LADY WILKINSON MÍN

Ég sendi henni smáskilaboð strax sama kvöld, sagði henni að ég yrði í fimm daga og spurði hvernig hún vildi verja þeim tíma.

Ég hafði varla tíma til að leggja símann frá mér.

Innan við tveimur mínútum síðar barst svarið hennar.

„Á morgun klukkan ellefu.

Hér í villunni minni í Eaton.

Við drekkum enskt te.

Segðu mér hvar þú gistir.

Ég gef bílstjóranum mínum heimilisfangið og hann kemur og sækir þig.“

Ég brosti.

Skipulagið var hernaðarlegt.

Glæsileikinn var breskur.

Boðinu var ómögulegt að hafna.

Ég svaraði strax.

„Kl. 10.30 stend ég fyrir framan Four Seasons-hótelið.

Ég gisti þar skammt frá.

Ég kem gangandi.“

Svo sat ég nokkur andartök og horfði á skilaboðin áður en ég sendi önnur.

Ég var í einlægni upptekinn af fundi okkar.

Kannski meira en ég var tilbúinn að viðurkenna.

Mér fannst sem ég væri að búa mig undir athöfn án meistara.

Daginn eftir mættum við bæði nákvæmlega á réttum tíma.

Bílstjórinn hét Dominique.

Hann var af frönskum uppruna.

Kurteis.

Hlédrægur.

Fullkomlega vel upp alinn.

Þegar við ókum um þessar götur kom yfir mig undarleg tilfinning.

Það var eins og ég hefði komið þar áður.

Minningin flutti mig skyndilega aftur til ársins 1993.

Sami staður.

Með fyrrverandi samstarfsmanni hjá Gillette.

Ég hélt að þetta væri aðeins tilviljun.

Ein af þeim gjöfum sem lífið gefur stundum án þess að um sé beðið.

Ég gekk inn í kastalann.

Hún hélt áfram að kalla hann villu, af meðfæddri hógværð.

Fyrir mér var þetta kastali.

Sá annar sem ég hafði heimsótt á ævinni.

Sá fyrsti hafði verið Bran-kastali í Transylvaníu.

Þangað hafði ég farið til að hitta einstakan forstöðumann, stórkostlega konu sem hýsti Vlad greifa, betur þekktan sem Drakúla stjaksetjara.

Ég fann Maggy sitjandi í hægindastól við hliðina á sófanum.

Hún heilsaði mér hlýlega.

Ósjálfrátt seildist ég eftir hendi hennar til að kyssa hana.

Hún fylgdi hins vegar franskri siðvenju.

Þrír kossar.

Við vorum einfaldlega tvær manneskjur sem kynslóðir skildu að og saga sameinaði, saga sem hvorugt okkar hafði enn lokið við að segja.

Og í fyrsta sinn frá því að ég kom fannst mér London ekki lengur vera borg.

Hún var orðin áfangastaður.

Ég sagði henni að eftir því sem ég best vissi tilheyrði enski tesiðurinn klukkan fimm síðdegis.

Það var að minnsta kosti það sem mér hafði verið kennt í skóla.

Klukkan ellefu að morgni skildi ég hins vegar ekki hvað hefði breyst.

Hún brosti.

Svo svaraði hún með því öryggi sem aðeins þeir búa yfir sem hafa lifað nógu lengi til að þurfa ekki lengur að sannfæra neinn.

„Englendingar drekka te hvenær sem þeir virðast vera að hvíla sig.

Í raun er það stundin þegar þeir hugsa.

Það er stundin þegar þeir taka ákvarðanir.

Það er enginn fastur tími.

Teið klukkan fimm er aðeins form sem einhver festi í sessi til að réttlæta hlé frá vinnu.“

Ég hlustaði án þess að grípa fram í fyrir henni.

Hún var sterk kona.

Fylgin sér.

Staðföst.

Glæsileg.

Óþreytandi.

Ósveigjanleg.

Hún var úr stáli.

Eins og sverðin hennar.

Hún var Maggy.

Hún var Lady Wilkinson mín.