ea profectus sum et ibi scholam frequentavi.

Reliqua familia Rhegii Calabriae habitabat. Pater meus migrationem quasi praemium, veram experientiam, proposuit. Re vera sciebam me puerum esse sub observatione, propter ingenium meum, et custode, tutore egere — et quis aptior quam mater mea.

Birotam automatariam novam habebam, a patre emptam: promissum servatum, ut semper. Examina summis notis superaveram et praemium consecutus eram.

Mater mea de hora reditus mei pacisci conabatur, sed plerumque me simpliciter domi inclusum ad poenam relinquebat et ad laborem abibat, ne semel quidem suspicata unum ex primis quae facere constitueram esse exemplar clavium fieri curare.

Cum amicis exibam. Omnes birotas automatarias habebant, et unusquisque amicam habebat. Ego non.

Puellam quandam cognovi, Carlam, perpulchram, sed nimium temporis postulabat: ambitum, osculum, mutuam cognitionem, commendationes, parentes, ritus.

Cum Carla intellexit me non esse puerum longi ludi, pastorem Bergomensem invenit, qui ei amorem una cum agro patris sui tradidit.

Interea, mense Aprili 1979, mater mea translationem impetravit et in oppidum meum natale rediimus.

Prima cura fuit me in scholam proximam transferre, ne annum amitterem, sed tam exiguo tempore relicto iudicium scholae me promoveri non sivit, et primum annum non superavi.

Soror mea eandem scholam frequentabat. Anno sequenti me rogavit cur amicam non haberem, et unam ex condiscipulis suis mihi commendavit. Nos invicem cognoscere coepimus.

Nesciebam quomodo id fieret. De osculo sciebam, et qui eius mores essent. Sed illa plus experientiae habebat, et post tres congressus me ad litus obscurum prope mare duxit, ubi ei promittere debui me ea non abusurum esse. Et ita factum est.

Postridie me reliquit. Ahahahae.

Tam celeriter accidit ut mox cum alio esset, deinde etiam cum alio. Toto illo anno eos numerare desii, sed unum intellexi: numquam promitte quod petunt — fac quod volunt.