GILLETTE: นักเขียนผู้ไม่เคยเขียน

หนึ่งในสิ่งแรก ๆ ที่ผมเข้าใจคือ ธุรกิจสิ่งพิมพ์จะไม่มีวันปล่อยให้การเล่าเรื่องอันบริสุทธิ์อยู่อย่างไม่ถูกแตะต้อง ไม่ช้าก็เร็ว เงินจะสอนระบบให้รู้วิธีผลิตความน่าเชื่อถือ

วันนี้ มีคนถูกเปิดโปง
เธอไม่ได้ขโมยนวนิยาย
เธอขโมยถ้อยคำที่เล่ามัน

ผู้หญิงคนหนึ่งตีพิมพ์หนังสือ เธอเรียกมันว่านิยายรักเล่มแรกของเธอ ในวิดีโอ เกือบจะร้องไห้ เธอบอกผู้ชมว่า:
“ฉันเขียนมันเอง ฉันแค่ให้ AI ช่วยแก้ไข ความคิดเป็นของฉันทั้งหมด”

ผู้คนเชื่อเธอ
พวกเขาปรบมือ
แล้วพวกเขาก็ค้นพบว่า “แก้ไข” หมายถึงบางสิ่งที่ต่างออกไปมาก
ปัญญาประดิษฐ์ไม่ได้แก้เครื่องหมายจุลภาค
มันเขียนหนังสือทั้งเล่ม
เธอเขียนคำสั่ง

เส้นทางของผมเองไม่เคยถูกสร้างมาเพื่อการโฆษณา มันถูกสร้างมาเพื่อบางสิ่งที่น่าดึงดูดน้อยกว่ามาก: การจ่ายราคาเต็มของสิ่งที่ผมบรรยาย

สิบแปดปีในบริษัทจริงแห่งหนึ่ง
ไม่ใช่ความคิดที่ถูกขยายโดยปัญญาประดิษฐ์ แต่เป็นชีวิตที่ถูกขยายโดยพ่อผู้ลงทุนสี่สิบปีของชีวิตตัวเองไปแล้วก่อนหน้าผม

อะไรแยกคนที่เขียนออกจากคนที่ให้คนอื่นเขียนแทน?
ไม่ใช่เทคโนโลยี
เทคโนโลยีเป็นเพียงเครื่องมือ ไม่ต่างจากเครื่องพิมพ์ดีดในทศวรรษ 1950 ความแตกต่างที่แท้จริงคือมีร่างกายอยู่เบื้องหลังถ้อยคำหรือไม่
ร่างกายที่ข้ามผ่านสิ่งที่ถ้อยคำบรรยาย
ร่างกายที่จ่ายทุกประโยคด้วยปีเวลา ความผิดพลาด วินัย การเสียสละ ชัยชนะ และความพ่ายแพ้

หนังสือของเธอถูกขายในฐานะคำสัญญาแห่งความรัก
ความสำเร็จที่รับประกัน
เพราะรูปแบบการโฆษณาที่เก่าแก่ที่สุดเป็นแบบเดียวกันมาเสมอ:
การหลอกลวง

ผู้คนไม่ค่อยจำมันได้
พวกเขาแค่หลงใหลมัน

นั่นคือเหตุผลที่เรื่องเล่าของผมมีสโลแกนที่ต่างออกไป:
“ใบแจ้งหนี้ที่เวลายื่นให้แก่ผู้ที่เชื่อว่าตนจะจ่ายมันทีหลังได้”

ผมจะไม่มีวันมีชื่อเสียง
ผมจะไม่มีวันร่ำรวย
แต่ผมจะเป็นคนที่ไม่มีใครลืมได้