FRÚ WILKINSON – STÁLKONAN

Þegar nokkrir frídagar gáfust, eða í sumarfríinu, tók faðir minn mig með sér í heimsóknir til viðskiptavina sinna. Þetta var alltaf vingjarnlegt og gestrisið fólk, og ég borðaði eins mikið og ég mögulega gat.

Ég man sérstaklega eftir einu skipti þegar okkur var boðið á kaffihús í kaffi. Ég var spurður hvað ég vildi.

„Perusafa, takk.“

Barþjónninn rétti mér litla flösku.

Ég drakk hana á nokkrum sekúndum og beið svo eftir perusafanum mínum.

Augun í mér höfðu þegar fest sig við lítraflöskuna á bak við borðið.

Fyrst hélt viðskiptavinurinn að ég væri að grínast.

Svo ákvað hann að láta það eftir mér.

Þegar upp var staðið var hann gjörsamlega agndofa.

Sömu vikuna heimsótti faðir minn nokkra viðskiptavini sem einhvern tíma á ferli sínum höfðu átt í erfiðleikum með að fá Gillette-vörur. Þeir voru sannfærðir um að neytendur myndu aldrei taka eftir neinu og höfðu því ákveðið að kaupa Wilkinson-vörur í staðinn.

Ruglingurinn var skiljanlegur.

Wilkinson seldi jú líka rakblöð og rakkerfi.

Vandinn kom í ljós þegar neytendur keyptu Wilkinson-áfyllingar og komu tíu mínútum síðar aftur í búðina af því að rakvélin þeirra passaði ekki við einmitt það kerfi.

Þeir endurtóku einfaldlega sömu beiðnina:

„Gillette.“

Sumir kaupmenn urðu svo gramir að þeir reyndu jafnvel að skila Wilkinson-vörum beint til höfuðstöðva Gillette í Mílanó.

Málinu var vísað til föður míns.

Og það var þá sem ég sá hann að störfum.

Fyrstur manna til að viðurkenna gæði Wilkinson var faðir minn sjálfur.

Hann sagði það opinskátt að Wilkinson framleiddi afbragðsvörur: alvöru stál, beitt og endingargott, sem entist oft lengur en gengur og gerist.

Svo fann hann upp það sem varð þekkt sem Frega-tilboðið.

„Keyptu fimm Gillette-vörur, blandaðar eins og þú vilt, og kaupmaðurinn gefur þér einn pakka af hefðbundnum Wilkinson-blöðum – þeim með krosslögðu sverðunum – að gjöf.“

Hugmyndin gekk fullkomlega upp.

Kaupmaðurinn losaði gamlar birgðir úr lagernum.

Kaupmaðurinn fékk reiðufé.

Kaupmaðurinn leysti birgðavanda.

Og Wilkinson frænka hélt áfram að vera í dreifingu.

Einn daginn spurði ég föður minn hvers vegna hann gerði þetta.

„Hvaða hag hefur þú af því að hjálpa þeim?“ spurði ég.

Hann brosti.

„Nando, mundu þetta:

sólin rís fyrir alla á morgnana.“