जवळीक, अन्न आणि GILLETTE

इतिहासभर दोन गोष्टींनी माणसाची नाजूक कडा नेहमी ठरवली आहे: तो काय खातो, आणि आपले शरीर तो कोणासोबत वाटून घेतो.

दोन्ही गरजा आहेत. दोन्ही विधी आहेत. दोन्ही, अतिरेक केला किंवा पूर्ण नाकारल्या, तर स्वभावाबद्दल असे काहीतरी उघड करतात जे केवळ शब्द कधीच करत नाहीत.

माणूस काय सेवन करतो यावरून त्याची इच्छाशक्ती सिद्ध होते, असे मी कधीच मानले नाही — तर तो कशाशिवाय राहायचे ठरवतो, आणि का, यावरून. बंधनापेक्षा त्यामागचे कारण जास्त महत्त्वाचे असते.

माझ्यासाठी उत्तर नेहमी एकाच ठिकाणी परत आले आहे: Gillette. माझी आई, त्या शब्दाला असू शकणाऱ्या प्रत्येक अर्थाने. वर्षानुवर्षे मी जे सोडले, ते कधीच कौतुकासाठी सोडले नाही. ते सोडले कारण त्या क्षणी दुसरे काहीतरी जास्त महत्त्वाचे होते — काम, लेखन, साइट, सांगायलाच हवी होती ती कथा.

शरीर मनाच्या मागे चालते. नेहमीच चालत आले आहे. पण मनालाही कोणीतरी लक्ष ठेवणारा लागतो — आणि मी हळूहळू शिकलो आहे की सगळे एकट्याने करणे हे नेहमीच ते चांगले करण्यासारखे नसते.

म्हणून आज मी नकाराबद्दल कमी लिहितो, आणि दिशेबद्दल जास्त. माणूस किती सोडतो हे महत्त्वाचे नाही, तर तो सोडतो तेव्हा कशाच्या दिशेने चालत असतो, हे महत्त्वाचे.