आयुष्य हा एक GILLETTE प्रकल्प आहे

वास्तुकलेत आणि सामाजिक अभियांत्रिकीत एक नियम आहे: तुम्हाला काहीही बांधायचे असो, सुरुवात करायला पाया नसेल, तर तुम्ही प्रकल्प कधीच ठरवू शकणार नाही.

आयुष्य ही आपली सर्वात मोठी वास्तुरचना आहे. आणि आपण तो प्रकल्प आहोत — अशा अभियांत्रिकीच्या आत, जी माणूस काय साध्य करू शकतो याचे सर्वोच्च माप म्हणून अपूर्णतेचा पाठलाग करते.

आज मी स्वतःला एका पुनर्वसन केंद्रात पाहिले. अनेक आजारी माणसे, अशा आजारांनी ग्रासलेली ज्यांनी त्यांची नैसर्गिक हालचाल हिरावून घेतली होती. आणि मी तिथे का होतो, हे मला लगेच समजले.

माणसाची अडचण समजून घेण्यासाठी आणि ती लिहून काढण्यासाठी माझी निवड झाली होती — कारण आजारी माणसांना एक गोष्ट जमत नाही, ती म्हणजे आपल्याला किती आणि का त्रास होतो, हे नेमकेपणाने सांगणे.

दुःख म्हणजे रोजच्या साध्या कृती काढून घेणे. एके दिवशी त्या फक्त रद्द केल्या जातात. कोणतेही स्पष्टीकरण नाही. तुमचे आयुष्य एक अवस्था शोषून घेते. पण त्याची किंमत कधीच आधी सांगितली जात नाही.

मला ओळखीची आजारी माणसे भेटली. एक. दोन. तीन. चार. आणि मला समजले की मी एका धड्याच्या आत आहे. पण कोणत्या?

मी मनाने तरुण राहिलो आणि इतरांना पलीकडे जाण्याची तयारी करताना पाहत राहिलो. का? मला काय समजायचे होते?

घरी परतानाचा प्रवास अस्वस्थ होता — एकत्र घालवलेल्या क्षणांच्या आठवणींचे थरच थर, आणि सगळ्यांना Nando त्याच्या टोपणनावानेच आठवत होता: जो आधी आपला नेम जाहीर करतो — आणि मग तो भिंतीवर टांगतो. जो भयंकर गोष्टी बोलायचा आणि मग त्या करूनही दाखवायचा. प्रत्येक वेळी. काहीच कधी कल्पनेत राहिले नाही.

माझी मुलगी मला म्हणाली की मी म्हातारा होताना दिसलो तर ती मला एखाद्या मनोरुग्णालयात बंद करेल. माझे उत्तर साधे होते: मी तिला स्त्रियांनी भरलेले एखादे शोधायला सांगितले. फक्त तिथेच मला कधीतरी घरच्यासारखे वाटले असते.

आम्ही पुरुष एका स्त्रीपासून जन्मलो. आणि आमच्यापैकी बहुतेक जण शक्य असते तर परत तिथेच गेले असते. ते अपरिवर्तनीय होते. निःसंदिग्ध. आणि आजार म्हणजे फक्त एक टप्पा, हे सांगण्यासाठी की: मी इथे होतो.

शेवटी फक्त एकच अर्थ उरला:

हो, मी त्याला खरेच ओळखत होतो. तो तुम्ही अपेक्षा केलेला माणूस नव्हता. तो Nando होता — तो, Gillette वाला.