The Art of Attraction · Edizione napulitana · N. 03
CHELLO CA NISCIUNO VEDETTE
Spisso so’ ’e femmene ca, quanno le passa annanze ’na coppia — ’e qualunque età — se trovano a dicere ca è malamente assurtita, e ’o commento appriesso è sempe ’o stesso: ’e vist’ a chilli duje ca so’ passate mo? Quant’è brutta essa — comme ha fatto a s’acchiappà chillu bello guaglione?
’O dubbio e ’a curiosità s’’e magnano, pecché ’e qualità nun se vedono maje e ’e quantità nun se dichiarano maje — comme a nu furgone blindato scurtato d’’e machine d’’a polizia: nisciuno sape maje che se porta.
Nu poco comme ’o scrivere mio. Ahahahahahah.
Fuje propeto ’ncopp’a st’idea ca se fravecaje ’o modo mio ’e canoscere ’a gente. Tanto ca ’na sera, ô dudicesimo piano ’e nu palazzo d’’o paese, fora ’ncopp’’a terrazza addò se faceva ’na festa ’e ballo, me s’avvicinaje ’na guagliona auta, chiatta, sudata, e m’addimannaje nu lento.
’E guagliune attuorno a me guardavano — nun pecché io ero meglio ’e lloro, ma pe vedé comme avesse reagito, pecché quase tutte quante l’avevano già ditto ’e no. Io chesto nun ’o sapevo.
Quanno accumminciaje ’a chiacchiera mentre abballavamo, ’o sciato sujo nun era d’’e meglio, ma facette finta ’e niente. Abballajemo ’nzieme tutta ’a serata, e io stevo a sentì. Po’ m’addimannaje ’e l’accumpagnà â casa; teneva paura d’’a moto, e accussì facette duje chilometre a pere pe le fà piacere.
Me dette nu vaso ’ncopp’’a guancia e me dicette ca ce sarriamo viste ’o juorno appriesso, ma primma ’e me lassà dicette ca l’era piaciuto ca nun ce avevo pruvato manco ’na vota.
Me facette ’e duje chilometre pe turnà â moto, c’’a serata — e ll’ate guagliuncelle ’ncopp’a chella terrazza — ancora ca me giravano ’ncapa, e ’n qualche modo ce ’a facette.
Ll’amice mieje m’aspettavano; vulevano sapé comme era juta. Sapenno ca a me nun m’è maje piaciuto parlà ’e me, dicette sulo: è ’na brava guagliona.
Ma ’o saje chi è? No.
È ’a figlia d’’o direttore d’’o stabilimento ’e ingegneria cchiù gruosso d’’o Sud ’e ll’Italia. Chiena ’e sorde.
E allora?
Rummanettero ’e stucco. Saglette ’ncopp’’a moto e me ne jette â casa.
Cinche juorne doppo ’a ’ncuntraje pe caso dint’a nu bar d’’o paese, ma era diversa, era cagnata.
M’addimannaje pecché nun l’avevo cercata — doppo tutto sapevo addò steva, e ormaje avevo pe forza scupierto chi era essa e chi era ’o pate.
Facette nu surriso e dicette: ma ’o saje chi diavolo so’ io?
Se fermaje, cu ll’uocchie spalancate, culpita, e rispunnette cu nu filo ’e voce: chi si’?
Songo sulo ’o guaglione d’’a festa ca abballaje cu te e po’ t’accumpagnaje â casa.
Oggi, doppo quarantacinque anne, simmo ancora amice. S’è spusata e è già nonna; ce sentimmo e ce mannammo ’e saluti, e doppo tutto stu tiempo ha liggiuto ’a narrativa mia e ha scupierto chi songo.
Uno ca nun t’aspiette ca esiste, ma ca fa abballà tutte ’e femmene d’’o munno.
Ferdinando
U.S. COPYRIGHT OFFICESeven foundational books deposited on 31 May 2026 — case numbers 1-15167602661, 1-15167855405, 1-15167986353, 1-15168372411, 1-15169108531, 1-15172755761, 1-15173182251.© 2026 Ferdinando Frega / Frega Editore. Licensed under CC BY-NC-ND 4.0: free to read and share; no sale, no modification. gillettenarrative.com is the only authentic source.Ferdinando Frega · ORCID iD https://orcid.org/0009-0000-1455-8185
THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.