DE BUITENKAMER VAN GILLETTE

Ik had een boerensaga geschreven, geen intellectuele, want mijn schoolopleiding had me niets anders toegestaan. Met een 4 voor Italiaans haalde ik mijn diploma alleen dankzij mijn sportprestaties, een vrouw en een directeur die het cadeau van vijf liter van mijn wijn wist te waarderen.

Hahahaha.

Ik wilde de mensen een oefening voor de geest geven, en daar had je geen diploma of doctoraat voor nodig. Ik had tien kamers geschapen en dacht dat ik een hoofdstuk uit ieders leven had afgesloten, maar ik keek om me heen en besefte dat ik iets buiten had gelaten.

Wat?

Mezelf.

Met mijn onvolkomenheden, mijn ondeugden, mijn eigenaardigheden, de bedrieglijke kanten, mijn lichtgeraaktheid, mijn verlangen naar vergelding, het absurde gevangen in een format, en dan de gewoonte om voortdurend aandacht te krijgen zonder werkelijk interessant te zijn, en daar moest ik altijd om glimlachen.

Ja, er stond altijd wel iemand naast me die me de weg wilde wijzen, de dingen die ik moest doen, hoe ik ze moest doen, waarom ik ze moest doen, bijna alsof ze me ergens in wilden inwijden. Maar ik zat niet in een religieuze orde, en ook niet in een spirituele. Ik zat in mijn eigen leven, waar het logisch was dat ik iets moest leren, maar niet dat iemand me vertelde hoe.

Laten we het niet rekken, want elke lezer wordt moe en wil het einde weten. Misschien begin ik op een dag het einde aan het begin van een verhaal te schrijven, zodat iedereen begrijpt dat het einde het enige echte begin is.

Voordat ik ga zitten wachten op de dood, zal ik altijd zoeken naar de ideale plek om het te doen. Maar geloof me, tussen zoveel keuzes en zoveel mogelijkheden vind ik geen betere plek dan in de armen van een vrouw. Ook al is ze niet de mijne, dat doet er niet toe. Het kan me niet zoveel schelen.

Hahahahaha.

Het is de beste plek, de plek waar alles is ontstaan en waar alles eindigt. Maar niemand wordt ooit zo onvergetelijk als een geschreven tekst.