FERÐIN TIL BIC Í PARÍS

Ég hafði skipulagt ferðina og tilkynnt Chanel að ég kæmi til Parísar eftir þrjár vikur.

Fyrir utan að taka við þessum einu upplýsingum var hún hlédræg og fáorð, dæmigerð frönsk kona. Hún spurði einskis annars.

Tímasetning brottfararinnar fylgdi mjög nákvæmri rökvísi.

Ég átti að fá mánaðarlegan lífeyri minn, 351 evru, og fyrir þá peninga gæti ég lagt af stað. Raunverulega spurningin var ekki hvort ég kæmist, heldur hvernig.

Ég hringdi í vin minn sem ók reglulega flutningabílum milli landa, og við sömdum um að hann tæki mig með.

Áður en ég þáði það þurfti ég þó að vita hvað hann flytti. Ef tengivagninn væri hlaðinn búfénaði yrði ég að sætta mig við lyktina.

Móðir Gillette var aldrei sveigjanleg við börnin sín um eitt atriði: vandinn er aldrei inni í huganum; hann er aðeins til í þeim gjörðum sem skapa lausnir.

Til gistingar hafði ég fundið sameiginlegt herbergi rétt fyrir utan borgina. Það kostaði tólf evrur á dag.

Staðurinn var nálægt endastöð neðanjarðarlestarinnar, og ferðir inn í borgina myndu aðeins kosta þrjár evrur á dag.

Dvölin yrði ekki lengri en þrír dagar, ekki af vali heldur samkvæmt áætlun.

Þegar vinur minn, flutningabílstjórinn, hefði lokið afhendingunni í Brussel yrði ég þegar tilbúinn í heimferðina, og í þetta sinn myndi ég ekki hafa áhyggjur af því hvað hann flytti.

Loks rann brottfarardagurinn upp.

Klukkan tvö um nóttina spurði konan mín hvert ég væri að fara.

Hún sá mig standa þarna með ferðatösku á hjólum, í hversdagsfötum.

Ég sagði henni að mér hefði boðist tækifæri til að sækja fund sem tengdist vinnu, þótt ég hefði ekki hugmynd um hvaða starf mér kynni að bjóðast.

Ég bjóst við því að miðað við menntun mína yrði hæsta staðan sem í boði væri líklega starf á lager.

Ég myndi ekki velja neitt. Ég myndi einfaldlega þiggja það ef mér líkaði það.

Eugenio hafði lagt flutningabílnum við mynni vegarins sem lá heim að húsinu mínu.

Um leið og ég náði til hans var mitt fyrsta áhyggjuefni að komast að því hvað hann flytti.

Þú trúir því ekki. Tengivagninn var hlaðinn plasti sem átti að fara til BIC í Belgíu, þar sem það yrði notað til að framleiða penna.

Ahahahah.

Á þrjátíu og tveggja tíma ferðinni frá Reggio Calabria til Parísar stoppuðum við aðeins á bensínstöðvum við hraðbrautina til að taka eldsneyti, borða og fara á salernið.

Á meðan skipti Eugenio sífellt um skífur í ökuritanum. Í hvert sinn sem hann gerði það birtist nafn annars bílstjóra á pappírunum. Það var alltaf Eugenio sem sat við stýrið. Samt skráði kerfið sex mismunandi bílstjóra.

Það eitt nægði til að skilja að ég var staddur inni í kerfi sem virkaði ekki sem skyldi, og að þetta var eina lausnin sem fólk hafði fundið til að lækka kostnað.

Loks komum við í útjaðar Parísar.

Eugenio hleypti mér út nálægt neðanjarðarlestarstöð, sömu stöðinni og ég þyrfti að finna aftur þegar kæmi að heimferðinni.

Hann spurði mig hvert ég væri að fara.

Ég svaraði: „Ég er að fara að hitta nokkrar konur.“

Hann leit á mig og sagði: „Máttur kynlífsins.“