GILLETTE: NONNEMO FERDINANDO

Stevo assettato â scrivania mia d’’a matina — nu modo ’e fà chello ca vulevo, no chello ca avev’’a fà. Nu modo ’e restà felice dint’a nu munno ca ’e tiempe d’’a permanenza nun ll’aveva ancora stabbiliti.

’Mmiezo a nu libbro ’a leggere, n’articolo ’ncopp’’o web, ’na telefonata ’e n’amico, ’o pustino ca sona, e mugliérema ca me chiamma â machina pe purtà dinto ’e buste d’’a spesa — ce stanno tanta call center ca teneno genio ’e me chiammà. E i’ ’e sorprenno, pecché porto ’a richiesta lloro ’ncopp’â motivazione. Quanno le dico ca so’ povero, le faccio pena. ’E femmene vulessero fà quaccosa pe me — ma nun sanno ca so’ stato educato a piglià senza vennere. ’Na lezione ’e università ’e n’ommo c’’o diploma sulo.

E ’mmiezo a tutto chesto ce sta ’a museca — ’a museca ’e New York, ’e Manhattan, anglofona — po’ se passa â museca d’’e anne mie, e se fernesce c’’e classice: Mozart, Chopin, Vivaldi e Beethoven. Po’ se trova pace cu ’e cumposiziune d’’o Maestro Ennio Morricone.

Fuje dint’a uno ’e chisti piezze ca oje aggio ’ncuntrato ’o mandulino — ll’istrumento preferito ’e nonnemo. N’avette uno a seje anne e ’mparaje a ’o sunà a recchia pe cchiù ’e novant’anne, senza studià museca e senza accattà corse ’ncopp’a Amazon. ’A sola passione soja erano ’e serenate ca faceva ê femmene — pure chelle fatte a richiesta.

’Na vita, chella d’’a famiglia Frega, addò ’a materia prima nun so’ maje state ’e sorde — sulo ’o piacere ’e fà chello ca simmo nate pe fà: nun essere scurdate.