เล่นเกมบนโต๊ะของเธอ

ปีผ่านไป แม้จะไม่มากนัก ระหว่างคาบเรียนและช่วงพัก ห้องเรียนของผมคือโรงยิม ระหว่างบาสเกตบอล วอลเลย์บอล และฟุตบอลห้าคน ที่นั่นคือที่ที่ผมใช้เวลา ทุกครั้งที่ครูเดินเข้าห้องเรียนจริงแล้วเจอผมอยู่ที่นั่น เขาก็กังวลว่าผมกำลังทำอะไร — แต่ผมแค่เข้ามาเอาเสื้อผ้าแห้ง เพราะเหงื่อท่วมตัว

ผมคิดว่าผมจะเล่นไปโดยไม่มีใครสังเกต แต่ตอนนั้นผมมีมอเตอร์ไซค์ของผมแล้ว Laverda 125 ผมแต่งตัวดี และกระเป๋าสตางค์ของแม่ก็ช่วยผมได้อย่างวิเศษทุกครั้งที่มีเศษเหรียญอยู่ในนั้น ถ้าเป็นธนบัตรใบเต็ม ผมคงไม่มีวันแตะ มันคือกับดักที่สมบูรณ์แบบ

แม่หยิบเงินจากพ่อตอนพ่อหลับแล้วบอกผมว่าห้ามพูดสักคำ และผมก็หยิบจากแม่ตอนแม่ไม่ได้มอง อย่างไรเสียผมก็เป็นเด็กผู้ชายที่ชื่อ Frega — ในภาษาอิตาลีคือคนที่ฉก ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ

วันหนึ่งในโรงยิม มีเด็กผู้หญิงสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม สูงและเพรียว แล้วเริ่มคุยด้วย ไม่ต้องมีนักบัญชีก็คำนวณยอดรวมของเธอได้

เธอชวนผมไปหา เธออยู่ห่างจากตัวเมืองยี่สิบกิโลเมตร และบ่ายวันหนึ่งผมก็ขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปเยี่ยมเธอ

เมื่อไปถึง ผมโทรไปที่บ้านเธอเพื่อบอกว่าผมอยู่ในหมู่บ้านแล้วและเราพบกันได้ แต่เธอขัดขืน พยายามเกลี้ยกล่อมให้ผมไปที่บ้านเธอเพื่อพบทั้งครอบครัว — รวมทั้งสุนัขด้วย

ผมขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้วกลับไปทางที่ผมมา วันรุ่งขึ้นเธอเปิดฉากโจมตี ถามผมว่าทำไมไม่ไปที่บ้านเธอ และผมตอบว่า ผมไม่ได้แต่งตัวมาสำหรับการหมั้นอย่างเป็นทางการ และผมก็ไม่ได้เอาแหวนมาด้วยซ้ำ

เธอไม่ยอมปล่อยผมไปนานกว่าสองเดือน ทุกวันคำถามเดิม เราจะเจอกันเมื่อไร? และทุกวันคำตอบเดิม รอดูก่อนว่าเมื่อไรแม่ผมจะว่าง เธอจะได้พบแม่

แล้วเธอก็ถามว่า ทำไม?

แล้วผมก็ตอบว่า สำคัญมากที่เธอต้องเข้ากับแม่ได้ น่าสงสารแม่ แม่นั่งรถเข็น — ต้องมีใครสักคนคอยดูแล

เมื่อเธอเข้าใจสถานการณ์ที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไป เธอก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย วันรุ่งขึ้นเธอก็หายไป

ไม่กี่ปีต่อมาผมบังเอิญเจอเธอในซูเปอร์มาร์เก็ต และแนะนำให้เธอรู้จักแม่ของผม ซึ่งแข็งแรงดีเยี่ยม เธออ่านระหว่างบรรทัดแล้วถามผมว่าเกิดอะไรขึ้น — แม่ฟื้นตัวได้อย่างไร หายได้อย่างไร — และผมตอบว่า การบำบัดด้วยสเต็มเซลล์และเวทมนตร์ของผู้หญิง

แม่มองผม แล้วยิ้มและบอกว่าผมเป็นลูกของแม่จริง ๆ แต่ไม่ช้าก็เร็วจะมีใครสักคนลูบขนผมให้เข้าที่ สิ่งที่แม่ไม่รู้คือผมเปลี่ยนขนบ่อย และแม่จะไม่มีวันเจอผมในฉบับเดิมซ้ำสองครั้ง